Marianne Croes2

Mode door de jaren heen Ik richt mij even tot mijn vrouwelijke leeftijdsgenoten, zeg grofweg 50+ vrouwen.  Toen wij opgroeiden was er niet veel geld voor mode.  Mijn eerste bewuste mode-ervaringen waren de lange jurken in de jaren 60 gevolgd door inimini in de jaren 70. Mijn eerste bruidsoutfit was een kort wit jurkje met veel flowers in mijn haar. Kleuren Wat kleuren betreft ben ik een echte neuroot. Alles moet bij elkaar passen. Ik had laatst in de ochtendschemer een blauwe panty aangedaan bij een jurk die een zwarte panty vereiste. Ik bemerkte dat pas onderweg. Ik heb hem de hele dag aangehouden. Ik vond dat zelf een teken van wijsheid van de rijpere persoonlijkheid. Een tiental jaren was ik teruggegaan of ik had een zwarte panty gekocht. Inmiddels heb ik ontdekt dat de meeste mensen zo met zichzelf bezig zijn dat ze de verkeerde benenkleur niet opmerken en mochten ze het wel zien, nog geen punt. Ik zou zelf bij het zien van een blauwe panty bij een zwarte jurk den...

Sotto voce Zoveel soorten van verdriet ik noem ze niet. Maar één, het afstand doen en scheiden. En niet het snijden doet zo'n pijn, maar het afgesneden zijn. M. Vasalis, uit de bundel "Vergezichten en Gezichten". Toen mijn werkgever mij vijf jaar geleden liet weten dat ik tengevolge van de crisis overbodig was geworden in zijn bedrijf en dat mijn volgende carrièrestap de WW was, koos ik weer voor het ondernemerschap.  In het jaar tussen ontslag en de inschrijving van Marianne Croes Advies in de Kamer van Koophandel heb ik, ter vergroting van mijn dienstenpakket, de opleiding Financieel Echtscheidings Adviseur gevolgd. Een pittige opleiding, gericht op het ontvlechten van de gezamenlijke financiële huishouding van twee partners. Daar komt nogal wat bij kijken. De cursus is voornamelijk gericht op vermogensverdelingen, ouderschapsplannen, verdeling van pensioenen en alimentatieberekeningen. Het is een uitdaging voor al die zaken een oplossing te vinden waar b...

Echtscheiding en de eigen woning In mijn vak als hypotheekadviseur krijg ik vaak te maken met het fenomeen echtscheiding en de eigen woning. Of scheiding en de eigen woning, want voor samenwoners is een relatie einde net zo tragisch en de gevolgen van een gezamenlijke woning en een bijbehorende hypotheekschuld waar je beiden hoofdelijk voor aansprakelijk bent zijn hetzelfde.. Laatst was bij een consumentenprogramma nog een verwarrende discussie over waarom je nog aansprakelijk bent voor de schuld terwijl in het echtscheidingsconvenant staat vermeld dat je ex de woning en de schuld op zich neemt. In dit programma werd voorbij gegaan aan het contract dat er eerder was, namelijk het contract met de bank. Als je samen een woning gekocht hebt, heb je ook samen een hypotheekschuld aangeschaft. Voor die schuld ben je beiden in zijn totaal aansprakelijk. Ook al ben je gescheiden, je bent aansprakelijk voor de hele schuld als de partner die in woning is gebleven stopt met betalen. Ontsl...

Ik vind het goed om uit te komen voor mijn zwakke en mindere eigenschappen dus ik zal het nu maar op tafel gooien:  enige vorm van snobisme is mij niet vreemd. Tijdens mijn kinder-en jeugdtijd was er weinig om snobistisch over te zijn. Er was gewoon geen geld voor snobisme. We hadden geen merkkleding, ja een merkje van CenA in de nek van je praktische jurk. Tweemaal per jaar gingen we met de tram naar CenA en dan werden we tijdens de uitverkoop (dat heet nu sale) in een nieuwe outfit gehesen.  Ik heb daar als kind niet onder geleden, op school had de één weliswaar mooiere en duurdere kleding dan de ander, maar er was niemand op Nikes liep of in een bijzonder merk spijkerbroek. Sterker nog, we liepen helemaal niet op sneakers en in jeans, als we al van het bestaan van die dingen wisten.  In mijn MMS tijd mochten we niet eens in een broek naar school. Ook make-up was not done. Het dragen van een broek was voor twee meisjes toegestaan, die meisjes hielden van ...

Eén van de leukste dingen van buiten de deur eten vind ik, behalve het eten, je mede-eters. En dan niet de tot je gezelschap behorende mede-eters, maar de vreemde eters aan andere tafels. Ik heb eens met een vriendin een welness weekend doorgebracht in een tres chique resort. De tegenstelling Spa-eetzaal was enorm. Sjouwden we overdag gezellig in badjassen rond of renden we van en naar de sauna slechts gehuld in een handdoekje, de dresscode voor de eetzaal was streng. Zo dienden de heren voorzien te zijn van een stropdas en colbert, moesten de damesbenen bedekt zijn en werd spijkerstof omschreven als niet "bon ton". We betraden 's avonds de eetzaal, sorry restaurant, keurig gekleed, gekapt en gemaquilleerd. Nette kleding, een föhn en een uitgebreide make-up zijn eigenlijk niet je eerste behoeften na een dag zweten en stomen, maar die voorschriften zijn er niet voor niets. We kregen wel waar voor ons geld, in het restaurant zat een pianist de hele avond stemmige muziek...

Het moest er maar eens van komen, vonden we. Een paar maanden geleden hebben wij unaniem besloten dat ons bed aan vervanging toe is. Over het algemeen zijn wij snelle beslissers bij aankopen. De aankoop van onze trouwringen bijvoorbeeld was een transactie van een minuut of vijf, daarna zijn we nog wel tien minuten bezig geweest de juwelier ervan te overtuigen dat hij echt, heus echt werkelijk waar geen andere plateautjes met ringen uit zijn afgesloten vitrinekastje hoefde te halen. Over aan te schaffen meubelstukken zijn we het altijd gauw eens en toen we laatst een hanglamp zochten was de eerste de beste raak. Ik wijs, Herman knikt en we kunnen richting kassa. De aanschaf van het bed was een ingewikkeldere opdracht. Ik had een waterbed toen wij elkaar leerden kennen. De aanschaf daarvan was ook niet eenvoudig geweest en toen stond ik nog alleen voor deze enorme beslissing.  zie LEGGE . Heerlijk bed, heerlijk legge, maar gekocht voor een alleenstaande die ook wel eens wil leg...

Ik kan jullie vertellen, een lang weekend hartbewaking doet wat met je. Behalve de ruwe plekken  van de stickers waaraan de kabels zaten zijn er ook wat ruwe plekken op mijn ziel achtergebleven. Om een kennis met cardiologische ervaring te citeren "je wordt je bewust van je eigen sterfelijkheid"  Dat is vreemd en best wel beangstigend. Vreemd omdat je natuurlijk wel weet dat de dood de enige zekerheid in dit leven is, maar als je je probeert voor te stellen dat je hier binnen afzienbare tijd niet meer bent doet dat iets met je. Hooewel ik een jaar of 5 geleden al een blog schreef over het leven na dit leven.  Reincarnatie In mijn ziekenhuisbed lag ik  me af te vragen of Herman wel precies wist welke polissen in onze polismap geld waard zijn en ingewisseld kunnen worden tegen een overlijdensverklaring en een verklaring van erfrecht. Toen ik jaren geleden een uitvaartverzekering sloot was ik single. Hoewel mijn vader er een voor me gesloten had toen ik 4 was lee...

Het zal met het ouder worden te maken hebben, maar tegenwoordig denk ik wel eens aan de dood. Je ontkomt er ook niet aan natuurlijk, er zijn steeds meer herinneringen aan vrienden die niet meer bij ons zijn. Mijn vader is in 1990 overleden, ik was erbij en sinds die dag ben ik niet meer bang voor de dood. Ik zag zijn gezicht rustig worden, de rimpels wegtrekken en ik dacht bij mezelf "de dood kan niet erg zijn". Zo geruststellend ook dat je toch nog ongerimpeld eindigt. Het is meer de vraag "en daarna?" die me bezig houdt. En dan bedoel ik niet wat er daarna met de achterblijvers gebeurt. Die zitten bij elkaar aan mijn kist, ik neem aan dat Herman zorgt voor een gezellig bloemetje, sommigen zullen spreken en vervolgens gaat iedereen op mijn verzoek aan de borrel. Ik hoop dat er gelachen wordt, niemand hoeft zich verplicht te voelen een lachbui te onderdrukken. Ik weet hoe dat voelt, dus wie lachen wil lache. Misschien kijk ik wel toe en spreek ik bij mezelf de goude...

Herman en ik gingen samenwonen in het huis waar ik al woonde, nam hij ondermeer zijn bed mee. Een groot bed, een mooi houten bed met aangebouwde machtkastjes. We dienden van 2 kamers 1 te maken om het bed de benodigde ruToen imte te geven. Het bed waar ik tot die tijd in sliep was een soort brede twijfelaar, toen ik dat bed kocht had ik nog het plan de rest van mijn leven als vrijgezel te slijten. Het was een waterbed. Op een gegeven moment kreeg ik wat pijnlijke gewrichten en ik hoorde van iemand dat zij baat had gehad bij een waterbed. Ik had er eigenlijk niets mee, om de een of andere reden had ik het idee dat je misselijk zou worden op een waterbed. Toch stapte ik op een zaterdagmiddag een waterbeddenwinkel hier in de buurt binnen. De winkel bestaat niet meer. Ze hadden echt alleen maar waterbedden en onduidelijke waterbedbenodigdheden. Ik stond dus die zaterdagmiddag te midden van een hele verzameling waterbedden. "Wat ken ik voor je doen zus?" Ik reageerde niet...

Het is morgen al weer twee weken geleden dat ik per ambulance werd afgevoerd naar het ziekenhuis om in de loop van de dag terecht te komen op de afdeling hartbewaking. Best even een schok als je plotseling met zeer beperkte bewegingsvrijheid door alle draden in een éénpersoons ziekenhuskamertje ligt. Drieënhalve dag heb ik in het ziekenhuis doorgebracht, door de medicijnen begon ik mij tweede helft dag twee wat beter te voelen en dinsdag aan het eind van de ochtend mocht ik gelukkig met Herman mee naar huis. Ik had de uitdrukking "naar je lichaam luisteren" wel eens gehoord, maar ik kon me er eigenlijk niet zo veel bij voorstellen. De afgelopen twee weken heb ik dit advies talloze malen gekregen: "Luister naar je lichaam". In deze herstel-en opknapfase heb je wat meer rust dan anders en dus ook wat meer tijd voor reflectie. Ik realiseer me nu dat de gesprekken die ik met mijn lijf heb gevoerd zeer oppervlakkig waren. Gezicht fluisterde wel eens :" maak...

We hebben allemaal wel eens een periode dat we ons wat minder lekker voelen. Vermoedelijk gaat iedereen daar iets anders mee om, ik ga graag uit van het principe "Wat vanzelf kwam, zal vanzelf ook wel weer verdwijnen". Avondje vroeg naar bed, paracetamolletje en een gezond dieet, vaak werkt het. Vaak, niet altijd. Dat heb ik kortgeleden gemerkt. Ik was een al een tijdje wat vermoeider dan anders, had ook last van een tikkie kortademigheid, af en toe een stekie in de borst en een hart dat soms even huppelde. Mijn zelfmedicatie werkte niet meer en na een doorwaakte nacht met veel pijn heb ik op zaterdagochtend toch maar even de spoedpost gebeld. Ik wilde even overleggen wat ik in kon nemen tegen de pijn en of ik met mijn klachten tot maandag kon wachten. De dame aan de telefoon stelde een aantal vragen en zei toen gedecideerd: "mevrouw, uw gaat zitten, er staat binnen een kwartier een ambulance voor de deur". Ik kan jullie vertellen dat een dergelijke mededelin...

Was ik klein en blauw geweest, ik was de piekersmurf. Door levenservaring hoor je gelouterd te worden, wat dat ook mag zijn. Ik heb het even opgezocht in de digitale encyclopedie, als je gelouterd bent ben je moreel beter geworden door een ervaring. Met bepaalde dingen leer je leven als je ouder wordt, door bepaalde ervaringen leer je relativeren. Je oordeelt wat minder snel over anderen. Misschien zijn dat moreel gezien verbeteringen. Ik heb een vervelende eigenschap die ik nooit heb kunnen afleren, vooral als ik moe of gestrest ben heb ik er last van. Ik ben namelijk een wandelende zorgenzoekmachine. Een soort google op piekergebied.  Er zijn periodes dat ik niet zonder lijk te kunnen, heb ik de ene zorg opgelost en denk ik even opgelucht achterover te kunnen leunen dient de volgende zorg zich aan. Denk nou niet dat mijn leven een en al ellende is, het zijn lang niet allemaal grote zorgen. Er zijn ook onbenulligheden waar ik over pieker. In de zorgelijke ...

We hebben een spannende tijd achter de rug. Onze Casper ontdekte op de gevorderde leeftijd van 8 jaar wat het betekende een man te zijn. Hij had de afgelopen jaren weleens wat halfslachtige pogingen gedaan zijn zusterhond te verkrachten. Maar na wat vermaningen van onze kant richtte hij zich dan weer met enthousiasme op zijn eerste liefde: de tennisbal. In de afgelopen maanden kwam de testosteron tot volle bloei met enorme gevolgen voor onze hele roedel. Zie:   hitsige hond . De antilust prik van de dokter begon na een week te werken en na 4 weken was hij uitgewerkt. Casper was weer even enthousiast als voor de prik. Dit tot grote ellende van Carlie en van ons. Als je het nooit hebt meegemaakt weet je niet wat het is. Het begint met een giro de cano door het pand, een blonde schicht en een zwarte flits. Zwart wint altijd en bespringt blond. Zwart maakt sierlijke heupbewegingen. Dan komen er twee paniekerige mensen aangestormd. De mensen bevrijden de angstige blonde dame....

Vroeger Ik ben natuurlijk niet meer de jongste en ik weet nog goed hoe de wereld was voor de mobiele telefoon. We hadden een vaste telefoon en kwartjes voor de telefooncel. Ik ben van voor de postcode en van voor het BSN nummer. Dat nummer dat vroeger een Sofinummer heette. Mijn eerste hypotheken sloot ik zonder computer maar met een blocnote en een rekenmachine. Veranderingen Zowel in mijn werk als privé heb ik veranderingen meegemaakt. Ik heb de videorecorder zien komen en gaan. Was je vroeger heel wat met een gewone mixer, we hebben nu een keukenmachine met diverse hulpstukken op het aanrecht staan. Beter Je zult mij niet horen zeggen dat vroeger alles beter was. Ik kan me niet meer voorstellen hoe het leven was zonder computer en ik ben niets zonder mijn laptop. Alle hypotheekaanvragen gaan digitaal en we krijgen de offertes digitaal aangeleverd. De ING houdt er nog wat nostalgie in door de offertes in drievoud te mailen (voor de klant, voor de adviseur en de r...

Bankrekening Onze privé rekeningen lopen bij de Rabobank, maar de rekening van Marianne Croes Advies is bij de ING. Mijn zakelijke pincode is heel makkelijk en het vrolijke oranje pasje zit bij mijn telefoon dus altijd bij me. De pas van de privé rekening heb ik niet altijd bij me.  De meesten van jullie zullen de volgende situatie wel herkennen: Je loopt door het centrum en ziet een leuk truitje in uitverkoop, je hebt opeens zin in een zeer verantwoorde smoothie, je komt langs de drogist en je voelt de plotselinge behoefte aan bijvoorbeeld een geezichtsmaskertje of een bodylotion. Je staat bij de kassa en je grijpt, juist het vrolijke oranje pasje. Op dat moment ga je behoorlijk de fout in. Je zou kunnen denken dat je het geld eerlijk hebt verdiend, dat je daar het nodige rekenwerk voor hebt verricht, dat je daar lange gesprekken met klanten voor hebt gevoerd. Dat is natuurlijk zo, maar dat wil niet zeggen dat je er naar believen een truitje, een smoothie ...

Casper, ons showmodel Hondenshow voor dummies Wij hebben honden, uiteraard zijn onze honden de mooiste en de liefste van de hele wereld. Onze Golden Retriever Carlie heeft geen stamboom, aan haar smalle koppie en ranke lijf te zien hebben sommige voorouders van Carlie hun vertier wel eens buiten de Goldenfamilie gezocht. Onze Casper is een ander verhaal.  Toen wij besloten dat wij een zwarte Labradorpup wilden zijn we op zoek gegaan naar een betrouwbare fokker. Die vonden we vlak bij huis en in juni 2010 konden we onze pup  bij Annette Schreuder ( Of Eastside Forest ) in Lelystad ophalen. We hadden een goede keus gemaakt want onze Casper (Wild Willow Of Eastside Forest) werd van een aanbiddelijke pup een mooie puber en tenslotte een imposante zwarte man. Zo mooi dat wij besloten hem in te schrijven voor de Labrador Clubmatch in 2011. Je ziet het wel eens op de televisie en ik moet het met jullie eens zijn, een hondenshow is geen vertoning. Maar toch heb...

L'honneur aux dames Mijn vader was een hoffelijke man. Hij was een stuk ouder dan mijn moeder en stamde uit de eeuw nog voor de vorige. Hij is opgegroeid in een tijd dat hoffelijkheid normaal was. Ik denk vaak aan hem als ik bij een bushalte opzij gegooid word door iemand die eraan hecht een tel eerder in te stappen dan ik. Laatst stond ik bij de uitgang van de trein, er stond een man voor me en die ging een stap opzij en sprak: "Na u, mevrouw". Ik was verbijsterd, ik was ontroerd. Ik kwam zowat in tranen op kantoor aan met mijn vader in mijn kielzog. Niet echt natuurlijk, hij is al jaren dood, maar hij was even heel dicht bij me. Sinds die dag denk ik veel aan mijn vader en aan onze mooie momenten samen. Mijn vader was al oud toen ik geboren werd. Ik heb als kind nooit geweten dat ik een oude vader had. Er werd wel eens gedacht dat hij mijn opa was. Ik vond dat raar en de mensen die dat dachten vond ik stom. Later kwam ik er pas achter dat mijn vader ...