Lichaamstaal

Het is morgen al weer twee weken geleden dat ik per ambulance werd afgevoerd naar het ziekenhuis om in de loop van de dag terecht te komen op de afdeling hartbewaking.
Best even een schok als je plotseling met zeer beperkte bewegingsvrijheid door alle draden in een éénpersoons ziekenhuskamertje ligt.

Drieënhalve dag heb ik in het ziekenhuis doorgebracht, door de medicijnen begon ik mij tweede helft dag twee wat beter te voelen en dinsdag aan het eind van de ochtend mocht ik gelukkig met Herman mee naar huis.

Ik had de uitdrukking "naar je lichaam luisteren" wel eens gehoord, maar ik kon me er eigenlijk niet zo veel bij voorstellen. De afgelopen twee weken heb ik dit advies talloze malen gekregen: "Luister naar je lichaam".

In deze herstel-en opknapfase heb je wat meer rust dan anders en dus ook wat meer tijd voor reflectie.

Ik realiseer me nu dat de gesprekken die ik met mijn lijf heb gevoerd zeer oppervlakkig waren. Gezicht fluisterde wel eens :" maak even een afspraak met de schoonheidsspecialiste", mijn uitgroei zeurde: "naar de kapper". Een knellende schoen vroeg dringend om een pedicureafspraak.

Een knorrende maag vraagt om eten en een droge mond om drinken. Een kater verweet me de wijntjes teveel van de avond tevoren en pijn in mijn voet beval mij standvastig op platte schoenen te lopen.

Daarbij waarschuwt je lichaam natuurlijk als het tijd is voor een sanitaire stop.

Ik weet nu dat ik wat diepgaandere gesprekken gemeden heb. Daar heb ik gewoon niet naar geluisterd.

• Steken in de borst?  Even diep ademhalen, dan gaat het wel over.
• Tikkie kortademig? Even rustig aandoen, dan gaat het wel over. 
• Overmatig transpireren? Irritant, als mijn make-up maar niet doorloopt.

Toen ik niet luisterde besloot het lijf dat er hardere acties nodig waren. Zoals stekende pijn in borst, schouders en nek. Lijf schreeuwde: "Niet luisteren? Wie niet horen wil moet voelen". Lijf liet mij een hele nacht met pijn zittend doorbrengen. Echt schreeuwende pijn.

Als lijf zich wilde overtuigen van mijn aandacht heeft lijf nu wat ze wil.

Ik ben nog best moe na deze revolutie van lijf en ik luister nu. Teveel, lijkt me.

Lijf zeurt nu over elk steekje en over elke duizeling. En ik heb geleerd van de ervaring van twee weken geleden.

Het gaat er nu om de balans te vinden tussen luisteren en doorgaan. Niet elke steek is erg, vermoeidheid nu nog is lastig maar niet gek. Hoe moeilijk het ook is, toegeven aan vermoeidheid.

Beetje toegeven aan lijf, maar ik wil zelf ook weer wat te vertellen hebben. Daarom ben ik weer langzaam met werken begonnen. Daarom heb ik volgende week weer een paar afspraken. Daar heb ik zin in, daar gaat de adrenaline van stromen.

Ik ga weer een paar keer naar kantoor en lijf gaat mee. Uiteindelijk heeft lijf natuurlijk geen andere keus dan mee te gaan.
Ik zie mij al met klanten praten terwijl lijf thuis op de bank ligt. Wel een geinig idee eigenlijk.

 En ik zal wat meer luisteren, maar dan moet lijf niet over elk lullig dingetje zeuren. Na volgende week hoop ik ze in balans te hebben, lichaam en geest.