Cassa

We hebben een spannende tijd achter de rug. Onze Casper ontdekte op de gevorderde leeftijd van 8 jaar wat het betekende een man te zijn. Hij had de afgelopen jaren weleens wat halfslachtige pogingen gedaan zijn zusterhond te verkrachten. Maar na wat vermaningen van onze kant richtte hij zich dan weer met enthousiasme op zijn eerste liefde: de tennisbal.

In de afgelopen maanden kwam de testosteron tot volle bloei met enorme gevolgen voor onze hele roedel. Zie:  hitsige hond.

De antilust prik van de dokter begon na een week te werken en na 4 weken was hij uitgewerkt. Casper was weer even enthousiast als voor de prik.

Dit tot grote ellende van Carlie en van ons. Als je het nooit hebt meegemaakt weet je niet wat het is. Het begint met een giro de cano door het pand, een blonde schicht en een zwarte flits. Zwart wint altijd en bespringt blond. Zwart maakt sierlijke heupbewegingen. Dan komen er twee paniekerige mensen aangestormd. De mensen bevrijden de angstige blonde dame. De zwarte heer snapt niet wat hij verkeerd doet, de dame snapt dit spelletje niet en vindt het ook niet leuk en de mensen worden steeds chagrijniger en weten niet wat ze ermee aan moeten.

Voor de vakantie zetten we Casper boven op de slaapkamer als de situatie voor Carlie echt kritiek werd. Hier trad Pavlov in werking, als Cas op zijn donder kreeg vanwege ongewenste sexuele intimiteiten ging hij niet, zoals voor andere vergrijpen, naar zijn mand maar naar de trap.

Toen de prik uit begon te werken hebben we de grote beslissing genomen. Niet leuk en we zijn er ook geen voorstander van, maar in het algemeen roedelbelang hebben we moeten besluiten tot de CAStratie.

Afspraak gemaakt voor vrijdag 20 juli, de maandag ervoor moesten we even langs met de reu om hem te laten wegen en we kregen vast pijnstilling mee.

Omdat het al vreselijk is je hond achter te laten voor operatie vind ik dat je als baas bij je hond moet zijn als hij onder narcose gaat maar ook als hij weer bijkomt.

De dierenartsen en assistentes zijn daar niet erg van gecharmeerd en dat begrijp ik ook.

Vrijdagochtend is operatie ochtend en het verwijderen van de ballen van onze Cas is niet het enige klusje. Stel dat ze 4 operatiepatiënten hebben en al die baasjes verdringen zich in de praktijk om hun geliefde huisdier terug te begeleiden naar het bewuste hondenleven. Dan hebben ze een logistiek probleem. Daarbij moeten ze niet alleen de beesten in de gaten houden maar moeten ze ook nog eens de mensen instrueren en van koffie voorzien.

Ik was me ervan bewust dat ik voor de nodige onrust zorgde in de dierenartsenpraktijk waar wij  al 20 jaar komen met onze honden. Normaal ben ik niet zo'n drammer (toch Herman?) maar als het om mijn klanten of honden gaat ga ik door roeien en ruiten.

Bij onze geweldige dierenartspraktijk, Dierenkliniek Almere Buiten, hebben ze mij gelukkig de gelegenheid gegeven bij Casper te zijn nog voor hij bijkwam. Je moet er een paar uur blijven want de hond mag pas weg als hij gewoon kan lopen.
Zo gek dat ik mijn ongeduld even kan uitschakelen als het om zoiets gaat. Ik heb tegen hem gepraat, zijn naam genoemd en ik heb hem geaaid tot hij gewoon kon lopen en buiten een plas had gedaan. Toen was het nog even CASsa en toen mochten we a CASa.

Thuis moest hij een band om zodat hij niet zelf de wond zou controleren en niet vast de hechtingen zou verwijderen. Dat doen ze liever zelf bij onze dierenarts.

Wij hebben de stelregel dat een zieke hond niet alleen gelaten wordt. We hebben een hoekbank met slaapfunctie, dus 's avonds klapte ik de slaapfunctie uit. Cas stond geduldig te wachten tot het bed opgemaakt was. Hij had wel door dat hij de hoofdpersoon was in deze tragedie, dus een nog riantere slaapplek dan normaal vond hij niet meer dan gepast.

Casper heeft de dierenarts een taart gestuurd van ons allemaal, gisteren zijn de hechtingen eruit gehaald en vanmorgen hebben we weer een normaal stukje gelopen.

Nu nog even wachten tot de sexdrive is uitgeschakeld en ik gewend ben aan het veranderde uitzicht als ik achter hem loop.