Aan tafel
Eén van de leukste dingen van buiten de deur eten vind ik, behalve het eten, je mede-eters. En dan niet de tot je gezelschap behorende mede-eters, maar de vreemde eters aan andere tafels.
Ik heb eens met een vriendin een welness weekend doorgebracht in een tres chique resort. De tegenstelling Spa-eetzaal was enorm. Sjouwden we overdag gezellig in badjassen rond of renden we van en naar de sauna slechts gehuld in een handdoekje, de dresscode voor de eetzaal was streng. Zo dienden de heren voorzien te zijn van een stropdas en colbert, moesten de damesbenen bedekt zijn en werd spijkerstof omschreven als niet "bon ton".
We betraden 's avonds de eetzaal, sorry restaurant, keurig gekleed, gekapt en gemaquilleerd. Nette kleding, een föhn en een uitgebreide make-up zijn eigenlijk niet je eerste behoeften na een dag zweten en stomen, maar die voorschriften zijn er niet voor niets.
We kregen wel waar voor ons geld, in het restaurant zat een pianist de hele avond stemmige muziek te pianospelen. De wijn diende voorgeproefd te worden, gelukkig kon ik dat de stijlvolle vriendin laten doen. Ik ben meer van de slobber en lekker, maar zij zat met een serieus smoel te smakken, te rollen en prijzend te knikken. Het was een duur restaurant, je herkent dat aan buigende obers en enorme wachttijden tussen de gangen. Ze willen in dat soort tenten altijd doorlopend weten hoe het met je gaat, dat komen ze dan ook om de drie happen vragen.
Dan zit je dus, na een welnessdag, met je rozige en opgemaakte kop uren en uren aan tafel.
Daar kan ik normaal al niet goed tegen, maar na zo'n dag helemaal niet. Om de tijd te doden hebben we de uitgebreide eters aan andere tafels bekeken en beroddeld.
Die avond ontdekte ik dat je precies kunt zien welke stellen getrouwd zijn en dan bedoel ik met elkaar getrouwd en welke mannen hun jonge secretaresse een weekend imponeren in een dure tent met na het uitgebreide diner een luxe suite. En zo werd de avond toch nog best interessant.
Het is al jaren geleden, maar mijn interesse in medegasten is nooit meer over gegaan. Behalve de gehuwde stellen en de vreemdgangers zijn ook de wat oudere daters te herkennen. Die vind je niet in een restaurant waar een hap eten een avondvullend programma is.
Herman en ik hebben meestal wel wat te lachen en te praten maar de meeste gehuwden zitten veelal zwijgend tegenover elkaar, verder dan "is het lekker en wil jij nog wat wijn" komen ze niet.
De vreemdgangers daarentegen hebben uitgebreide gesprekken, De mannen doen interessant en de meisjes zitten onnatuurlijk te kirren en te giechelen. Meestal dan, ze kunnen ook in overdreven diepgaande gesprekken vervallen.
De daters zijn een bijzondere groep, ik herken ze omdat ik er ook een dater ben geweest. Ja, ik moest Herman ergens vandaan halen. De daters zijn nerveus (anders nerveus dan vreemdgangers). Het is ook raar om met iemand af te spreken die je niet kent en ik herken de signalen die daters afgeven als de date tegenvalt. Als je wat ervarener bent, weet je meestal na de eerste kennismaking als de persoon niet het charmante tiepje is zoals hij zichzelf in de catalogus had omschreven . Dat is geen punt, je drinkt even koffie, stelt vast dat er geen klik is, je neemt afscheid en dat was het dan.
Een ervaren dater zorgt dat hij of zij makkelijk wegkan als het tegenvalt.
Vorige week gingen wij, getrouwd en gezellig, naar Bataviastad. We hebben wat gekocht, rondgelopen en rondgekeken en zijn op een gegeven moment ergens naar binnen gelopen om te lunchen. In het kader van het gezond leven regime dat wij nastreven, namen we een salade en een smoothie. Aan het tafeltje naast ons zaten een man en een vrouw, eind 50 begin 60 schat ik. Aan de manier waarop de man aan de vrouw vroeg wat voor koffie ze wilde en wat ze erin wilde zag je meteen dat het daters waren.
Gehuwden hoeven elkaar dat niet te vragen en veemdgangers drinken meestal wijn.
Ze zaten met de koffie gezellig te converseren, een verkennende conversatie, dat zag je zo. Ik vroeg me al af of ze nog iets zouden bestellen uit de lunchkaart toen de man al orerende een aluminium folie pakje uit zijn rugzak!!! haalde. Na een slok koffie vouwde hij het pakketje open en begon met smaak en smak zijn meegebrachte boterhammen te verorberen. Dat vind ik eigenlijk zin uit een ouderwets boek "Hij begon met smaak zijn meegebrachte boterhammen te verorberen" maar ik heb geen andere omschrijving. Hij praatte ook gewoon door, al kauwend en slikkend.
Is het al raar dat iemand op date zijn eigen lunchpakket in een restaurantje gaat eten, nog raarder vond ik het dat hij haar niets aanbood. Ik had zo met haar te doen. Denk je lekker te gaan lunchen met je potentiële lover, krijg je alleen koffie en gaat hij tegenover je zijn belegde bruinvolkoren zitten wegkanen.
Maar kennelijk hadden ze het wel afgestemd, want na de koffie viste zij uit haar handtasje een plastic zakje met boterhammen met kaas.
Bijzonder hè? Ik dacht dat je in een restaurant geen meegebrachte spijzen mocht nuttigen. Na de koffie gingen ze trouwens over op het water, er stonden karaffen waar je gratis water uit mocht schenken.
Ik vroeg me af hoe het chatcontact voorafgaand aan de date was gegaan. Hoe maak je een afspraak om ergens te lunchen en hoe maak je duidelijk dat je date haar eigen zakkie brood mee moet nemen? Ik was in mijn tijd niet een tot een date gekomen, denk ik.
Herman en ik hadden in ieder geval genoeg om over te praten en te lachen. We zaten weer helemaal op één lijn. Gelukkig zijn we al jaren getrouwd, wat was het vermoeiend dat daten.
Ik heb eens met een vriendin een welness weekend doorgebracht in een tres chique resort. De tegenstelling Spa-eetzaal was enorm. Sjouwden we overdag gezellig in badjassen rond of renden we van en naar de sauna slechts gehuld in een handdoekje, de dresscode voor de eetzaal was streng. Zo dienden de heren voorzien te zijn van een stropdas en colbert, moesten de damesbenen bedekt zijn en werd spijkerstof omschreven als niet "bon ton".
We betraden 's avonds de eetzaal, sorry restaurant, keurig gekleed, gekapt en gemaquilleerd. Nette kleding, een föhn en een uitgebreide make-up zijn eigenlijk niet je eerste behoeften na een dag zweten en stomen, maar die voorschriften zijn er niet voor niets.
We kregen wel waar voor ons geld, in het restaurant zat een pianist de hele avond stemmige muziek te pianospelen. De wijn diende voorgeproefd te worden, gelukkig kon ik dat de stijlvolle vriendin laten doen. Ik ben meer van de slobber en lekker, maar zij zat met een serieus smoel te smakken, te rollen en prijzend te knikken. Het was een duur restaurant, je herkent dat aan buigende obers en enorme wachttijden tussen de gangen. Ze willen in dat soort tenten altijd doorlopend weten hoe het met je gaat, dat komen ze dan ook om de drie happen vragen.
Dan zit je dus, na een welnessdag, met je rozige en opgemaakte kop uren en uren aan tafel.
Daar kan ik normaal al niet goed tegen, maar na zo'n dag helemaal niet. Om de tijd te doden hebben we de uitgebreide eters aan andere tafels bekeken en beroddeld.
Die avond ontdekte ik dat je precies kunt zien welke stellen getrouwd zijn en dan bedoel ik met elkaar getrouwd en welke mannen hun jonge secretaresse een weekend imponeren in een dure tent met na het uitgebreide diner een luxe suite. En zo werd de avond toch nog best interessant.
Het is al jaren geleden, maar mijn interesse in medegasten is nooit meer over gegaan. Behalve de gehuwde stellen en de vreemdgangers zijn ook de wat oudere daters te herkennen. Die vind je niet in een restaurant waar een hap eten een avondvullend programma is.
Herman en ik hebben meestal wel wat te lachen en te praten maar de meeste gehuwden zitten veelal zwijgend tegenover elkaar, verder dan "is het lekker en wil jij nog wat wijn" komen ze niet.
De vreemdgangers daarentegen hebben uitgebreide gesprekken, De mannen doen interessant en de meisjes zitten onnatuurlijk te kirren en te giechelen. Meestal dan, ze kunnen ook in overdreven diepgaande gesprekken vervallen.
De daters zijn een bijzondere groep, ik herken ze omdat ik er ook een dater ben geweest. Ja, ik moest Herman ergens vandaan halen. De daters zijn nerveus (anders nerveus dan vreemdgangers). Het is ook raar om met iemand af te spreken die je niet kent en ik herken de signalen die daters afgeven als de date tegenvalt. Als je wat ervarener bent, weet je meestal na de eerste kennismaking als de persoon niet het charmante tiepje is zoals hij zichzelf in de catalogus had omschreven . Dat is geen punt, je drinkt even koffie, stelt vast dat er geen klik is, je neemt afscheid en dat was het dan.
Een ervaren dater zorgt dat hij of zij makkelijk wegkan als het tegenvalt.
Vorige week gingen wij, getrouwd en gezellig, naar Bataviastad. We hebben wat gekocht, rondgelopen en rondgekeken en zijn op een gegeven moment ergens naar binnen gelopen om te lunchen. In het kader van het gezond leven regime dat wij nastreven, namen we een salade en een smoothie. Aan het tafeltje naast ons zaten een man en een vrouw, eind 50 begin 60 schat ik. Aan de manier waarop de man aan de vrouw vroeg wat voor koffie ze wilde en wat ze erin wilde zag je meteen dat het daters waren.
Gehuwden hoeven elkaar dat niet te vragen en veemdgangers drinken meestal wijn.
Ze zaten met de koffie gezellig te converseren, een verkennende conversatie, dat zag je zo. Ik vroeg me al af of ze nog iets zouden bestellen uit de lunchkaart toen de man al orerende een aluminium folie pakje uit zijn rugzak!!! haalde. Na een slok koffie vouwde hij het pakketje open en begon met smaak en smak zijn meegebrachte boterhammen te verorberen. Dat vind ik eigenlijk zin uit een ouderwets boek "Hij begon met smaak zijn meegebrachte boterhammen te verorberen" maar ik heb geen andere omschrijving. Hij praatte ook gewoon door, al kauwend en slikkend.
Is het al raar dat iemand op date zijn eigen lunchpakket in een restaurantje gaat eten, nog raarder vond ik het dat hij haar niets aanbood. Ik had zo met haar te doen. Denk je lekker te gaan lunchen met je potentiële lover, krijg je alleen koffie en gaat hij tegenover je zijn belegde bruinvolkoren zitten wegkanen.
Maar kennelijk hadden ze het wel afgestemd, want na de koffie viste zij uit haar handtasje een plastic zakje met boterhammen met kaas.
Bijzonder hè? Ik dacht dat je in een restaurant geen meegebrachte spijzen mocht nuttigen. Na de koffie gingen ze trouwens over op het water, er stonden karaffen waar je gratis water uit mocht schenken.
Ik vroeg me af hoe het chatcontact voorafgaand aan de date was gegaan. Hoe maak je een afspraak om ergens te lunchen en hoe maak je duidelijk dat je date haar eigen zakkie brood mee moet nemen? Ik was in mijn tijd niet een tot een date gekomen, denk ik.
Herman en ik hadden in ieder geval genoeg om over te praten en te lachen. We zaten weer helemaal op één lijn. Gelukkig zijn we al jaren getrouwd, wat was het vermoeiend dat daten.
Reacties
Een reactie posten