Panty

Mode door de jaren heen

Ik richt mij even tot mijn vrouwelijke leeftijdsgenoten, zeg grofweg 50+ vrouwen.  Toen wij opgroeiden was er niet veel geld voor mode.  Mijn eerste bewuste mode-ervaringen waren de lange jurken in de jaren 60 gevolgd door inimini in de jaren 70. Mijn eerste bruidsoutfit was een kort wit jurkje met veel flowers in mijn haar.

Kleuren

Wat kleuren betreft ben ik een echte neuroot. Alles moet bij elkaar passen. Ik had laatst in de ochtendschemer een blauwe panty aangedaan bij een jurk die een zwarte panty vereiste. Ik bemerkte dat pas onderweg. Ik heb hem de hele dag aangehouden. Ik vond dat zelf een teken van wijsheid van de rijpere persoonlijkheid. Een tiental jaren was ik teruggegaan of ik had een zwarte panty gekocht. Inmiddels heb ik ontdekt dat de meeste mensen zo met zichzelf bezig zijn dat ze de verkeerde benenkleur niet opmerken en mochten ze het wel zien, nog geen punt. Ik zou zelf bij het zien van een blauwe panty bij een zwarte jurk denken: "niet mooi" en vervolgens de vreemde vrouw zonder kleurgevoel vergeten.

Mijn oma zei vroeger: "rood en groen, boerenfatsoen", uit de afkeurende blik op haar gezicht en de minachtende toon van haar stem begreep ik dat boerenfatsoen geen aanbeveling was.

Nu nog, denk ik als iemand een rode broek met een groen bovenstuk combineert aan oma.

Toen ik jong was werd de kleurencombi groen-blauw gezien als vloekend. Daar ben ik inmiddels aan gewend.

Waar ik niet aan kan wennen zijn niet matchende motieven. Een bloemetjes rok met een gestreept truitje is voor mij absoluut not done.

Sinds mijn pantymisser probeer ik 's avonds verzinnen wat de outfit voor de volgende dag moet zijn.

Bij die beslissing houd ik rekening met de dagvulling, is het bankhangdag of zijn er zakelijke afspraken? 

Gisteren had ik een afspraak op kantoor, na die afspraak zouden Herman en ik naar de Sligro voor wat laatste kerstinkopen.

Eergisteren had ik mijn kleding dus klaargelegd: Een blauwe jurk met een lichtblauw spijkerjasje, uiteraard een blauwe panty en bijpassende laarsjes.

Om een uur of twee wandelden we een overvolle Sligro binnen. Na de wijnafdeling voelde ik iets vreemds. Mijn blauwe panty rolde zich spontaan op, vanaf mijn middel naar beneden. Ik voelde hem vanaf mijn heupen steeds lager zakken, mijn jurk van die dag was vrij kort (met een dikke panty kan een oudere vrouw een kortere rok dragen heb ik laatst van een modegoeroe gehoord, hij had het weliswaar over Catherine Keyl maar wat zij kan, kan ik ook). Tot Hermans verwondering slingerde ik mij inmiddels wijdbeens langs de thee en de noten. Om erger te voorkomen moest ik de bovenkant van panty vlak boven de zoom van de jurk vasthouden. Het gevolg was een heel vreemd loopje, slingerend, wijdbeens en licht gebogen. We zijn met de lift naar de nonfood afdeling gegaan, volgens Herman kon ik daar tussen wat stellingen mijn panty in de juiste positie brengen.

Nog een hele klus kan ik jullie vertellen. Ik zag overal mensen op zoek naar glazen en peper-en zoutstellen. Herman heeft een stelling geblokkeerd en ik heb mijn jurk opgetrokken en panty opgehesen. Niet echt een ontspannen actie, een tamelijk overbodige actie ook. Na een paar minuten ging de panty weer zijn eigen, vreemde leven leiden.

Ik ben naar de auto gestrompeld alsof ik plotseling intercontinentaal was geworden (zo noemde mijn vriend Piet zijn schoonmoeder toen ze niet meer zindelijk was). Thuis ben ik naar boven gerend en ben in een bankhangpak gekropen. 

Panty's zijn niet altijd ideaal, als ze te groot zijn gaan ze rimpelen rond de enkels. Te klein heeft als gevolg dat het kruis te laag hangt.  Noem een panty-ongemak en ik kan erover meepraten. Maar een zich spontaan oprollende panty heb ik nog nooit meegemaakt.

Ik blijf even in broeken lopen, volgende week maar weer eens voorzichtig een panty proberen.