Snob

Ik vind het goed om uit te komen voor mijn zwakke en mindere eigenschappen dus ik zal het nu maar op tafel gooien:  enige vorm van snobisme is mij niet vreemd.

Tijdens mijn kinder-en jeugdtijd was er weinig om snobistisch over te zijn. Er was gewoon geen geld voor snobisme. We hadden geen merkkleding, ja een merkje van CenA in de nek van je praktische jurk. Tweemaal per jaar gingen we met de tram naar CenA en dan werden we tijdens de uitverkoop (dat heet nu sale) in een nieuwe outfit gehesen. 

Ik heb daar als kind niet onder geleden, op school had de één weliswaar mooiere en duurdere kleding dan de ander, maar er was niemand op Nikes liep of in een bijzonder merk spijkerbroek.

Sterker nog, we liepen helemaal niet op sneakers en in jeans, als we al van het bestaan van die dingen wisten. 

In mijn MMS tijd mochten we niet eens in een broek naar school. Ook make-up was not done. Het dragen van een broek was voor twee meisjes toegestaan, die meisjes hielden van meisjes dus ze mochten in pantalon. Voor het eindexamen werd door de directrice meegedeeld dat alle meisjes, en dan bedoelde ze ook alle meisjes in een rok dienden te verschijnen. De twee meisjes kwamen in broek op school, kleedden zich voor elk mondeling examen even om in het toilet en ze vertoonden zich pas weer nadat ze weer in hun broek zaten.

Toen ik halverwege de twintig was en gescheiden en wel op een goedkope etage woonde en een goed inkomen had begon ik de betere winkels te ontdekken. Ik verruilde de CenA voor de Bijenkorf en de Albert Cuyp voor kleine boetiekjes in de binnenstad. Ik kocht zelfs af en toe iets bij Edgar Vos.

Ik ging regelmatig naar de schoonheidsspecialiste en volgde een cursus visagie. Ik hield en hou ervan me op te maken. Ik hield ook van goede make-up merken. 

Na goede tijden komen weer slechte tijden, er zijn periodes geweest dat er niet veel geld was voor dure kleding en foundation van Estée Lauder of Dior. 

Dat is niet erg, ik ben weliswaar snobistisch maar ik kan me ook schikken naar de omstandigheden. De foundation en oogschaduw van Max Factor en l"Oreal is ook behoorlijk. Omdat je het waard bent zeg maar.

Een aantal jaren geleden waren we op Texel met vakantie en ik zag bij een drogist een ontzettend leuk blikje oogschaduw. Ik moest en zou dat blikje kopen. Uitsluitend voor het blikje, gezien de prijs kon de oogschaduw niet veel bijzonders zijn, zei de snob in mij.

Maar als je een blikje oogschaduw hebt ga je het toch proberen. En wat denk je? Dat was een prima product voor € 5,-.  Toen het op was, ben ik gaan googelen. De oogschaduw van W7 koop je in de meest bijzondere winkels. In plaats van bij Douglas koop ik hele paletten eyeshadow bij OP=OP.

Er is een tijd geweest dat de snob ik niet eens zo'n winkel binnenging, de praktische ik heeft het overgenomen en vorige week heb ik zelfs besloten de foundation en de losse poeder van dit merk te kopen. Respectievelijk € 5,99 en € 6,99 .

"Dat kan natuurlijk niets zijn", zei de snob ik, "Als het een miskoop is, ga je er ook niet aan failliet" antwoordde de praktische ik. 

En wat denk je?  Het is wel wat. Ik heb Herman even doorgezeurd over de goede textuur en de kleur, maar die raakte pas echt geïnteresseerd toen ik prijsverschil voorrekende. Het scheelt gewoon € 60,-.

En het is niet alleen make-up, ook met kleding begint de snob te verliezen. Ik krijg al twee jaar complimenten voor een jurk die ik 3 jaar geleden op de markt heb gekocht voor € 15,-.

Wat een ontwikkeling kan een mens doormaken hè? Een raar bijverschijnsel is dat ik er trots op ben, zeg tegen mij: "wat een leuk bloesje" dan roep ik "ja hè, op de markt voor  8,95".

Dat is raar, daar moet ik vanaf. Voortaan gewoon maar netjes bedanken voor een compliment.

Gek dat er een tijd was dat ik CenA te min vond, ik vind ze nu aardig aan de prijs.