Hartklopping 1
We hebben allemaal wel eens een periode dat we ons wat minder lekker voelen. Vermoedelijk gaat iedereen daar iets anders mee om, ik ga graag uit van het principe "Wat vanzelf kwam, zal vanzelf ook wel weer verdwijnen".
Avondje vroeg naar bed, paracetamolletje en een gezond dieet, vaak werkt het.
Vaak, niet altijd. Dat heb ik kortgeleden gemerkt. Ik was een al een tijdje wat vermoeider dan anders, had ook last van een tikkie kortademigheid, af en toe een stekie in de borst en een hart dat soms even huppelde.
Mijn zelfmedicatie werkte niet meer en na een doorwaakte nacht met veel pijn heb ik op zaterdagochtend toch maar even de spoedpost gebeld. Ik wilde even overleggen wat ik in kon nemen tegen de pijn en of ik met mijn klachten tot maandag kon wachten. De dame aan de telefoon stelde een aantal vragen en zei toen gedecideerd: "mevrouw, uw gaat zitten, er staat binnen een kwartier een ambulance voor de deur".
Ik kan jullie vertellen dat een dergelijke mededeling je zaterdagplanning behoorlijk onderuit haalt.
Herman was op een rondje hondje, gebeld en gezegd dat hij maar beter naar huis kon komen. Terwijl ik bezig was wat noodzakelijke spullen te verzamelen: telefoon, e-reader, lippenstift, oogpotlood en spiegeltje, hoorde ik de ambulance voor de deur stoppen. Onze voordeur ligt niet direct aan de straat, dus ik vond het attent ze even tegemoet te lopen. Dat was mijn eerste misser die dag. De vrolijk geklede mannen duwden mij opzij, op zoek naar de patiënt, riepen ze. Toen ik zei dat ik sinds kort patiënt was duwden ze me naar binnen en dwongen me te gaan zitten. Herman was inmiddels terug.
Ik kreeg niet de gelegenheid mijn handtas in te pakken, dus ik moest Herman vanaf de brancard wat instructies toebleren.
Casper is het centrum van de wereld, vindt hij zelf en hij ging er dan ook van uit dat dit zaterdagochtendfeestje te zijner ere was. Jammer voor hem, de honden moesten de deur uit. Ik was daar nog een beetje beledigd over, maar honden gaan hun baas wel eens verdedigen als ze denken dat de baas wordt aangevallen.
Ik werd aan een soort printer gekoppeld en de hartslag bleek onrustbarend hoog. Ik moest in een buisje ademen. Door de pijn was ademen de hele nacht al een marteling geweest, dus dat werkte ook niet. Ik wilde zelf naar de ambulance lopen, maar de brancard hadden ze ook niet voor de kat ze knopendoos meegenomen, dus legge.
Ik ben wel eens eerder bij de spoedpost geweest, maar de ontvangst is beduidend beter als je per ambulance arriveert. Er stonden 5 mensen in witte jassen te wachten, na wat overleg verdwenen de ambulance broeders. Gelukkig verscheen Herman, met mijn handtas met ondermeer ereader en lipstick.
Voor ik het wist zat ik onder de plakkers die met draadjes aan een apparaat verbonden waren.
Afijn, allerlei onderzoeken later was men tot de conclusie gekomen dat ik aan de hartbewaking moest en dus moest blijven.
En hoeps, daar lag ik, vol met stickers en met draden verbonden aan een beeldscherm.
Avondje vroeg naar bed, paracetamolletje en een gezond dieet, vaak werkt het.
Vaak, niet altijd. Dat heb ik kortgeleden gemerkt. Ik was een al een tijdje wat vermoeider dan anders, had ook last van een tikkie kortademigheid, af en toe een stekie in de borst en een hart dat soms even huppelde.
Mijn zelfmedicatie werkte niet meer en na een doorwaakte nacht met veel pijn heb ik op zaterdagochtend toch maar even de spoedpost gebeld. Ik wilde even overleggen wat ik in kon nemen tegen de pijn en of ik met mijn klachten tot maandag kon wachten. De dame aan de telefoon stelde een aantal vragen en zei toen gedecideerd: "mevrouw, uw gaat zitten, er staat binnen een kwartier een ambulance voor de deur".
Ik kan jullie vertellen dat een dergelijke mededeling je zaterdagplanning behoorlijk onderuit haalt.
Herman was op een rondje hondje, gebeld en gezegd dat hij maar beter naar huis kon komen. Terwijl ik bezig was wat noodzakelijke spullen te verzamelen: telefoon, e-reader, lippenstift, oogpotlood en spiegeltje, hoorde ik de ambulance voor de deur stoppen. Onze voordeur ligt niet direct aan de straat, dus ik vond het attent ze even tegemoet te lopen. Dat was mijn eerste misser die dag. De vrolijk geklede mannen duwden mij opzij, op zoek naar de patiënt, riepen ze. Toen ik zei dat ik sinds kort patiënt was duwden ze me naar binnen en dwongen me te gaan zitten. Herman was inmiddels terug.
Ik kreeg niet de gelegenheid mijn handtas in te pakken, dus ik moest Herman vanaf de brancard wat instructies toebleren.
Casper is het centrum van de wereld, vindt hij zelf en hij ging er dan ook van uit dat dit zaterdagochtendfeestje te zijner ere was. Jammer voor hem, de honden moesten de deur uit. Ik was daar nog een beetje beledigd over, maar honden gaan hun baas wel eens verdedigen als ze denken dat de baas wordt aangevallen.
Ik werd aan een soort printer gekoppeld en de hartslag bleek onrustbarend hoog. Ik moest in een buisje ademen. Door de pijn was ademen de hele nacht al een marteling geweest, dus dat werkte ook niet. Ik wilde zelf naar de ambulance lopen, maar de brancard hadden ze ook niet voor de kat ze knopendoos meegenomen, dus legge.
Ik ben wel eens eerder bij de spoedpost geweest, maar de ontvangst is beduidend beter als je per ambulance arriveert. Er stonden 5 mensen in witte jassen te wachten, na wat overleg verdwenen de ambulance broeders. Gelukkig verscheen Herman, met mijn handtas met ondermeer ereader en lipstick.
Voor ik het wist zat ik onder de plakkers die met draadjes aan een apparaat verbonden waren.
Afijn, allerlei onderzoeken later was men tot de conclusie gekomen dat ik aan de hartbewaking moest en dus moest blijven.
En hoeps, daar lag ik, vol met stickers en met draden verbonden aan een beeldscherm.
Reacties
Een reactie posten