Memento mori
Ik kan jullie vertellen, een lang weekend hartbewaking doet wat met je. Behalve de ruwe plekken van de stickers waaraan de kabels zaten zijn er ook wat ruwe plekken op mijn ziel achtergebleven.
Om een kennis met cardiologische ervaring te citeren "je wordt je bewust van je eigen sterfelijkheid" Dat is vreemd en best wel beangstigend.
Vreemd omdat je natuurlijk wel weet dat de dood de enige zekerheid in dit leven is, maar als je je probeert voor te stellen dat je hier binnen afzienbare tijd niet meer bent doet dat iets met je. Hooewel ik een jaar of 5 geleden al een blog schreef over het leven na dit leven. Reincarnatie
In mijn ziekenhuisbed lag ik me af te vragen of Herman wel precies wist welke polissen in onze polismap geld waard zijn en ingewisseld kunnen worden tegen een overlijdensverklaring en een verklaring van erfrecht.
Toen ik jaren geleden een uitvaartverzekering sloot was ik single. Hoewel mijn vader er een voor me gesloten had toen ik 4 was leek de uitkering me niet meer toereikend. Mijn stiefzoon Janwillem was gemachtigd en benoemd als executeur testamentair. Ik had een overlijdensrisicoverzekering voor de honden. Nou ja, op mijn leven, maar bedoeld voor twee goed verzorgde hondenlevens. Er waren vervangende baasjes aangewezen en beide honden kregen een potje geld mee.
Om Janwillem niet teveel te belasten had ik aangegeven hoe mijn uitvaartdienst eruit moest zien en wie moest spreken. Ik heb nog net niet de teksten voor de sprekers opgesteld. Enig eigen initiatief is ook wel op zijn plaats natuurlijk maar delegeren is nooit mijn sterkste kant geweest.
De muziek stond op gele post-its. Je hoort in de loop der jaren wel eens een deuntje voorbij komen dat ook passend is en een post-it is zo vervangen.
Thuis uit het ziekenhuis dreigde ik een beetje te veranderen in een hypochonder. Alle pijntjes en steekjes die ik tot dan toe genegeerd had, kregen mijn volle aandacht. Dat is niet goed, dat is niet fijn leven.
Inmiddels heb ik ontdekt dat het leven voor mij nu nog niet eindigt. Tenminste, ik verwacht nog even door te mogen gaan.
Ben wel even bij de huisarts geweest om de euthanasieverklaring die ik al een aantal jaren geleden heb opgesteld door te nemen.
De polissen die uitkeren staan in een Excel bestand met de telefoonummers van de maatschappijen erbij. Het nummer van de uitvaartverzekeraar zit bij de polis. De nummers van onze bevriende notaris staan erop. De muziekkeuze is definitief, de sprekers zijn hetzelfde als bij de vorige opstelling, alleen Herman is toegevoegd want die kende ik toen nog niet.
De voorkant van de kaart is bepaald. Ik heb Herman gevraagd of ik de tekst moest opstellen, maar dat doet hij liever zelf.
Gek, ik probeer over het algemeen de laatste weken wel een wie dan leeft, dan zorgt houding te hebben,maar het is een rustig idee dat ik de zaken voor direct na dit leven geregeld heb.
Ik voel me een stuk beter en zorgelozer, ik zeg maar zo Carpe Diem
En mocht het moment daar zijn, dan hoop ik aan de tekst te denken die ik ooit op een grafsteen zag staan: Leuk dat ik er was, jammer dat ik moet gaan.
Om een kennis met cardiologische ervaring te citeren "je wordt je bewust van je eigen sterfelijkheid" Dat is vreemd en best wel beangstigend.
Vreemd omdat je natuurlijk wel weet dat de dood de enige zekerheid in dit leven is, maar als je je probeert voor te stellen dat je hier binnen afzienbare tijd niet meer bent doet dat iets met je. Hooewel ik een jaar of 5 geleden al een blog schreef over het leven na dit leven. Reincarnatie
In mijn ziekenhuisbed lag ik me af te vragen of Herman wel precies wist welke polissen in onze polismap geld waard zijn en ingewisseld kunnen worden tegen een overlijdensverklaring en een verklaring van erfrecht.
Toen ik jaren geleden een uitvaartverzekering sloot was ik single. Hoewel mijn vader er een voor me gesloten had toen ik 4 was leek de uitkering me niet meer toereikend. Mijn stiefzoon Janwillem was gemachtigd en benoemd als executeur testamentair. Ik had een overlijdensrisicoverzekering voor de honden. Nou ja, op mijn leven, maar bedoeld voor twee goed verzorgde hondenlevens. Er waren vervangende baasjes aangewezen en beide honden kregen een potje geld mee.
Om Janwillem niet teveel te belasten had ik aangegeven hoe mijn uitvaartdienst eruit moest zien en wie moest spreken. Ik heb nog net niet de teksten voor de sprekers opgesteld. Enig eigen initiatief is ook wel op zijn plaats natuurlijk maar delegeren is nooit mijn sterkste kant geweest.
De muziek stond op gele post-its. Je hoort in de loop der jaren wel eens een deuntje voorbij komen dat ook passend is en een post-it is zo vervangen.
Thuis uit het ziekenhuis dreigde ik een beetje te veranderen in een hypochonder. Alle pijntjes en steekjes die ik tot dan toe genegeerd had, kregen mijn volle aandacht. Dat is niet goed, dat is niet fijn leven.
Inmiddels heb ik ontdekt dat het leven voor mij nu nog niet eindigt. Tenminste, ik verwacht nog even door te mogen gaan.
Ben wel even bij de huisarts geweest om de euthanasieverklaring die ik al een aantal jaren geleden heb opgesteld door te nemen.
De polissen die uitkeren staan in een Excel bestand met de telefoonummers van de maatschappijen erbij. Het nummer van de uitvaartverzekeraar zit bij de polis. De nummers van onze bevriende notaris staan erop. De muziekkeuze is definitief, de sprekers zijn hetzelfde als bij de vorige opstelling, alleen Herman is toegevoegd want die kende ik toen nog niet.
De voorkant van de kaart is bepaald. Ik heb Herman gevraagd of ik de tekst moest opstellen, maar dat doet hij liever zelf.
Gek, ik probeer over het algemeen de laatste weken wel een wie dan leeft, dan zorgt houding te hebben,maar het is een rustig idee dat ik de zaken voor direct na dit leven geregeld heb.
Ik voel me een stuk beter en zorgelozer, ik zeg maar zo Carpe Diem
En mocht het moment daar zijn, dan hoop ik aan de tekst te denken die ik ooit op een grafsteen zag staan: Leuk dat ik er was, jammer dat ik moet gaan.
Reacties
Een reactie posten