Marianne Croes2

Het is oudejaarsavond 2017. Ik hoop voor jullie allemaal een leuke en feestelijke avond. Voor ons is het een drama, voor ons is de hele afgelopen week al een drama. Wij hebben namelijk honden. En honden begrijpen het nut van die angstaanjagende knallen niet. En als ik eerlijk ben begrijp ik dat ook niet. Wij proberen altijd weg te zijn op oudejaarsavond. Wij zaten vorig jaar nog op een vuurwerkvrij bungalowpark.  Althans zo werd het aangeprezen. In realiteit was was het een vuurwerkvrij woonwagenpark, We sliepen in een kast. We hadden het grote voordeel dat er geen oud-en nieuw oorlog was, maar dat was ook het enige voordeel. Dit jaar zijn we weer thuis gebleven. En geloof me, als we ooit een verkeerde beslissing hebben genomen was dat thuisblijven met oud en nieuw. Bij ons in onze keurige straat woont namelijk een aantal volkomen gestoorde, gefrustreerde debielen. Bij ons schuin aan de overkant woont een nette man, die zich het hele jaar gedraagt naar zijn uitstraling, N...

Casper's blog Jullie, labgenoten, zullen met me eens zijn dat die mensen niet helemaal sporen. Elk jaar als het koud is en gauw donker komt er een tijd dat we buiten allemaal knallen horen. Ik maak me er niet zo druk om, al begrijp ik totaal niet waarom ze dat doen. Het wordt steeds erger, tot het moment dat er heel veel knallen en flitsen zijn en de volgende dag is het weer over. Raar hè? Snappen jullie er wat van? Omdat mijn hondenzusje Carlie al die knallen erg eng vindt vertrouw ik het ook niet helemaal. Er zijn ook wel eens harde knallen en lichten als het regent. Dat vindt ze ook eng ze gaat dan altijd met Knorrie in haar bek staan wachten tot onze mensen beneden komen. Als het erg is blijft één van de twee beneden. Daar maak ik me verder niet druk om, ik vind het alleen storend als zo'n mens op mijn bank gaat liggen 's nachts. Ik heb ook mijn rust nodig, dus laat ze boven blijven in hun eigen mand. We gaan vaak in die winterknallentijd naar een huis...

Toen ik 25 werd had ik het voor het eerst. Het besef van vergankelijkheid en van het voortschrijden van de tijd. Een beetje het spiegelbeeldgevoel. Kennen jullie dat liedje nog? Spiegelbeeld vertel eens even, ben ik echt zo oud als jij??? Iedereen die me een beetje kent weet dat ik op mijn 39e gestopt ben met tellen. Ik dank iedereen die mij ruim 20 jaar lang heeft gefeliciteerd met mijn 39e verjaardag. Toen ik 50 was zeiden mensen die hoorden dat ik 50 was: "Nou dat zou je niet zeggen". Dat zeiden ze tot voor kort trouwens nog steeds als ik mijn echte leeftijd meldde: "Dat zou ik je niet geven". Tot mijn grote deceptie zegt men dat het laatste jaar niet meer. Als ik wel eens, op een dag dat ik me jong en stralend  voel, zeg hoe oud ik ben is de reactie meestal "Goh". Ik kijk ze dan nog even afwachtend aan in de hoop dat er na "goh" nog iets komt, maar dat komt niet. Als ik zeg dat ik weer eens een opleiding doe of een leuke opdrach...

Hoewel mijn ouders opvoeden niet direct tot levenskunst hebben verheven, was mijn vader heel strict in het ons bijbrengen van tafelmanieren. Dramatisch dat je tot aan en na je pensionering last houdt van de opvattingen over tafelmanieren van je opvoeder. Mijn vader had als jongste in een gezin van 18 kinderen van een Brabants boerengezin begin vorige eeuw een Spartaanse opvoeding genoten. Volgens hem stond de hele kinderschaar van de familie von Croes aan tafel. Ze stonden niet gewoon, ze hadden een stok achter hun rug met hun ellebogen daarom heen. Dan stond je recht, dan moest je recht staan. Zover ging hij bij ons niet, hoewel dit verhaal regelmatig verteld werd als we met een gebogen rug aan tafel zaten. Ellebogen op  tafel was bij ons thuis uit den boze. Beginnen met eten als nog niet iedereen aan tafel zat, fout. Je vlees snijden voordat je begon met eten:  volstrekt niet bon ton. Drinken en daarbij klokkende geluiden maken en na het drinken een welgemeend "ee...

Net als wij moeten honden wel eens op ongebruikelijke tijden naar het toilet. 's Nachts bijvoorbeeld. Ik strompel in zo'n geval naar de badkamer, ik heb laatst ergens gelezen dat je één oog dicht moet houden. Anders denkt je systeem dat het wakker moet worden. Ik probeer eraan te denken, ik strompel dus met één oog dicht naar de badkamer, wankel weer terug naar bed en hoop dat mijn systeem niets gemerkt heeft. Onze honden hebben ons nodig als ze 's nachts hoge nood hebben. Vannacht, om een uur of 12.30, meldde Casper zich. Ik moest van verre komen en Herman was nog verder weg. Ik was dus eerder bij de les. Casper blafte: "Sorry mensen, ik moet er uit en één van jullie moet met me mee". Ik hoopte even dat ik het verkeerd verstaan had en dat hij had geblaft: "Er is een kat in de tuin en ik wil even vertellen dat die zich op privéterrein bevindt en wel op Cassie's privéterrein". Dat komt ook wel voor, Casper is heel gastvrij maar onbevoegden wor...

Intimidatie Sinds enige tijd lijkt het of de wereld verdeeld is in twee groepen: Zij die verkrachten en zij die verkracht zijn, zij die aanranden en zij die aangerand zijn en zij die seksueel intimideren en zij die seksueel geïntimeerd zijn. Verkrachting is afschuwelijk en verwerpelijk, verkrachters moeten aangepakt worden en de slachtoffers moeten begeleid worden. Aanranden vind ik al een wat een vager verhaal. We hebben allemaal wel eens een ongewenst handje op ons jonge kontje gevoeld. We hebben allemaal wel eens een hand "per ongeluk" langs een borst voelen strijken. Soms ging dat zo subtiel dat je niet eens zeker wist of het ook gebeurd was. En seksuele intimidatie hebben we allemaal mee te maken gehad. Alleen voelden we dat toen niet zo. Gemeente In de jaren 70 heb ik een tijd bij een gemeentedienst in Amsterdam gewerkt, gewerkt is een te groot woord, ik was daar gedurende een aantal jaren dagelijks te vinden en kreeg voor mijn aanwezigheid maandelijks een...

Vroeger Toen ik klein was werd er in mijn familie veel thee gedronken. Opa en oma hadden van die wijde theekoppen met schotel. Opa bibberde een beetje dus ik volgde elke keer weer ademloos de reis van het kopje van de schotel naar Opa's mond. Calamiteiten en rampen Als er iets fout liep in het leven ging de familie niet aan de jenever of whisky, Nee, ze namen een koppie thee. Mijn ouders dronken thee uit mokken met een boerenbont motief. Thee moest voor mijn ouders sterk zijn en volgens mij deden ze er nog melk in ook. De losse thee ging in de matchende boerenbont pot en werd door een zeefje in de mokken geschonken. Koffie Ik kan me eigenlijk niet veel koffie herinneren van vroeger thuis. Bij mijn toenmalige verloofde thuis werd wel koffie gedronken. Op de koffiepot kwam een filter, daar ging de versgemalen koffie in, vervolgens een schepje buisman en daarna diende met beleid en scheutsgewijs het kokende water op de koffie gegoten te worden. Je moest wachten tot de s...

Lezen Mensen die zeggen dat ze niet van lezen houden, begrijp ik nooit helemaal. Ik ben een fanatiek lezer en dat al vanaf het moment dat ik kan lezen. Mijn eerste boek heette "Poes Pinkie" en mijn ouders hebben dat eindeloos voorgelezen. Ik kende het hele verhaal redelijk snel uit mijn kleuterhoofd en vulde halve zinnen in gebrekkig kleuternederlands aan. Mijn lagere schooltijd werd gedomineerd door lectuur als de Vrolijke Tweeling en Pitty op kostschool. Niels Holgersons Toen ik een jaar of acht was besloot mijn vader dat het tijd was voor een boek met meer inhoud en ik kreeg dat vreselijke boek van een jongetje dat met ganzen omging. Ik heb nog steeds iets tegen ganzen. Ik ben in dat boek nooit verder gekomen dan het eerste hoofdstuk want ik las er alleen in als mijn vader op me lette. En hij gaf aldoor zulke uitgebreide mondelinge recensies dat er van lezen niet veel kwam. Witte Raven Welk meisje las ze niet? De boeken van uitgeverij de Witte Raven. De ...

oktober 2014 Tegelijk met het ontbijt nemen wij ook altijd het nieuws tot ons. Vaak is er in het nieuws iets te zien of te horen dat mij inspireert tot een tragisch, vrolijk of humoristisch verhaal. Zoveel uitbundigheid aan het begin van de dag wordt hier ter plaatse niet op prijs gesteld, dus meestal hou ik me in. Vanmorgen raakte ik zo geïnspireerd dat ik niet alleen Herman maar jullie allemaal lastig val met een herinnering, ik kon er weer om lachen. Deze herinnering werd opgeroepen door de premiere van de film "toen was geluk heel gewoon" en de overvaltraining die winkeliers op het moment krijgen. Lang geleden, toen geluk heel gewoon was, werkte ik bij de Amrobank op het filiaal Haarlemmerplein. Superleuke buurt om in te werken, gezellige joviale klanten en Frits Lambrechts (maar dat is een verhaal apart). Overvallen waren toen nog niet echt common use, geluk dus wel. Op een bankfiliaal had je, behalve het gewone volk, procuratiehouders. Meestal waren dat wat ...

Spontane antipathie Kennen jullie het gevoel van spontane antipathie? Het tegenovergestelde van een klik bedoel ik. Dat gevoel dat je iemand niet mag en ook nooit zal mogen. Gek verschijnsel wel, je kent iemand niet en toch weet je soms meteen bij de eerste blik of er een klik of antiklik is. Vandaag had ik de blik niet eens nodig, de antiklik was er, duidelijk en overtuigend. Een klant van mij heeft een appartement gekocht in Amsterdam. Op zich niet bijzonder ware het niet dat deze mevrouw van ver weg komt en de mondelinge communicatie wat extra inspanning vergt. Niet erg, ik ben wel iets gewend. Tolk Bij het tekenen van de overdrachtsakte van een woning en van de hypotheekakte moet de notaris zich ervan overtuigen dat de klanten de strekking van beide aktes begrijpen. Als de notaris niet vloeiend Russisch, Turks of Japans spreekt moet er bij het tekenen van de aktes een tolk aanwezig zijn. Op zich leukt een tolk de sessie wel wat op. Ik heb eens een Engelse tolk me...

Terrasje Wat is er lekkerder dan op een mooie dag op een terrasje te zitten voor een drankje en een hapje. Wij doen dat wel eens, Herman en ik.  De laatste keer hadden we wel een heel vreemde ober. Wij wilden een drankje bestellen. De ober sprak streng: "Eerst moeten jullie een aantal vragen beantwoorden". Inderdaad ongebruikelijk, maar wij zijn de beroerdsten niet dus we wachtten op onze eerste vraag. De ober wees naar een tafeltje verderop en zei: "Daar zitten vier mensen, hoeveel van die mensen drinken koffie en welke koffie, let op: er zijn twee antwoorden goed". Ik zag het meteen, één had een glas ijsthee, één een glas muntthee, de andere twee hadden een wit kopje voor zich staan. Eén cappuccino en één gewone koffie. Dat zag ik aan de kopjes. Ik gaf mijn antwoord door en Herman pakte de kaart weer om onze bestelling op te geven, maar we waren er nog niet. "Volgende vraag", zei de ober. "Wij hebben hier diverse lunchgere...

Shock Wave Ruim een half jaar geleden kreeg ik last van een pijnlijke enkel. Nou is een pijnlijk gewricht niet iets waar ik van opkijk of waar ik bijzonder veel aandacht aan besteed. De meeste van die pijntjes worden minder, verdwijnen en verschijnen weer. Vandaar dat ik de pijn in mijn enkel ook redelijk succesvol een paar maanden heb genegeerd. Maar de pijn werd storender en toen er een bult achterop mijn enkel ontstond heb ik toch maar even een afspraak gemaakt met de huisarts. Achillespees De diagnose was gauw gesteld: een ontstoken achillespees. Remedie: shockwave therapie. Ik kreeg het overkoepelende telefoonnummer van de verzamelde fysiotherapeuten Almere. Ik heb ze eind juli gebeld, maar wegens vakantie van de shockwave specialist kon de afspraak pas een maand later plaatsvinden. Ik vond dat niet echt een bezwaar, de dame aan de telefoon nam mijn gegevens op en nadat ze onder meer telefoonnummer en email adres had genoteerd, beloofde ze een mail te sturen met een...

"Snoepwinkeltje In de donkere straat,  Waar 't belletje gaat,  Kletst 't deurtje al rinkelend open.  Komen in 't kamertje klein,  Bij 't lampenschijn,  De kleutertjes binnengeslopen.  Een dappere vent  in zijn vuistje een cent  komt naar voren en blijft grinnikend zwijgen.  Tot de koopvrouw geleerd,  zijn fortuin inspecteert en vertelt wat hij daarvoor kan krijgen.  't Is een reep zwarte drop  koek met suiker erop,  een kleurbal, een zuurbal, een wafel,  een zoethouten stok  en een kleurige brok  't ligt alles bijeen op de tafel.  Als de kapitalist  zich wat dikwijls vergist  en de koek met de suiker verkruimelt.  Zegt de juffrouw verwoed  dat hij 't kostlijke goed  met zijn smerige vingers beduimelt.  De kleuter verbaasd  dat de juffrouw zo raast  smoest stiekem wat met zijn kornuiten.  De keus...

Aan mijn linkervoet We moeten het toch eens even uitpraten. Er is nogal wat gebeurd tussen ons de afgelopen jaren en we kunnen elkaar nu eenmaal niet ontlopen. Een paar jaar geleden begon je me te pesten. Als ik leuke, elegante pumps aanhad begon je te zeuren. Ik kocht mijn schoenen een maatje groter en lomper en dat ging een tijdje goed. Tot ik mooie zwarte, hooggehakte pumps aantrok. Je zuster, mijn rechtervoet, had er geen problemen mee. Jij wel, je ging pijn doen. Ik moest de pumps voortijdig uitdoen en je bleef nog een paar uur venijnig doorsteken. Oh linkervoet, meid, wat liet je me lijden. Gympen Op een gegeven moment was je alleen rustig als ik jou en je zuster in veel te grote gympen deed. Jij had je zin, maar makkelijk was het allerminst. Het is nu eenmaal niet makkelijk lopen op afgelopen gympen die je 3 maten te groot zijn. Het was de enige manier om jou rustig te houden. Dus ik gaf je je zin. De diagnose Je begon mijn leven aardig te verzieken, linkerv...

Hypotheekklanten Ons leven hangt aan elkaar van dossiers. We hebben voor al onze klanten 2 dossiers: een fysiek dossier en een digitaal dossier. Een dossier richten wij met zorg in. Wij hebben per klant een ordner. Voor de gezelligheid hebben alle klanten een eigen kleur ordner. Voorin de ordner zit een inhoudsopgave, wij hebben over het algemeen 10 hoofdstukken met 10 tabbladen. Hoofdstuk 1 is inventarisatie en hoofdstuk 1o correspondentie en diversen. De tabbladen daartussen zijn voor alle zaken die je bij een hypotheek nu eenmaal nodig hebt. Ik werk met de fysieke dossiers, ik neem ordners mee naar de bank, de klant en naar de notaris en ik kan alles vinden. Herman hanteert dezelfde volgorde van archiveren, maar dan digitaal. Het is onmogelijk om alle papieren te bewaren, wij hebben erover gedacht de ordners te recyclen, maar we hebben een leukere oplossing gevonden. Voordat ik met mijn klanten bij de notaris zit, loopt Herman het dossier nog even door, en na het passeren van ...

Op 2 december werd de schroef uit mijn geopereerde voet gehaald. De orthopeed is een man van weinig woorden. Hij  bekeek mijn voet, was tevreden, trok met een combinatietang de schroef uit mijn teen, zei dat de volgende controle over 3 maanden was, keek op zijn horloge, stond op en voor het wisten stonden we weer op de gang. Zonder schroef en zonder antwoorden op mijn vragen. Een controle bij mijn orthopeed is niet echt een tijdrovend klusje, een vervolgafspraak maken daarentegen is niet 1 2 3 gebeurd. Het was 2 december, dat zei ik al, drie maanden later is 2 maart. Nou hoeft dat niet op de dag af 3 maanden te zijn, maar een afspraak begin maart is logisch. Dat vond de mevrouw die de afspraken moest inplannen ook. Er was alleen één klein probleempje: Eind 2014 liet de computer maar een paar maanden van 2015 zien. En maart was niet één van die maanden. In de aanbieding had ze januari, februari en juni. Dus een afspraak begin maart was niet in te plannen op 2 december. De af...

Heel vroeger, toen ik nog heel jong was, ging je je verloven. Als je elkaar erg leuk vond en je was voornemens je leven met elkaar te delen maar het was te vroeg om te trouwen, ging je je verloven. Een rare onderneming eigenlijk, zo achteraf gezien. Ik ben 3 keer getrouwd maar ik heb me maar 1 keer verloofd. Mijn eerste echtgenoot, Henk, en ik hebben ons in december 1970 verloofd. Daar moet jullie je niet teveel bij voorstellen. Wij hebben op de Ruysdaelkade in Amsterdam (de plek van de eerste kus) elkaar een ring omgedaan en we zijn 's avonds met de beide families bij de Chinees  op de Ceintuurbaan gaan eten. We kregen een pannenset (een BK pannenset). Een jaar later werden de verlovingsringen trouwringen en vier jaar later gingen de ringen weer af. De verloving en het huwelijk zijn herinnering, een mooie herinnering weliswaar, maar toch.... Charles Áznavour zong het al: "tu deviendras pour moi que'un lointain souvenir, et pourtant, pourtant je n´aime que toi....

Casper, ons showmodel Hondenshow voor dummies Wij hebben honden, uiteraard zijn onze honden de mooiste en de liefste van de hele wereld. Onze Golden Retriever Carlie heeft geen stamboom, aan haar smalle koppie en ranke lijf te zien hebben sommige voorouders van Carlie hun vertier wel eens buiten de Goldenfamilie gezocht. Onze Casper is een ander verhaal.  Toen wij besloten dat wij een zwarte Labradorpup wilden zijn we op zoek gegaan naar een betrouwbare fokker. Die vonden we vlak bij huis en in juni 2010 konden we onze pup  bij Annette Schreuder ( Of Eastside Forest ) in Lelystad ophalen. We hadden een goede keus gemaakt want onze Casper (Wild Willow Of Eastside Forest) werd van een aanbiddelijke pup een mooie puber en tenslotte een imposante zwarte man. Zo mooi dat wij besloten hem in te schrijven voor de Labrador Clubmatch in 2011. Je ziet het wel eens op de televisie en ik moet het met jullie eens zijn, een hondenshow is geen vertoning. Maar toch heb...

Doei Ik kan op een voor anderen irritante manier met taal bezig zijn. Vooral de manier waarop spreekwoorden en gezegden soms misbruikt worden vind ik een bron van vreugde De Metafose Ik zat een aantal jaren geleden op een crematieplechtigheid. Een vriend van de overledene had een afscheidsgedicht geschreven. Hij nam plaats achter het spreekgestoelte, je kon in het zaaltje een speld horen vallen. Bij wijze van spreken dan, niemand had een speld bij zich om te laten vallen. De spreker stond wat te hannesen met zijn brillenkoker. Toen hij de koker eindelijk open had en zijn bril op zijn neus stond was hij vermoedelijk zo opgelucht dat hij vlak voor de microfoon de koker dichtklapte. Het leek of er een kanon werd afgeschoten in het doodstille zaaltje. Ik voelde een voorzichtige maar nog te bedwingen lach. Met gedragen stem sprak hij de titel van het gedicht uit: " De metafose"  Ik graaide in paniek in mijn tas op zoek naar zonnebril en zakdoekje en had beide net op tijd...

Vroeger liep ik elke dag met 3 andere baasjes en hun honden. Dat was lang voordat Casper en Carlie het levenslicht aanschouwden, zelfs voordat Joy onze roedel kwam versterken. Het was de periode dat ik alleen met Jimmy woonde. Jimmy was een super eigenwijze, mooie en lieve Parson Russell Terriër. De andere baasjes waren: Piet met Micky ( Maltezer leeuwtje)  Lees meer over Piet Hennie met Krista ( Hollandse Smoushond) Judith met Mira (Middelslag Schnauzer) Dit verhaal gaat vooral over Judith. Ze was al jaren getrouwd met Bart. Judith, Bart, Mira en de moeder van Judith woonden gezamenlijk in een huis. Wij kwamen allemaal ook bij elkaar over de vloer.  De moeder van Judith zat altijd in een hoek van de kamer in een fauteuil. De benaming stoel was echt te min voor dit meubel. Vanuit haar fauteuil regeerde de moeder van Judith met strenge hand. Ze was Duitse van geboorte en het principe Befehl ist Befehl was haar op het lijf geschreven. Haar Befehl wel te verst...

Wat de toekomst brengen moge Het zal met het ouder worden te maken hebben, maar tegenwoordig denk ik wel eens aan de dood. Je ontkomt er ook niet aan natuurlijk, er zijn steeds meer herinneringen aan vrienden die niet meer bij ons zijn. Mijn vader is in 1990 overleden, ik was erbij en sinds die dag ben ik niet meer bang voor de dood. Ik zag zijn gezicht rustig worden, de rimpels wegtrekken en ik dacht bij mezelf "de dood kan niet erg zijn". Zo geruststellend ook dat je toch nog ongerimpeld eindigt. Het is meer de vraag "en daarna?" die me bezig houdt. En dan bedoel ik niet wat er daarna met de achterblijvers gebeurt. Die zitten bij elkaar aan mijn kist, ik neem aan dat Herman zorgt voor een gezellig bloemetje, sommigen zullen spreken en vervolgens gaat iedereen op mijn verzoek aan de borrel. Ik hoop dat er gelachen wordt, niemand hoeft zich verplicht te voelen een lachbui te onderdrukken. Ik weet hoe dat voelt, dus wie lachen wil lache. Misschien kij...

Vakantie Wij zijn met vakantie, we zitten in een prachtig huis in een prachtige omgeving in Duitsland. Ik weet niet hoe het bij jullie is maar bij ons de aanloop tot de vakantie nooit de makkelijkste tijd van het jaar. All inclusive Misschien donderen jullie wat luchtige kleding in een koffer, nemen jullie een taxi naar Schiphol, gaan jullie een paar uur taxfree shoppen en stappen jullie in het vliegtuig. Om na een paar uur te landen waar de zon schijnt en met een bus naar een resort vervoerd te worden. Daar aangekomen krijgen jullie een vrolijk gekleurd armbandje om. Als je dat armbandje om hebt hoef je voor je eten en drinken niet meer te betalen, over het algemeen kom je het resort niet af en zit je de hele tijd aan een zwembad. Drie keer per dag ga je dan in de rij staan voor een blad vol eten en dat was het dan. Ik heb dat ook wel eens gedaan, ik denk dan altijd na een dag of 3 "hoe lang moet ik nog?". Soms lijkt het me trouwens heerlijk en rustig, een weekje al...