Smakken

Hoewel mijn ouders opvoeden niet direct tot levenskunst hebben verheven, was mijn vader heel strict in het ons bijbrengen van tafelmanieren.
Dramatisch dat je tot aan en na je pensionering last houdt van de opvattingen over tafelmanieren van je opvoeder.

Mijn vader had als jongste in een gezin van 18 kinderen van een Brabants boerengezin begin vorige eeuw een Spartaanse opvoeding genoten.

Volgens hem stond de hele kinderschaar van de familie von Croes aan tafel. Ze stonden niet gewoon, ze hadden een stok achter hun rug met hun ellebogen daarom heen. Dan stond je recht, dan moest je recht staan.

Zover ging hij bij ons niet, hoewel dit verhaal regelmatig verteld werd als we met een gebogen rug aan tafel zaten.
Ellebogen op tafel was bij ons thuis uit den boze. Beginnen met eten als nog niet iedereen aan tafel zat, fout.
Je vlees snijden voordat je begon met eten:  volstrekt niet bon ton.

Drinken en daarbij klokkende geluiden maken en na het drinken een welgemeend "eeeeeeeeh". Fout.

Deze periode ligt ver achter me, maar ik word me de laatste tijd er steeds meer van bewust hoeveel invloed de tafelmanieren van mijn voorouders op me hebben.

Ik erger me als ik iemand met veel klokgeluiden een glas frisdrank naar binnen hoor klokken en er daarna de verboden "eeeeeeh" achter aan gooit.

Ik vind het vreselijk als een klant genoeglijk van zijn thee slurpt.

Ik vind het irritant als een paar volwassenen bij de koffie een koek nemen. Weten jullie hoe dat klinkt?
KgggKggggKggg uit een paar monden. Wonderlijk dat de meeste mensen zich daar totaal niet van bewust zijn.

En weten jullie wat het allerergste is?  Een appeletende medemens.

Ik zit wel eens naar en van een cursus in de trein. Ik zit wel eens naast een monter type dat al groetend naast je komt zitten. Zo'n type dat zijn of haar rugzak tussen zijn voeten zet.  In de zijkant van die rugzak zit een vakje voor een flesje spa blauw. Vervolgens gaat deze medereiziger in zijn rugzak graaien.
Dan krijg ik het al benauwd.  Dan word ik al bang voor.....de appel.

En dan komt de appel, die wordt dan een paar keer over de mouw gehaald. Waarom weet ik niet, ik denk niet dat een appel daar schoner van wordt. De medereiziger kijkt tevreden naar de glimmende Jona Gold. Ik zet me schrap voor de hap, vooral de eerste hap. Ongegeneerd zet de appeleter zijn tanden in de vrucht. Het geluid? Kggggggg, ksss, kssss, smak en smak.

Ik weet dat ze gezond bezig zijn, ik weet dat dit mijn afwijking is, een lichte vorm van misofonie. Ik heb er iets over gelezen en het kan echt veel erger.

Ik weet dat het aan mij ligt, het ligt niet aan jullie, smakkende, slurpende en klokkende medemensen.

Want weten jullie wat zo raar is? Al dat gesmak, geslurp en geklok vind ik bij mijn honden zooooo schattig.