Onbekend, arrogant en onbemind.

Spontane antipathie

Kennen jullie het gevoel van spontane antipathie? Het tegenovergestelde van een klik bedoel ik. Dat gevoel dat je iemand niet mag en ook nooit zal mogen. Gek verschijnsel wel, je kent iemand niet en toch weet je soms meteen bij de eerste blik of er een klik of antiklik is.

Vandaag had ik de blik niet eens nodig, de antiklik was er, duidelijk en overtuigend.

Een klant van mij heeft een appartement gekocht in Amsterdam. Op zich niet bijzonder ware het niet dat deze mevrouw van ver weg komt en de mondelinge communicatie wat extra inspanning vergt.

Niet erg, ik ben wel iets gewend.

Tolk

Bij het tekenen van de overdrachtsakte van een woning en van de hypotheekakte moet de notaris zich ervan overtuigen dat de klanten de strekking van beide aktes begrijpen. Als de notaris niet vloeiend Russisch, Turks of Japans spreekt moet er bij het tekenen van de aktes een tolk aanwezig zijn.

Op zich leukt een tolk de sessie wel wat op. Ik heb eens een Engelse tolk meegemaakt die haar taak zo serieus nam dat ze zelfs toen de notaris "koffie" zei, zij de English speaking client aantikte en duidelijk articulerend :"coffee" zei. Na een minuut of vijf kon ik alleen nog maar aan ernstige dingen denkend naar het plafond staren om een lachbui te voorkomen.

Ver weg

Mijn klant van vandaag komt uit Estland, Letland en Litouwen, ze heeft zoals gezegd een appartement gekocht en ik ben met de hypotheek bezig. Ik heb gisteren uitgebreid contact gehad met de Amsterdamse makelaar en vandaag was ze op kantoor om de offerte te tekenen. Ze gaat vrijdag bij de notaris de "voorlopige" koopakte tekenen en als de hypotheek rond is kan ze de officiële aktes tekenen. Ik vond het een goed idee de Amsterdamse notaris even te informeren over het niet helemaal vlekkeloze Nederlands van mijn klant.

Dan kan de notaris vrijdag inschatten of een tolk nodig is of niet.

Water of hof

De behandelaar was niet aanwezig maar hij belde terug. Ik noemde het adres van het aangekochte appartement en ik zei het fout. Echt waar, ik zei het helemaal verkeerd. Ik verbeterde mezelf en bood mijn excuses aan, maar het kwaad was geschied. Een verspreking zorgt voor ernstige misverstanden, daar moest ik niet te licht over denken. Hij slaagde er heel even in mij het gevoel te geven dat ik een dom schoolkind was. Mijn vader zei het al "c' est le ton qui fait la musique". Nou deze toon van een mij tot vanmorgen onbekende kandidaat notaris beviel mij totaal niet.

Toen begon hij mij de noodzaak van een tolk per gebeurtenis uit te leggen. Toen ik wilde tegenwerpen dat ik daar volledig van op de hoogte was, zei hij "Uh". Een beetje zoals ik "Uh" tegen de honden zeg als ik zie dat ze iets gaan flikken waar wij niet van gediend zijn.

C of K

Aan het einde van ons absoluut niet prettige gesprek kreeg ik nog een taakje, ik diende hem een mail te sturen zodat hij mijn gegevens in het dossier op kon nemen. Ik moest een papiertje en een pennetje pakken en zijn email adres noteren. De man heet Erik, ik stelde hem de absoluut achterlijke vraag of zijn naam op een C of een K eindigt. Nu maakt dat auditief geen moer uit, maar emailtechnisch gezien is dat wel belangrijk. Ik moet Croes ook altijd spellen.

Maar mijn nieuwe nietvriend zei belerend: "met een C, natuurlijk".

Na ons afgemeten afscheid aan de telefoon heb ik er een welgemeend afscheid achteraan geblerd:

Arrogante klerelijer!!!!!