Normale veroudering
Toen ik 25 werd had ik het voor het eerst. Het besef van vergankelijkheid en van het voortschrijden van de tijd. Een beetje het spiegelbeeldgevoel.
Kennen jullie dat liedje nog?
Spiegelbeeld vertel eens even,
ben ik echt zo oud als jij???
Iedereen die me een beetje kent weet dat ik op mijn 39e gestopt ben met tellen. Ik dank iedereen die mij ruim 20 jaar lang heeft gefeliciteerd met mijn 39e verjaardag.
Toen ik 50 was zeiden mensen die hoorden dat ik 50 was: "Nou dat zou je niet zeggen".
Dat zeiden ze tot voor kort trouwens nog steeds als ik mijn echte leeftijd meldde: "Dat zou ik je niet geven".
Tot mijn grote deceptie zegt men dat het laatste jaar niet meer. Als ik wel eens, op een dag dat ik me jong en stralend voel, zeg hoe oud ik ben is de reactie meestal "Goh".
Ik kijk ze dan nog even afwachtend aan in de hoop dat er na "goh" nog iets komt, maar dat komt niet.
Als ik zeg dat ik weer eens een opleiding doe of een leuke opdracht binnen heb zegt men vaak "Goh, en dat op jouw leeftijd".
Lieve mensen, dat is niet de toevoeging die ik wil horen.
De tand des tijds slaat toe, dat zie ik en dat voel ik. De gewrichten doen niet allemaal lekker mee, de leesbril is al jaren een onmisbaar attribuut en een wijntje teveel zie ik de volgende dag aan mijn spiegelbeeld.
Als ik aan het werk ben vergeet ik dat ik sinds enige tijd echt tot de senioren behoor. Mijn hersens zijn gelukkig nog lenig.
Afgelopen maandagmiddag werd ik gebeld door mijn dierbare vriend Ronald, makelaar hier ter plaatse. We kennen elkaar al 35 jaar en werken vanaf de jaren 90 samen.
"Mar, je wordt gebeld door de heer D.P., een plastisch chirurg. Een interessante maar wat opvliegende man, hij heeft ruzie met zijn huidige bankier en wil kijken of hij met de hypotheek over kan".
Het klonk als een uitdaging en even later meldde de chirurg zich telefonisch. Hij liet mij in duidelijke taal weten hoe hij over zijn bank dacht en wilde voor de volgende ochtend vroeg een afspraak.
Afspraak gemaakt en ik belde Herman om te vertellen dat de dinsdagse boswandeling moest wijken voor een plastisch chirurg. Dat zei ik dus, ik zei: "ik heb morgenochtend een afspraak met een plastisch chirurg".
Herman begreep niet dat de chirurg mijn klant was en ik niet zijn klant. Ik vond de reactie zo leuk dat ik het op diverse vrienden en relaties heb uitgeprobeerd.
Als je als vrouw van zekere leeftijd zoiets zegt krijgt je echt verrassende reacties. Ik ben ermee gestopt omdat ik bang was dat iemand zou zeggen : "Goed dat je eindelijk iets aan die wallen laat doen".
Gisterenochtend was het zover, ik had de zeer spraakzame plastisch chirurg aan tafel. Ik heb een analyse gemaakt van zijn huidige situatie en wensen. Na een uur moest hij naar zijn praktijk, mijn bureau lag inmiddels vol jaarstukken en hypotheekaktes.
Vlak voor hij ging deed ik wat ik niet had willen doen. Ik keek hem aan en vroeg een tikkie koket :"Wat vind je van mijn rimpels". Fascinerend hoe de man van klant veranderde in een deskundig arts, hij bekeek mijn gezicht aandachtig en zei niet :"Dat heb jij helemaal niet nodig". Dat was namelijk het antwoord waar ik op gehoopt had. Hij zei : "Je vertoont de normale veroudering, maar je bent niet het type dat daarmee zit, dus niets aan doen".
Hoewel het een ander antwoord was dan wat ik wilde, was ik er toch wel blij mee. Dat betekent dat ik de tijd van de complexen voorbij ben.
Eind van de dag kon ik hem mijn voorstel mailen voor een nieuwe hypotheekconstructie. Een mooi voorstel vond ik zelf.
Hij belde me terug en sprak:
"Meid, wat een goed voorstel, jij bent geniaal".
Dat is toch ook leuk, ik ben normaal verouderd en geniaal. En dat allemaal op mijn leeftijd.
Kennen jullie dat liedje nog?
Spiegelbeeld vertel eens even,
ben ik echt zo oud als jij???
Iedereen die me een beetje kent weet dat ik op mijn 39e gestopt ben met tellen. Ik dank iedereen die mij ruim 20 jaar lang heeft gefeliciteerd met mijn 39e verjaardag.
Toen ik 50 was zeiden mensen die hoorden dat ik 50 was: "Nou dat zou je niet zeggen".
Dat zeiden ze tot voor kort trouwens nog steeds als ik mijn echte leeftijd meldde: "Dat zou ik je niet geven".
Tot mijn grote deceptie zegt men dat het laatste jaar niet meer. Als ik wel eens, op een dag dat ik me jong en stralend voel, zeg hoe oud ik ben is de reactie meestal "Goh".
Ik kijk ze dan nog even afwachtend aan in de hoop dat er na "goh" nog iets komt, maar dat komt niet.
Als ik zeg dat ik weer eens een opleiding doe of een leuke opdracht binnen heb zegt men vaak "Goh, en dat op jouw leeftijd".
Lieve mensen, dat is niet de toevoeging die ik wil horen.
De tand des tijds slaat toe, dat zie ik en dat voel ik. De gewrichten doen niet allemaal lekker mee, de leesbril is al jaren een onmisbaar attribuut en een wijntje teveel zie ik de volgende dag aan mijn spiegelbeeld.
Als ik aan het werk ben vergeet ik dat ik sinds enige tijd echt tot de senioren behoor. Mijn hersens zijn gelukkig nog lenig.
Afgelopen maandagmiddag werd ik gebeld door mijn dierbare vriend Ronald, makelaar hier ter plaatse. We kennen elkaar al 35 jaar en werken vanaf de jaren 90 samen.
"Mar, je wordt gebeld door de heer D.P., een plastisch chirurg. Een interessante maar wat opvliegende man, hij heeft ruzie met zijn huidige bankier en wil kijken of hij met de hypotheek over kan".
Het klonk als een uitdaging en even later meldde de chirurg zich telefonisch. Hij liet mij in duidelijke taal weten hoe hij over zijn bank dacht en wilde voor de volgende ochtend vroeg een afspraak.
Afspraak gemaakt en ik belde Herman om te vertellen dat de dinsdagse boswandeling moest wijken voor een plastisch chirurg. Dat zei ik dus, ik zei: "ik heb morgenochtend een afspraak met een plastisch chirurg".
Herman begreep niet dat de chirurg mijn klant was en ik niet zijn klant. Ik vond de reactie zo leuk dat ik het op diverse vrienden en relaties heb uitgeprobeerd.
Als je als vrouw van zekere leeftijd zoiets zegt krijgt je echt verrassende reacties. Ik ben ermee gestopt omdat ik bang was dat iemand zou zeggen : "Goed dat je eindelijk iets aan die wallen laat doen".
Gisterenochtend was het zover, ik had de zeer spraakzame plastisch chirurg aan tafel. Ik heb een analyse gemaakt van zijn huidige situatie en wensen. Na een uur moest hij naar zijn praktijk, mijn bureau lag inmiddels vol jaarstukken en hypotheekaktes.
Vlak voor hij ging deed ik wat ik niet had willen doen. Ik keek hem aan en vroeg een tikkie koket :"Wat vind je van mijn rimpels". Fascinerend hoe de man van klant veranderde in een deskundig arts, hij bekeek mijn gezicht aandachtig en zei niet :"Dat heb jij helemaal niet nodig". Dat was namelijk het antwoord waar ik op gehoopt had. Hij zei : "Je vertoont de normale veroudering, maar je bent niet het type dat daarmee zit, dus niets aan doen".
Hoewel het een ander antwoord was dan wat ik wilde, was ik er toch wel blij mee. Dat betekent dat ik de tijd van de complexen voorbij ben.
Eind van de dag kon ik hem mijn voorstel mailen voor een nieuwe hypotheekconstructie. Een mooi voorstel vond ik zelf.
Hij belde me terug en sprak:
"Meid, wat een goed voorstel, jij bent geniaal".
Dat is toch ook leuk, ik ben normaal verouderd en geniaal. En dat allemaal op mijn leeftijd.
Reacties
Een reactie posten