Waar is het eind?

Intimidatie

Sinds enige tijd lijkt het of de wereld verdeeld is in twee groepen:
Zij die verkrachten en zij die verkracht zijn, zij die aanranden en zij die aangerand zijn en zij die seksueel intimideren en zij die seksueel geïntimeerd zijn.

Verkrachting is afschuwelijk en verwerpelijk, verkrachters moeten aangepakt worden en de slachtoffers moeten begeleid worden.

Aanranden vind ik al een wat een vager verhaal. We hebben allemaal wel eens een ongewenst handje op ons jonge kontje gevoeld. We hebben allemaal wel eens een hand "per ongeluk" langs een borst voelen strijken. Soms ging dat zo subtiel dat je niet eens zeker wist of het ook gebeurd was.

En seksuele intimidatie hebben we allemaal mee te maken gehad. Alleen voelden we dat toen niet zo.

Gemeente

In de jaren 70 heb ik een tijd bij een gemeentedienst in Amsterdam gewerkt, gewerkt is een te groot woord, ik was daar gedurende een aantal jaren dagelijks te vinden en kreeg voor mijn aanwezigheid maandelijks een heel behoorlijk bedrag overgemaakt.

Ik kwam te werken op een afdeling vol Amsterdammers, totaal een man of 40 en een vrouw of 3. Mijn ene vrouwelijke collega was een mollige vrouw met couperose van middelbare leeftijd, de andere dame was een lesbienne zonder gebit. Door het ontbreken van tanden was haar gezicht dusdanig vervormd geraakt dat iedereen haar Monatoetje noemde. Ik kwam daar als 24 jarige bij.
Ik was net gescheiden en zat nog vol verdriet, beter dieet dan een echtscheiding bestaat niet, dus ik was op mijn slankst.
Ik had niet te klagen over gebrek aan mannelijke interesse. Goed voor mijn ego dat toch wat kneuzingen had opgelopen door de echtscheiding en ik zal jullie vertellen, een betere leerschool om seksuele intimidatie te hanteren had ik niet kunnen hebben.

Ik zat in die periode eens op een verjaardag bij familie van een nieuw vriendje. De gastheer sloofde zich nogal voor me uit en midden in een volle lawaaierige kamer vroeg hij zachtjes: "Mag ik je tieten eens zien?". Ik gaf het enige antwoord dat zo'n tiep begrijpt: " Ja, natuurlijk, als ik eerst jouw piemel mag zien". Was dat intimidatie? Ik weet dat hij uiteindelijk voor gek stond en ik niet.

Natuurlijk waren er vrouwen die wat verder gingen met een chef om hun carrière een boost te geven.
Zijn die mannen allemaal fout of ligt de schuld toch meer bij de vrouwen?

Ik heb eens een chef gehad die me bekende dat hij altijd een erectie van me kreeg. Intimidatie? Ik vond het een onsmakelijke opmerking en ik heb hem verre van me gehouden. Een schuine opmerking kon ik aan, deze bekentenis gaf me een heel onbehaaglijk gevoel.

Gevaarlijk

Ik vind het gevaarlijk om alle beschuldigingen van seksuele intimidatie serieus te nemen.

In de jaren 80 begon ik als hypotheekadviseur, bij een bank waar we veel zaken meededen deed zich het volgende voor:

Een paar meisjes hadden moeite met een wat strenge chef. Ze hebben de man vervolgens beschuldigd van ongewenste intimiteiten. Ik wist zodra ik het hoorde dat het niet waar was. Het werd een enorme rel. De chef werd geschorst gedurende het onderzoek. De meisjes werkten door. Het was niet waar, de meisjes moesten hun excuses aanbieden. Dat was erg fijn, jammer alleen dat de man zijn baan kwijt was, dat zijn vrouw scheiding had aangevraagd en hij dus zijn huis uit moest.

Alles kwijt, vanwege een valse beschuldiging. Aan excuses van huilende meisjes heb je dan verdomd weinig.

Al die beschuldigingen geven me een onplezierig gevoel. Wat is intimidatie en wie hoopte er beter van te worden?

En waarom kom je er jaren later mee? En waarom zoveel mensen? Een waarom al die verhalen en public?

Ik kijk er niet meer naar, ik kijk wel naar herhalingen van de Rijdende Rechter en daar hoorde ik gisteren deze toepasselijke uitdrukking:

"Ik vraag u, waar is het eind zoek?"