Marianne Croes2

Het is oudejaarsavond 2017. Ik hoop voor jullie allemaal een leuke en feestelijke avond. Voor ons is het een drama, voor ons is de hele afgelopen week al een drama. Wij hebben namelijk honden. En honden begrijpen het nut van die angstaanjagende knallen niet. En als ik eerlijk ben begrijp ik dat ook niet. Wij proberen altijd weg te zijn op oudejaarsavond. Wij zaten vorig jaar nog op een vuurwerkvrij bungalowpark.  Althans zo werd het aangeprezen. In realiteit was was het een vuurwerkvrij woonwagenpark, We sliepen in een kast. We hadden het grote voordeel dat er geen oud-en nieuw oorlog was, maar dat was ook het enige voordeel. Dit jaar zijn we weer thuis gebleven. En geloof me, als we ooit een verkeerde beslissing hebben genomen was dat thuisblijven met oud en nieuw. Bij ons in onze keurige straat woont namelijk een aantal volkomen gestoorde, gefrustreerde debielen. Bij ons schuin aan de overkant woont een nette man, die zich het hele jaar gedraagt naar zijn uitstraling, N...

Casper's blog Jullie, labgenoten, zullen met me eens zijn dat die mensen niet helemaal sporen. Elk jaar als het koud is en gauw donker komt er een tijd dat we buiten allemaal knallen horen. Ik maak me er niet zo druk om, al begrijp ik totaal niet waarom ze dat doen. Het wordt steeds erger, tot het moment dat er heel veel knallen en flitsen zijn en de volgende dag is het weer over. Raar hè? Snappen jullie er wat van? Omdat mijn hondenzusje Carlie al die knallen erg eng vindt vertrouw ik het ook niet helemaal. Er zijn ook wel eens harde knallen en lichten als het regent. Dat vindt ze ook eng ze gaat dan altijd met Knorrie in haar bek staan wachten tot onze mensen beneden komen. Als het erg is blijft één van de twee beneden. Daar maak ik me verder niet druk om, ik vind het alleen storend als zo'n mens op mijn bank gaat liggen 's nachts. Ik heb ook mijn rust nodig, dus laat ze boven blijven in hun eigen mand. We gaan vaak in die winterknallentijd naar een huis...

Toen ik 25 werd had ik het voor het eerst. Het besef van vergankelijkheid en van het voortschrijden van de tijd. Een beetje het spiegelbeeldgevoel. Kennen jullie dat liedje nog? Spiegelbeeld vertel eens even, ben ik echt zo oud als jij??? Iedereen die me een beetje kent weet dat ik op mijn 39e gestopt ben met tellen. Ik dank iedereen die mij ruim 20 jaar lang heeft gefeliciteerd met mijn 39e verjaardag. Toen ik 50 was zeiden mensen die hoorden dat ik 50 was: "Nou dat zou je niet zeggen". Dat zeiden ze tot voor kort trouwens nog steeds als ik mijn echte leeftijd meldde: "Dat zou ik je niet geven". Tot mijn grote deceptie zegt men dat het laatste jaar niet meer. Als ik wel eens, op een dag dat ik me jong en stralend  voel, zeg hoe oud ik ben is de reactie meestal "Goh". Ik kijk ze dan nog even afwachtend aan in de hoop dat er na "goh" nog iets komt, maar dat komt niet. Als ik zeg dat ik weer eens een opleiding doe of een leuke opdrach...

Hoewel mijn ouders opvoeden niet direct tot levenskunst hebben verheven, was mijn vader heel strict in het ons bijbrengen van tafelmanieren. Dramatisch dat je tot aan en na je pensionering last houdt van de opvattingen over tafelmanieren van je opvoeder. Mijn vader had als jongste in een gezin van 18 kinderen van een Brabants boerengezin begin vorige eeuw een Spartaanse opvoeding genoten. Volgens hem stond de hele kinderschaar van de familie von Croes aan tafel. Ze stonden niet gewoon, ze hadden een stok achter hun rug met hun ellebogen daarom heen. Dan stond je recht, dan moest je recht staan. Zover ging hij bij ons niet, hoewel dit verhaal regelmatig verteld werd als we met een gebogen rug aan tafel zaten. Ellebogen op  tafel was bij ons thuis uit den boze. Beginnen met eten als nog niet iedereen aan tafel zat, fout. Je vlees snijden voordat je begon met eten:  volstrekt niet bon ton. Drinken en daarbij klokkende geluiden maken en na het drinken een welgemeend "ee...

Net als wij moeten honden wel eens op ongebruikelijke tijden naar het toilet. 's Nachts bijvoorbeeld. Ik strompel in zo'n geval naar de badkamer, ik heb laatst ergens gelezen dat je één oog dicht moet houden. Anders denkt je systeem dat het wakker moet worden. Ik probeer eraan te denken, ik strompel dus met één oog dicht naar de badkamer, wankel weer terug naar bed en hoop dat mijn systeem niets gemerkt heeft. Onze honden hebben ons nodig als ze 's nachts hoge nood hebben. Vannacht, om een uur of 12.30, meldde Casper zich. Ik moest van verre komen en Herman was nog verder weg. Ik was dus eerder bij de les. Casper blafte: "Sorry mensen, ik moet er uit en één van jullie moet met me mee". Ik hoopte even dat ik het verkeerd verstaan had en dat hij had geblaft: "Er is een kat in de tuin en ik wil even vertellen dat die zich op privéterrein bevindt en wel op Cassie's privéterrein". Dat komt ook wel voor, Casper is heel gastvrij maar onbevoegden wor...

Intimidatie Sinds enige tijd lijkt het of de wereld verdeeld is in twee groepen: Zij die verkrachten en zij die verkracht zijn, zij die aanranden en zij die aangerand zijn en zij die seksueel intimideren en zij die seksueel geïntimeerd zijn. Verkrachting is afschuwelijk en verwerpelijk, verkrachters moeten aangepakt worden en de slachtoffers moeten begeleid worden. Aanranden vind ik al een wat een vager verhaal. We hebben allemaal wel eens een ongewenst handje op ons jonge kontje gevoeld. We hebben allemaal wel eens een hand "per ongeluk" langs een borst voelen strijken. Soms ging dat zo subtiel dat je niet eens zeker wist of het ook gebeurd was. En seksuele intimidatie hebben we allemaal mee te maken gehad. Alleen voelden we dat toen niet zo. Gemeente In de jaren 70 heb ik een tijd bij een gemeentedienst in Amsterdam gewerkt, gewerkt is een te groot woord, ik was daar gedurende een aantal jaren dagelijks te vinden en kreeg voor mijn aanwezigheid maandelijks een...

Vroeger Toen ik klein was werd er in mijn familie veel thee gedronken. Opa en oma hadden van die wijde theekoppen met schotel. Opa bibberde een beetje dus ik volgde elke keer weer ademloos de reis van het kopje van de schotel naar Opa's mond. Calamiteiten en rampen Als er iets fout liep in het leven ging de familie niet aan de jenever of whisky, Nee, ze namen een koppie thee. Mijn ouders dronken thee uit mokken met een boerenbont motief. Thee moest voor mijn ouders sterk zijn en volgens mij deden ze er nog melk in ook. De losse thee ging in de matchende boerenbont pot en werd door een zeefje in de mokken geschonken. Koffie Ik kan me eigenlijk niet veel koffie herinneren van vroeger thuis. Bij mijn toenmalige verloofde thuis werd wel koffie gedronken. Op de koffiepot kwam een filter, daar ging de versgemalen koffie in, vervolgens een schepje buisman en daarna diende met beleid en scheutsgewijs het kokende water op de koffie gegoten te worden. Je moest wachten tot de s...