Marianne Croes2

We moeten het vertrouwen terugbrengen in de branche. We moeten het vertrouwen van onze klanten winnen. Hoe doe je dat? Voor mij heel eenvoudig, behalve je vakkennis natuurlijk: §   Een duidelijke en heldere uitleg, als mijn klant iets niet begrijpt doe ik mijn werk niet goed §   Informatie, klanten worden gedurende het traject nauwgezet op de hoogte gehouden, ik ben 24/7 bereikbaar §   Snelheid, na de hypotheekaanvraag wil je snel zekerheid. De adviseur is hierbij ook afhankelijk van derden, maar kan door een snelle en adequate werkwijze en een gestroomlijnd administratieproces de snelheid wel beïnvloeden §   Optimale samenwerking tussen klant en adviseur §   De overtuiging dat je adviseur je belangen zo goed mogelijk behartigt Daarbij is het belangrijk dat er een klik is tussen adviseur en klant.   Is de klik er echt helemaal niet, dan is klant wellicht elders beter af. Duidelijkheid is dus belangrijk, ook over je tarieven. Ik heb...

Of je het wilt of niet, bepaalde eigenschappen heb je gewoon, daar ben je mee geboren, die zitten in je genen. Ik ben zelf een aanhanger van de theorie dat je je eigen lot creëert, je eigen geluk maakt en door bepaalde keuzes je eigen gezondheid stuurt. Deze theorie is een erfenis van mijn oma. Oma was een dappere en humoristische vrouw die altijd doorging. Oma vond ziekte onzin. Ze is in het bejaardentehuis eens ernstig berispt omdat ze wandelstokken van mede bejaarden in beslag nam en verstopte. Oma vond lopen met een wandelstok aanstelleritis. Hoewel ik ertegen strijd, zit deze overtuiging ook min of meer in mijn genen. Ondanks deze levensbeschouwing kan ik niet ontkennen dat ik een aantal eigenschappen heb die ik liever niet had gehad. Eigenschappen die ik herken uit mijn jeugd, eigenschappen die mijn ouders hadden. Ik heb bijvoorbeeld uit de vrouwelijke lijn van mijn familie een enorme aanleg voor vleesbomen meegekregen. Dat is niet iets waar ik trots op ben, sterker nog, h...

Het is moeilijk om iemand te benaderen die ernstig ziek is of net een zwaar verlies heeft geleden. Ik zelf loop daar nooit voor weg, ik bedenk altijd maar dat ik ook behoefte heb aan warme belangstelling als ik in verdrietige omstandigheden verkeer. Het is al decennia geleden, maar ik weet nog hoe vreselijk ik me voelde toen mijn toenmalige echtgenoot me in de steek liet voor een ander. Ik nam het zelfs volkomen onbekenden kwalijk als ze tijdens het passeren van dit grote lijden met elkaar aan het lachen waren. The Carpenters hebben daar nog een liedje over gezongen: Why does the sun go on shining?  Why does the sea rush to shore?  Don't they know it's the end of the world  'Cause you don't love me anymore? … Zo voel je je als je jong, gekwetst en zeer ongelukkig bent. Ik was dolgelukkig met alle vrienden die me vertelden dat ik echt niet afstotelijk was (dat ga je denken na zoiets) en alle vriendinnen die eensgezind met me mee snotterden. Natuurli...

Mode door de jaren heen Ik richt mij even tot mijn vrouwelijke leeftijdsgenoten, zeg grofweg 50+ vrouwen.  Toen wij opgroeiden was er niet veel geld voor mode.  Mijn eerste bewuste mode-ervaringen waren de lange jurken in de jaren 60 gevolgd door inimini in de jaren 70. Mijn eerste bruidsoutfit was een kort wit jurkje met veel flowers in mijn haar. Kleuren Wat kleuren betreft ben ik een echte neuroot. Alles moet bij elkaar passen. Ik had laatst in de ochtendschemer een blauwe panty aangedaan bij een jurk die een zwarte panty vereiste. Ik bemerkte dat pas onderweg. Ik heb hem de hele dag aangehouden. Ik vond dat zelf een teken van wijsheid van de rijpere persoonlijkheid. Een tiental jaren was ik teruggegaan of ik had een zwarte panty gekocht. Inmiddels heb ik ontdekt dat de meeste mensen zo met zichzelf bezig zijn dat ze de verkeerde benenkleur niet opmerken en mochten ze het wel zien, nog geen punt. Ik zou zelf bij het zien van een blauwe panty bij een zwarte jurk den...

Sotto voce Zoveel soorten van verdriet ik noem ze niet. Maar één, het afstand doen en scheiden. En niet het snijden doet zo'n pijn, maar het afgesneden zijn. M. Vasalis, uit de bundel "Vergezichten en Gezichten". Toen mijn werkgever mij vijf jaar geleden liet weten dat ik tengevolge van de crisis overbodig was geworden in zijn bedrijf en dat mijn volgende carrièrestap de WW was, koos ik weer voor het ondernemerschap.  In het jaar tussen ontslag en de inschrijving van Marianne Croes Advies in de Kamer van Koophandel heb ik, ter vergroting van mijn dienstenpakket, de opleiding Financieel Echtscheidings Adviseur gevolgd. Een pittige opleiding, gericht op het ontvlechten van de gezamenlijke financiële huishouding van twee partners. Daar komt nogal wat bij kijken. De cursus is voornamelijk gericht op vermogensverdelingen, ouderschapsplannen, verdeling van pensioenen en alimentatieberekeningen. Het is een uitdaging voor al die zaken een oplossing te vinden waar b...

Echtscheiding en de eigen woning In mijn vak als hypotheekadviseur krijg ik vaak te maken met het fenomeen echtscheiding en de eigen woning. Of scheiding en de eigen woning, want voor samenwoners is een relatie einde net zo tragisch en de gevolgen van een gezamenlijke woning en een bijbehorende hypotheekschuld waar je beiden hoofdelijk voor aansprakelijk bent zijn hetzelfde.. Laatst was bij een consumentenprogramma nog een verwarrende discussie over waarom je nog aansprakelijk bent voor de schuld terwijl in het echtscheidingsconvenant staat vermeld dat je ex de woning en de schuld op zich neemt. In dit programma werd voorbij gegaan aan het contract dat er eerder was, namelijk het contract met de bank. Als je samen een woning gekocht hebt, heb je ook samen een hypotheekschuld aangeschaft. Voor die schuld ben je beiden in zijn totaal aansprakelijk. Ook al ben je gescheiden, je bent aansprakelijk voor de hele schuld als de partner die in woning is gebleven stopt met betalen. Ontsl...

Ik vind het goed om uit te komen voor mijn zwakke en mindere eigenschappen dus ik zal het nu maar op tafel gooien:  enige vorm van snobisme is mij niet vreemd. Tijdens mijn kinder-en jeugdtijd was er weinig om snobistisch over te zijn. Er was gewoon geen geld voor snobisme. We hadden geen merkkleding, ja een merkje van CenA in de nek van je praktische jurk. Tweemaal per jaar gingen we met de tram naar CenA en dan werden we tijdens de uitverkoop (dat heet nu sale) in een nieuwe outfit gehesen.  Ik heb daar als kind niet onder geleden, op school had de één weliswaar mooiere en duurdere kleding dan de ander, maar er was niemand op Nikes liep of in een bijzonder merk spijkerbroek. Sterker nog, we liepen helemaal niet op sneakers en in jeans, als we al van het bestaan van die dingen wisten.  In mijn MMS tijd mochten we niet eens in een broek naar school. Ook make-up was not done. Het dragen van een broek was voor twee meisjes toegestaan, die meisjes hielden van ...