hartverwarmend

Het is moeilijk om iemand te benaderen die ernstig ziek is of net een zwaar verlies heeft geleden. Ik zelf loop daar nooit voor weg, ik bedenk altijd maar dat ik ook behoefte heb aan warme belangstelling als ik in verdrietige omstandigheden verkeer.

Het is al decennia geleden, maar ik weet nog hoe vreselijk ik me voelde toen mijn toenmalige echtgenoot me in de steek liet voor een ander. Ik nam het zelfs volkomen onbekenden kwalijk als ze tijdens het passeren van dit grote lijden met elkaar aan het lachen waren.

The Carpenters hebben daar nog een liedje over gezongen:

Why does the sun go on shining? 
Why does the sea rush to shore? 
Don't they know it's the end of the world 
'Cause you don't love me anymore?…

Zo voel je je als je jong, gekwetst en zeer ongelukkig bent. Ik was dolgelukkig met alle vrienden die me vertelden dat ik echt niet afstotelijk was (dat ga je denken na zoiets) en alle vriendinnen die eensgezind met me mee snotterden.

Natuurlijk leer je in de loop der jaren dat jouw wereld wel ten einde kan zijn, maar dat de wereld van anderen gewoon doordraait. Dat is andersom ook zo. Ook kom je erachter dat na een persoonlijk wereldeinde weer een nieuwe wereld opengaat. Dat kan even duren, maar het gebeurt.

Stap op mensen af op of bel iemand die een zwaar verlies geleden heeft, dat is niet eng, dat is nodig.

Ik ben niet ernstig ziek (volgens mij) maar een half jaartje geleden lag lag ik met hartklachten in het ziekenhuis. Ik had veel belangstelling en dat is, zoals het Koninklijk Huis het altijd noemt, hartverwarmend. Zo hartverwarmend dat mijn hart genas.

Ik had ook veel belangstelling van een mede-onderneemster die een kantoor heeft in het bedrijfsverzamelgebouw waar Marianne Croes Advies resideert. Ze komt vaak langs als ze samen met haar elektrische sigaret aan de wandel is.

Toen ik haar vertelde dat de oorzaak van de ellende een ontstoken hartzakje was geweest, keek ze zeer zorgelijk.

Zij alleen al had in haar naaste omgeving 3 mensen zien sneuvelen aan een ontstoken hartzakje.

Hoewel iedereen zei dat ik er al veel beter uitzag, vond zij me bleek en pafferig.

Ook wel een opsteker als je bezig bent jezelf en je bedrijf weer op de rit te krijgen.

Ze kwam een keer binnen lopen toen ik eind van de middag na een lange en intensieve werkdag even zat bij te komen. Ze concludeerde dat ik helemaal niet opgeknapt was en dat het niet normaal was dat ik moe was na mijn noeste arbeid. Ik vond het zelf niet raar, maar volgens haar was het een gevolg van mijn hartkwaal.

Van de week kreeg ik een forse tik van de griep. Ik zat net te overwegen mijn dossiers en biezen te pakken en naar huis te gaan toen zij op de deur tikte met de vraag of ik even koffie kwam drinken, heel aardig wel. Ik zei dat ik me niet helemaal top voelde en vroeg of we de koffie een weekje uit konden stellen.

Nou, van die griep had ik beter niet kunnen zeggen. Ze kent zoveel mensen met een hartkwaal die ten gevolge een griepie het loodje hebben gelegd. Want er kan een bacterie achter je hart gaan zitten en dan ben je er geweest voor je het weet. Ze kon zelfs door mijn kleding heen zien dat ik littekens op mijn hart had zitten. Bloedlink eigenlijk om zo rond te lopen.
Gelukkig staat haar mening loodrecht op die van de cardioloog.

Ik heb het opgegeven haar uit te leggen wat ik nu eigenlijk gehad had, ze luistert niet en trekt haar eigen conclusies en ze is onstuitbaar in de overbodige waarschuwingen en enge verhalen.

Voelde ik me niet top toen ze mijn kantoor binnenkwam, toen ze weg was voelde ik me doodziek. 

Ik was al bekend met mensen die zichzelf en dan ook meteen jou maar oud praten. "Je voelt toch dat je een daggie ouder wordt". Ik voel dat niet, ik hou me daar niet mee bezig. Maar mensen die je, zwaaiend met een elektrische sigaret, doodlullen dat is nieuw voor me.