Genetisch bepaald.
Of je het wilt of niet, bepaalde eigenschappen heb je gewoon, daar ben je mee geboren, die zitten in je genen.
Ik ben zelf een aanhanger van de theorie dat je je eigen lot creëert, je eigen geluk maakt en door bepaalde keuzes je eigen gezondheid stuurt.
Deze theorie is een erfenis van mijn oma. Oma was een dappere en humoristische vrouw die altijd doorging. Oma vond ziekte onzin. Ze is in het bejaardentehuis eens ernstig berispt omdat ze wandelstokken van mede bejaarden in beslag nam en verstopte. Oma vond lopen met een wandelstok aanstelleritis. Hoewel ik ertegen strijd, zit deze overtuiging ook min of meer in mijn genen.
Ondanks deze levensbeschouwing kan ik niet ontkennen dat ik een aantal eigenschappen heb die ik liever niet had gehad. Eigenschappen die ik herken uit mijn jeugd, eigenschappen die mijn ouders hadden.
Ik heb bijvoorbeeld uit de vrouwelijke lijn van mijn familie een enorme aanleg voor vleesbomen meegekregen. Dat is niet iets waar ik trots op ben, sterker nog, het is iets dat ik helemaal niet had gewild. In de lijn der familietraditie ben ik op vrij jonge leeftijd bevrijd van een baarmoeder waarin een heel bos welig tierde.
Een ander karakteristiek familietrekje is artrose. Ook niet iets om mee te koop te lopen. Je hebt zelfs kans dat lopen steeds moeilijker gaat waardoor je uiteindelijk met een stok moet lopen, met alle gevaren van dien als je een type als mijn oma tegenkomt. Het lukt me tot op heden aardig de artrose te negeren. Alleen Herman weet ervan, maar dat is onvermijdelijk omdat iemand de pot appelmoes moet opendraaien. Daarbij helpt hij me over heuvels en greppels als we een avontuurlijke hondenwandeling maken. Hij helpt me over obstakels gelijk een lakei Maxima uit de Gouden Koets.
Het meest opdringerige gen is het verslavings-gen. Mijn beide ouders hielden wel van een borrel. Ik vind een wijntje ook heerlijk, het probleem is het lidwoord "een". Ik kan me nog zo voornemen dat ik het echt deze keer bij één wijntje hou, na het eerste wijntje is dat voornemen op duistere wijze vervlogen. Dus drink ik maar fris, helder water. Soms.
Ik heb gerookt. Heel veel gerookt. Ben er nu al 6 jaar af, ik vind een verse sigaret nog steeds heerlijk ruiken. Ik heb, in navolging van een sterker karakter, geprobeerd mij te beperken tot 6 sigaretten per dag. Het gevolg was dat ik op dag 1 al aan de portie van dag 3 bezig was. Een ingewikkelde en niet kloppende administratie heeft een voortijdig eind gemaakt aan dit "minder roken" systeem.
En nu een heel vreemde verslaving: ik zit weer voor een examen, de Permanente Educatie Hypothecair Krediet moet weer gehaald worden. Daartoe dien je oefenvragen te maken. Daar raak ik dan telkens weer aan verslaafd. Als ik de laptop zie denk ik: "kom ik doe er nog 10 of 20 of 30".
Ik hoop dat ik slaag maar wat zal ik in een gat vallen, als ik niet elke ochtend na het douchen in mijn mailbox de onderwerpregel "Memotraining" lees.
Ik verheug me dagelijks weer op de memotraining, hoe meer vragen hoe beter.
En na het examen? Op zoek naar een nieuwe, ongevaarlijke verslaving natuurlijk. Kan er niets aan doen, het zit in de genen.
Ik ben zelf een aanhanger van de theorie dat je je eigen lot creëert, je eigen geluk maakt en door bepaalde keuzes je eigen gezondheid stuurt.
Deze theorie is een erfenis van mijn oma. Oma was een dappere en humoristische vrouw die altijd doorging. Oma vond ziekte onzin. Ze is in het bejaardentehuis eens ernstig berispt omdat ze wandelstokken van mede bejaarden in beslag nam en verstopte. Oma vond lopen met een wandelstok aanstelleritis. Hoewel ik ertegen strijd, zit deze overtuiging ook min of meer in mijn genen.
Ondanks deze levensbeschouwing kan ik niet ontkennen dat ik een aantal eigenschappen heb die ik liever niet had gehad. Eigenschappen die ik herken uit mijn jeugd, eigenschappen die mijn ouders hadden.
Ik heb bijvoorbeeld uit de vrouwelijke lijn van mijn familie een enorme aanleg voor vleesbomen meegekregen. Dat is niet iets waar ik trots op ben, sterker nog, het is iets dat ik helemaal niet had gewild. In de lijn der familietraditie ben ik op vrij jonge leeftijd bevrijd van een baarmoeder waarin een heel bos welig tierde.
Een ander karakteristiek familietrekje is artrose. Ook niet iets om mee te koop te lopen. Je hebt zelfs kans dat lopen steeds moeilijker gaat waardoor je uiteindelijk met een stok moet lopen, met alle gevaren van dien als je een type als mijn oma tegenkomt. Het lukt me tot op heden aardig de artrose te negeren. Alleen Herman weet ervan, maar dat is onvermijdelijk omdat iemand de pot appelmoes moet opendraaien. Daarbij helpt hij me over heuvels en greppels als we een avontuurlijke hondenwandeling maken. Hij helpt me over obstakels gelijk een lakei Maxima uit de Gouden Koets.
Het meest opdringerige gen is het verslavings-gen. Mijn beide ouders hielden wel van een borrel. Ik vind een wijntje ook heerlijk, het probleem is het lidwoord "een". Ik kan me nog zo voornemen dat ik het echt deze keer bij één wijntje hou, na het eerste wijntje is dat voornemen op duistere wijze vervlogen. Dus drink ik maar fris, helder water. Soms.
Ik heb gerookt. Heel veel gerookt. Ben er nu al 6 jaar af, ik vind een verse sigaret nog steeds heerlijk ruiken. Ik heb, in navolging van een sterker karakter, geprobeerd mij te beperken tot 6 sigaretten per dag. Het gevolg was dat ik op dag 1 al aan de portie van dag 3 bezig was. Een ingewikkelde en niet kloppende administratie heeft een voortijdig eind gemaakt aan dit "minder roken" systeem.
En nu een heel vreemde verslaving: ik zit weer voor een examen, de Permanente Educatie Hypothecair Krediet moet weer gehaald worden. Daartoe dien je oefenvragen te maken. Daar raak ik dan telkens weer aan verslaafd. Als ik de laptop zie denk ik: "kom ik doe er nog 10 of 20 of 30".
Ik hoop dat ik slaag maar wat zal ik in een gat vallen, als ik niet elke ochtend na het douchen in mijn mailbox de onderwerpregel "Memotraining" lees.
Ik verheug me dagelijks weer op de memotraining, hoe meer vragen hoe beter.
En na het examen? Op zoek naar een nieuwe, ongevaarlijke verslaving natuurlijk. Kan er niets aan doen, het zit in de genen.
Reacties
Een reactie posten