Marianne Croes2

Noem mij, bevestig mijn bestaan, Laat mijn naam zijn als een keten Noem mij, noem mij, spreek mij aan Oh noem mij bij mijn diepste naam Voor wie ik liefheb wil ik heten Neeltje Maria Min. 1966 Gisteren was het mijn jaarlijkse februariverjaardag. Vroeger kreeg je kaarten per post, tegenwoordig komen de meeste felicitaties via facebook en whats app. Bij facebook vermeld je bij je personalia je geboortedatum, als iemand mijn geboortedatum vraagt krijgen ze de dag en de maand,  het jaar heb ik tot nu toe niet prijsgegeven. Daar kom ik nu wat van terug. Je bent zo oud als je je voelt en leeftijd is maar een getal tenslotte. De meesten van jullie weten dat ik Marianne heet, dat is mijn voornaam mij door mijn ouders gegeven. Veel intimi zeggen Mar, vind ik eigenlijk veel prettiger. Ik vind het leuk, al die felicitaties op facebook. Sommige met kaarten of foto's erbij. Veel honden en bloemen zie ik langskomen. Wat me elk jaar weer opvalt is dat de meesten me bij mijn voo...

Ik ben Casper de labrador. Over het algemeen ben ik gezellig en meegaand (vind ik zelf). Ik heb een goed huisje met twee mensen en een medehond.Mijn medehond heet Carlie, een blonde stoot. Normaal ben ik tevreden met mijn leven, maar ik heb nu een serieuze klacht. Ik hoop dat één van mijn medereuen weet tot wie ik mij moet wenden. Onze mensen gaan een paar keer per dag met ons naar buiten. Vaak naar het bos en verder wat rondjes hier in de buurt. Mijn vrouwmens noemt dat een sanitaire ronde. Dat betekent dat we moeten piesen en poepen. Ik gebruik deze rondes voornamelijk om te snuffelen en geurvlaggen uit te zetten. Ik plas zo hoog mogelijk tegen de bomen zodat andere hondenmannen weten dat Casper geweest is en dat Casper niet met zich laat sollen. Een paar keer per jaar ruikt het gras anders. Het ruikt lekker, ik word er blij maar ook onrustig van. In zo'n periode weet ik weer dat ik met mijn plasser meer kan dan plassen. En dat wil ik dan ook. De hele buurt ruikt naar ...

Hebben jullie gerookt? Ik wel, ik ben begonnen in de tweede klas van het Lyceum. We kochten toen pakjes Camel met 6 sigaretten (betaalbaar) en we stonden met een paar meiden in een portiekje die zooi weg te paffen, misselijk te worden en te roepen hoe lekker we het vonden. Dat was in 1964. We vonden het niet lekker, want het was niet lekker. Maar als je een puberaal en beinvloedbaar type was als ik, ging je door.  Je rookte meer. Je kocht een pakje Belinda (vond ik niet zoveel aan) of Gladstone ( is jaren mijn merk geweest) . In 1966 waren we verslaafd. We rookten filtersigaretten en in financieel mindere tijden Samson halfzwaar. Zelf ben ik nooit een fan geweest van shag. Dat gedoe van het rollen en dan die irritante flubbers tabak aan je gestifte onderlip, baaaaah. Mijn vader, zelf een fanatieke exroker, liet geen gelegenheid onbenut om te vertellen hoe slecht het was. Hij vroeg ook vaak of ik ook inhaleerde. Ja natuurlijk inhaleerde ik. Ik werd wat ouder en ging op chiqu...

Ik streef naar een vierdaagse werkweek. Op een bepaalde leeftijd mag je best iets rustiger aan doen. In een bedrijf als het mijne kun je je werktijden niet altijd van te voren plannen (dit probleem hebben de piloten van Transavia blijkbaar ook) maar de ene week kan ik volstaan met 16 tot 20 uur en een andere week dient er grof overgewerkt te worden. Vrijdag ben ik wel meestal thuis. Dat wil niet zeggen dat ik dan niets uitvoer. Er moeten altijd mails gelezen en beantwoord worden. En er moeten wel eens wat telefoontjes gepleegd worden. Daarbij is vrijdag over het algemeen in ons huishouden schoonmaakdag.  Iedere vrijdag begint voor ons met een boswandeling met de honden. Daarna gaan we ontbijten en vervolgens vertrekt Herman naar boven met een stofzuiger en de badkamerreiniger en ik gooi de schuifpui en de voordeur open ter luchting van de parterre. Dit tot grote vreugde van de honden omdat Casper van de schoonmaakochtend één groot festijn maakt en Carlie omdat ze het he...

Gisteren had ik een afspraak met Tineke. Dankzij Tineke ben ik gaan bloggen. Tineke is schrijfster en ik ben hobbyblogger. Behalve onze liefde voor schrijven delen we wat familie en wij hadden afgesproken in de woonplaats van onze gemeenschappelijke familieleden. Zo konden we onze lunch combineren met familiebezoek. Om 9.40 nam ik de trein in Almere-Buiten. Herman had de hele treinreis uitgeprint. Dat is handig, hij kent me. Ik ben niet zo richting- en treinreisgevoelig. Ik ga in de trein tegenover een schermpje zitten met mijn lijstje. Tot mijn grote trots stond ik op de afgesproken tijd op de afgesproken plaats en we zaten al snel aan de koffie in een groot en nagenoeg verlaten restaurant. Het gebrek aan gezelschap vonden wij niet storend, we hadden genoeg te bespreken. Rechts zag ik het podium waar regelmatig Tineke’s favoriete band speelt. Links aan de overkant van de straat zag ik het Stadhuis waar Tineke was getrouwd en aan de overkant van het tafeltje zat Tineke. ...

Het kantoorpand waar ik een kamertje huur wordt opgeleukt. Er verschijnen posters aan de muren, kunstplanten in de hal en gezellige zitjes met een tafeltje met trendy potjes erop. Het pand heeft namelijk een nieuwe beheerder. Een actieve beheerder. Ik zit al vanaf juni met een barst in het raam. Er komt gemiddeld eens in de maand een man met een werkbroek aan en een meetapparaat bij zich om het raam op te meten. Aldoor een andere man, dat vind ik niet zo erg. Ik vind het wel vervelend dat ik aldoor van mijn plek af moet en dat ik ingewikkelde glasvragen moet beantwoorden. Mij is duidelijk geworden dat ik niets, maar dan ook niets van ramen weet. Behalve dat ze af en toe gelapt moeten worden natuurlijk. Ik weet de code van het raam niet, ik weet ook niet wat voor formaten er in alle andere kamers zitten.  Vanmorgen was er weer zo'n man binnen. Ik heb voorzichtig gezegd dat ik de code niet weet en ook niet weet in welke units dezelfde ramen zitten. Ik heb wel gezegd dat er al d...

Het is oudejaarsavond 2017. Ik hoop voor jullie allemaal een leuke en feestelijke avond. Voor ons is het een drama, voor ons is de hele afgelopen week al een drama. Wij hebben namelijk honden. En honden begrijpen het nut van die angstaanjagende knallen niet. En als ik eerlijk ben begrijp ik dat ook niet. Wij proberen altijd weg te zijn op oudejaarsavond. Wij zaten vorig jaar nog op een vuurwerkvrij bungalowpark.  Althans zo werd het aangeprezen. In realiteit was was het een vuurwerkvrij woonwagenpark, We sliepen in een kast. We hadden het grote voordeel dat er geen oud-en nieuw oorlog was, maar dat was ook het enige voordeel. Dit jaar zijn we weer thuis gebleven. En geloof me, als we ooit een verkeerde beslissing hebben genomen was dat thuisblijven met oud en nieuw. Bij ons in onze keurige straat woont namelijk een aantal volkomen gestoorde, gefrustreerde debielen. Bij ons schuin aan de overkant woont een nette man, die zich het hele jaar gedraagt naar zijn uitstraling, N...