Ik wil, ik wil.... maar één ding
Ik ben Casper de labrador. Over het algemeen ben ik gezellig en meegaand (vind ik zelf). Ik heb een goed huisje met twee mensen en een medehond.Mijn medehond heet Carlie, een blonde stoot.
Normaal ben ik tevreden met mijn leven, maar ik heb nu een serieuze klacht. Ik hoop dat één van mijn medereuen weet tot wie ik mij moet wenden.
Onze mensen gaan een paar keer per dag met ons naar buiten. Vaak naar het bos en verder wat rondjes hier in de buurt. Mijn vrouwmens noemt dat een sanitaire ronde. Dat betekent dat we moeten piesen en poepen.
Ik gebruik deze rondes voornamelijk om te snuffelen en geurvlaggen uit te zetten.
Ik plas zo hoog mogelijk tegen de bomen zodat andere hondenmannen weten dat Casper geweest is en dat Casper niet met zich laat sollen.
Een paar keer per jaar ruikt het gras anders. Het ruikt lekker, ik word er blij maar ook onrustig van.
In zo'n periode weet ik weer dat ik met mijn plasser meer kan dan plassen. En dat wil ik dan ook. De hele buurt ruikt naar lekkere meiden. Die meiden zelf zie ik nooit, ik ruik ze alleen.
Als ik dan thuis kom, zie ik die blonde meid daar zitten. In zo'n periode hoef ik geen koekje, ik wil maar één ding. Maar die trut wil niet, die rent voor me weg. Gaat op haar kont zitten of duikt weg achter een mens.
Die mensen snappen het ook niet, want ze roepen aldoor :"Casper, niet doen". En als ik haar bespring, dan sleuren ze me van haar af. Ja sleuren, want Casper is sterk, heel sterk.
Ze durven niet eens samen de kamer uit, één van de twee blijft aldoor bij ons. Ik heb geen spat privacy op het moment.
Een paar jaar geleden zijn ze met me naar de dierenarts geweest, ik vind het heel leuk bij de dierenarts, ik krijg koekjes en iedereen zegt dat ik zo mooi ben. Die kreeg ik een prikje en in de weken daarna werden mijn ballen heel klein en ik had veel minder belangstelling voor lekkere wijven.
Door het verminderen van de testosteron werd ik ook een beetje een watje. Ik werd bang voor dingen waar ik nooit bang voor geweest was.
Mijn mensen vonden dat niet fijn, dus nadat de prik was uitgewerkt werden mijn ballen weer normaal en ik ook.
Normaal duren mijn hitsige periodes een paar dagen, maar het is nu al weken. We worden er allemaal niet blij van. Ze hebben Carlie nu in de bench gedaan. Ze wil ook niet bij mij in de kofferbak. Ze mag nu op de achterbank.
Ik wil dit ook niet, maar ik kan er niets aan doen, Cassie denkt op het moment maar aan één ding.
Ha, de Labrador Post is binnen, zouden er blote teven in staan?
Normaal ben ik tevreden met mijn leven, maar ik heb nu een serieuze klacht. Ik hoop dat één van mijn medereuen weet tot wie ik mij moet wenden.
Onze mensen gaan een paar keer per dag met ons naar buiten. Vaak naar het bos en verder wat rondjes hier in de buurt. Mijn vrouwmens noemt dat een sanitaire ronde. Dat betekent dat we moeten piesen en poepen.
Ik gebruik deze rondes voornamelijk om te snuffelen en geurvlaggen uit te zetten.
Ik plas zo hoog mogelijk tegen de bomen zodat andere hondenmannen weten dat Casper geweest is en dat Casper niet met zich laat sollen.
Een paar keer per jaar ruikt het gras anders. Het ruikt lekker, ik word er blij maar ook onrustig van.
In zo'n periode weet ik weer dat ik met mijn plasser meer kan dan plassen. En dat wil ik dan ook. De hele buurt ruikt naar lekkere meiden. Die meiden zelf zie ik nooit, ik ruik ze alleen.
Als ik dan thuis kom, zie ik die blonde meid daar zitten. In zo'n periode hoef ik geen koekje, ik wil maar één ding. Maar die trut wil niet, die rent voor me weg. Gaat op haar kont zitten of duikt weg achter een mens.
Die mensen snappen het ook niet, want ze roepen aldoor :"Casper, niet doen". En als ik haar bespring, dan sleuren ze me van haar af. Ja sleuren, want Casper is sterk, heel sterk.
Ze durven niet eens samen de kamer uit, één van de twee blijft aldoor bij ons. Ik heb geen spat privacy op het moment.
Een paar jaar geleden zijn ze met me naar de dierenarts geweest, ik vind het heel leuk bij de dierenarts, ik krijg koekjes en iedereen zegt dat ik zo mooi ben. Die kreeg ik een prikje en in de weken daarna werden mijn ballen heel klein en ik had veel minder belangstelling voor lekkere wijven.
Door het verminderen van de testosteron werd ik ook een beetje een watje. Ik werd bang voor dingen waar ik nooit bang voor geweest was.
Mijn mensen vonden dat niet fijn, dus nadat de prik was uitgewerkt werden mijn ballen weer normaal en ik ook.
Normaal duren mijn hitsige periodes een paar dagen, maar het is nu al weken. We worden er allemaal niet blij van. Ze hebben Carlie nu in de bench gedaan. Ze wil ook niet bij mij in de kofferbak. Ze mag nu op de achterbank.
Ik wil dit ook niet, maar ik kan er niets aan doen, Cassie denkt op het moment maar aan één ding.
Ha, de Labrador Post is binnen, zouden er blote teven in staan?
Reacties
Een reactie posten