Noem mij......

Noem mij, bevestig mijn bestaan,
Laat mijn naam zijn als een keten
Noem mij, noem mij, spreek mij aan
Oh noem mij bij mijn diepste naam

Voor wie ik liefheb wil ik heten

Neeltje Maria Min.
1966

Gisteren was het mijn jaarlijkse februariverjaardag. Vroeger kreeg je kaarten per post, tegenwoordig komen de meeste felicitaties via facebook en whats app.
Bij facebook vermeld je bij je personalia je geboortedatum, als iemand mijn geboortedatum vraagt krijgen ze de dag en de maand,  het jaar heb ik tot nu toe niet prijsgegeven.
Daar kom ik nu wat van terug. Je bent zo oud als je je voelt en leeftijd is maar een getal tenslotte.

De meesten van jullie weten dat ik Marianne heet, dat is mijn voornaam mij door mijn ouders gegeven.
Veel intimi zeggen Mar, vind ik eigenlijk veel prettiger.

Ik vind het leuk, al die felicitaties op facebook. Sommige met kaarten of foto's erbij. Veel honden en bloemen zie ik langskomen.

Wat me elk jaar weer opvalt is dat de meesten me bij mijn voornaam noemen, maar dat er een aantal mensen is dat mij bij een andere naam aanspreekt, dat vind ik leuk, daar ben ik trots op. Die naam staat voor een stukje gezamenlijk verleden.

Martha, mijn blauwe Afghaan

Zo noemde mijn zeer dierbare vriend Jaap me, Jaap kan me niet feliciteren op facebook. Hij is een aantal jaar geleden overleden. Het is me nooit duidelijk geworden wie of wat die Afgaan was, maar het klonk altijd zeer liefdevol.

Beuker

Jaren geleden na een etentje liep ik met mijn oud collega Nicole langs een hypotheekadvieskantoor waarvan ik de naam wilde onthouden. Het kantoor bestaat niet meer maar heette Beuker en Rozema. Nicole en ik deden altijd wat raar samen en we besloten allebei één naam te onthouden. Ik deed Beuker en Nicole deed Rozema. Niet alleen zijn we die namen nooit vergeten, vanaf die avond noemen we elkaar Beuker en Rozema. Sinds we allebei aan de man zijn hebben we meneer en mevrouw Beuker en meneer en mevrouw Rozema. Rozema feliciteerde mevrouw Beuker dan ook met haar verjaardag.

Gefeliciteerd mevrouw Beuker en dat je maar een hele gezellige dag hebt gehad. Dikke zoenen van de Rozemaatjes 🎂🎁🎉💃🍷

Croque

Een aantal jaren later werkte ik samen met een collega hypotheekadviseur. Hij kwam op een gegeven moment op kantoor met het verhaal dat hij in Belgie een bekende van hem had wijsgemaakt dat een de beleefde aanspreekvorm in het Frans Croque Monsieur was. Binnen de kortste keren waren wij Croque Monsieur en Croque Madame. Wij spraken zo veel mogelijk Frans samen. Als we een woord niet wisten gaven we er zelf een franse slag aan, zo werd een nietmachine een nieteur en een ontnieter een deniteur. Als je op zaterdag werkte maakte je een verslag van de gevoerde gesprekken voor de Croque die op maandag werkte. Wij maakten die verslagen in het frans. Je was langer bezig met het verslag dan de gesprekken. Arjen woont in Oklahoma, maar Croque en Croque feliciteren elkaar keurig in het frans.

Joyeux Anniversaire Croque! Avez-vous eu un nouveau dénieteur?

Vertaling bekijken

Oma

Een jaar of 14 geleden werkte in ik loondienst (met Croque), ik was toen al één van de ouderen. Ik had als grap de jongere collega's toestemming gegeven mij oma te noemen. Met één van die jonkies van toen heb ik nog veel contact. Zij noemt me nog steeds oma. Zij is mijn kleindochter. We werken vlak bij elkaar en soms als ik op straat loop hoor ik : "Omaaaaa" . Heerlijke momenten.

LO

In het verlengde van oma, ligt LO. Op een dag dat ik het erg druk had hadden mijn jongere collega's verzonnen dat het wel leuk was oma even in zeik te nemen. 

Ze belden mij met een onbekend nummer en een Surinaams accent om te zeggen dat klant Clarence Seedorf onderweg was. En niet gewoon onderweg maar woedend. Wij hadden een rekenfout gemaakt en hij kwam bij de notaris € 20.000,- te kort. Hij was onderweg naar kantoor om verhaal te halen.

Mijn collega was met vakantie en ik heb in paniek gezocht naar dossier Seedorf. Niet te vinden. Ik naar beneden waar die draken doorgingen waar ze mee bezig waren. Toen ik in wanhoop riep: "luister nou even, die vent is woedend onderweg naar kantoor en ik kan er niets van vinden".

De één na de ander begon te lachen en binnen de kortste keren lagen ze allemaal in een deuk.

Collega Jan had mij gebeld op het nieuwe nummer van Linda (nummer bij mij nog onbekend) en ze gingen ervan uit dat ik geen idee wie Clarence Seedorf is, ik kon er toen om lachen en nu nog steeds.

Sinds die dag noem ik Jan Kameraad Clarence (KC) en hij noemt mij LO (landgenoot Oma).

Ik dank iedereen voor de felicitaties maar dit jaar in het bijzonder:

Rozema, Croque, mijn kleindochter en Kameraad Clarence.

Kus van Beuker, Croque, Oma en LO