Marianne Croes2

Op 2 december werd de schroef uit mijn geopereerde voet gehaald. De orthopeed is een man van weinig woorden. Hij  bekeek mijn voet, was tevreden, trok met een combinatietang de schroef uit mijn teen, zei dat de volgende controle over 3 maanden was, keek op zijn horloge, stond op en voor het wisten stonden we weer op de gang. Zonder schroef en zonder antwoorden op mijn vragen. Een controle bij mijn orthopeed is niet echt een tijdrovend klusje, een vervolgafspraak maken daarentegen is niet 1 2 3 gebeurd. Het was 2 december, dat zei ik al, drie maanden later is 2 maart. Nou hoeft dat niet op de dag af 3 maanden te zijn, maar een afspraak begin maart is logisch. Dat vond de mevrouw die de afspraken moest inplannen ook. Er was alleen één klein probleempje: Eind 2014 liet de computer maar een paar maanden van 2015 zien. En maart was niet één van die maanden. In de aanbieding had ze januari, februari en juni. Dus een afspraak begin maart was niet in te plannen op 2 december. De afsprakenm...

Herman was vorige week jarig, door verdrietige omstandigheden had ik geen verrassingen voorbereid, geen etentje, theaterbezoek of surpriseparty. De dag voor zijn verjaardag zat ik moe en lusteloos achter mijn laptop iets feestelijks te verzinnen. Het meest feestelijke dat in me opkwam was een verrassingsontbijt, met champagne, een gekookt eitje, allerlei kaasjes en vleeswaren, met yoghurt en fruit, croissantjes en krentebollen. Kortom zo'n ontbijt waarvan je na 3 dagen de restjes moet wegdonderen en met als blijvend souvenir minipakjes hagelslag en jam. Ontbijtservices schijnen er plezier in te hebben de site zo ingewikkeld mogelijk te maken Als een website ingewikkeld is haak ik al snel af. Als ik voor de derde keer al mijn gegevens ingevuld heb en naar de afdeling betalen wil en ik vlieg weer naar de homepagina, is voor mij de lol er gauw af. Ik stond redelijk onder druk omdat Herman even weg was en een verrassingsontbijt geen verrassingsontbijt meer is als hij ervan weet. I...

Het kantoorpand waar ik zit is nogal gehorig. Mijn directe buurvrouw is een psychologe. Een aardige, goedlachse, stevige en Surinaamse vrouw. Ze gebruikt haar kantoorkamer maar één of hooguit twee keer per week, ze is hier dus niet vaak. Maar als ze er is, nou dan is ze er ook. Voor de eerste afspraak 's morgens is ze steevast te laat. Haar klanten zitten dan in een zitje in de gang te wachten. Het zitje is ongeveer 20 meter van mijn kamer, maar zelfs met de deur dicht hoor ik haar arriveren. Haar begroeting loeit door de hele verdieping: "Dag meschat". Deze begroeting wordt direct gevolgd door een verklaring van haar te late aankomst.  In haar kamer aangekomen doet ze eerst de catering. "Wat wil je drinken, meschat?" . Als meschat de bestelling opgegeven heeft, schommelt ze naar de keuken voor de thee of de koffie en voor haarzelf een dubbele cup-a-soup. Ze houdt van hartig, ze doet twee zakjes in één koppie warm water. In verband met de discretie is h...

Mijn vriendin Yolande is ziek, erg ziek. Ze heeft een maand of 10 gevochten.  Begin dit jaar hoorde ze dat ze Non Hodgkin had. Maar als positieve kanttekening werd haar verteld dat het een goed te behandelen vorm was. Yolande ging de strijd aan, ze kreeg chemokuren. Behalve dat de kuren weinig uitrichtten kreeg ze met steeds meer ellende te kampen. Ze werd regelmatig in het ziekenhuis opgenomen met hartklachten, koorts of pijn.  Ze slikte prednison en morfine. Ze werd kaal en ze was misselijk. Haar galblaas liet het afweten en ze kreeg een slang in haar zij met een zak eraan om het galvocht af te voeren.  Er kwam nog een slang met een zak bij voor de lever.  Ze kreeg uitdrogingsverschijnselen en ze kreeg vocht via een infuus. Ze kreeg een andere chemokuur,  afgelopen maandag begon ze een vijfdaagse kuur. Vorige week was ik bij haar, voordat de kuur begon. Ze was helder en rustig. Ze had namelijk de euthanasiepapieren getekend. Ze had het gevo...

Ik reis met bus 5 van en naar mijn kantoortje, naar volle tevredenheid trouwens.  De rit vanaf de halte bij ons huis tot het eindpunt bij het station duurt amper 10 minuten en bus 5 rijdt in de spits elke 7 minuten. Ik ga vroeg of laat naar kantoor. Voor de spits of na de spits, voor of na de puberplaag. De puberplaag begint trouwens al tijdens de wandeling langs het fietspad naar de bushalte.  Ik heb ooit deel uitgemaakt van de puberplaag, dus ik wil niet zeuren. Maar helemaal begrijpen doe ik het niet meer. Het is natuurlijk heel gezellig dat een aantal tienermeisjes met lang haar, beugels en ongeveer hetzelfde gekleed in clubverband naar school wil fietsen. Maar kan iemand mij uitleggen waarom de ideale verzamelplaats een kruispunt is? En waarom geen van die meisjes bedenkt dat ze de weg voor medeweggebruikers blokkeren? En snappen jullie waarom de meeste puberjongens fietsen in een tergend traag tempo, maar dan wel met heel veel achter elkaar. Een ware jongensfile ont...

Als wij iets nodig hebben zoiets als een stofzuiger, doet Herman altijd een uitgebreid onderzoek via sites als Advieskeuze en de Consumentenbond. Als we ergens willen eten, lezen we eerst hoe eters voor ons de betreffende tent vonden. Als ik bij een bank een hypotheek gesloten heb voor een klant krijg ik vaak na voltooiing van het proces een enquête in de mail. Die enquêtes kosten meestal slechts enkele minuten en de slotvraag is "Hoe groot is de kans, op een schaal van 1 tot 10, dat u ons bij collega's zult aanbevelen". Dat antwoord is de ene keer totaal anders dan de andere keer, dat hangt volledig af van de afhandeling van het bewuste dossier. Onderzoek naar de tevredenheid of ontevredenheid van je klanten is voor elke ondernemer heel belangrijk. Tevreden klanten zijn goed voor je ego, je motivatie en zorgen voor nieuwe klanten. Een klant die op-/of aanmerkingen heeft zorgt voor een leermomentje. Ik ben met mijn bedrijfje aangesloten bij Advieskeuze. Volgens de...

Zoals de meeste van mijn collega's ben ik het vak van hypotheekadviseur ingerold, bij toeval of door het lot. Mijn broertje wou vroeger betonmolenman worden. Hij had als kind  dus al een duidelijke ambitie. Zij voornaamste drijfveer was trouwens dat betonmolenmannen nooit hun handen hoefden te wassen. Hij heeft het ideaal dat hij als kind had overigens niet waargemaakt, hij werkt ook met mensen en hij dient te zorgen voor schone handen. Ik had minder omlijnde ideeën over mijn beroepskeuze. Het is dus niet zo dat ik op de lagere school al kraaide: "ikke wor hypotheekadviseur", Ik vond en vind het een leuk vak, vooral het intense contact met zoveel verschillende mensen is geweldig. Zoals ik vorige week aan Jeroen D. al schreef oefen ik dit vak nu ruim 30 jaar uit. Toen ik ermee begon vond ik het leuk, maar ik had nog geen idee dat het een keuze voor het leven was. Dat blijkt het dus wel te zijn geweest, omscholen zit er niet meer in. Gelukkig vind ik het nog steed...

Dag Jeroen, Dat lijkt me de beste aanhef: "Dag Jeroen". Geachte minister Dijsselbloem vind ik niet kunnen, voor lieve ken ik je niet goed genoeg en beste klinkt te aardig. Je kent me niet dus ik zal me even voorstellen. Ik ben een hypotheekadviseur van 60+ met een werkervaring van 30+. Nadat ik jarenlang een eigen advieskantoor heb gehad ben ik, door omstandigheden gedwongen, in 2004 in loondienst gegaan als hypotheekadviseur bij een makelaarskantoor. Tengevolge van de crisis ben ik 3 jaar geleden ontslagen. Ik ben een jaar werkeloos geweest en heb in die tijd een aanvullende cursus gevolgd als financieel echtscheidingsadviseur. Alle WFT opleidingen besteden daar niet voldoende aandacht aan en we komen het nogal eens tegen, echtscheiding en de eigen woning. Sinds enige tijd heb ik weer mijn eigen advieskantoor. Ik heb jarenlang de Permanente Educatie gevolgd met als resultaat een map vol diploma;s en certificaten. Mijn collega's en ik zijn in verwarring geweest ov...

Vanmorgen werd ik op Facebook verrast met een wit duifje. De witte duifje wordt door iedereen gedeeld, want het is de dag van de vrede. Tegenwoordig heb je niet alleen een "dat vind ik leuk" button, maar je kunt nuances aanbrengen. Er zijn er meerdere, maar ik gebruik behalve "vind ik leuk" alleen geweldig. Dat is een hartje. Vandaag vind ik alles geweldig want vandaag glijden er hartjes over elke foto die we geweldig vinden. Eigenaardig vind ik wel dat de dag van de vrede op dezelfde dag valt als de dag van Alzheimer. Ik vind Vrede en Alzheimer nogal heel verschillende begrippen. Het kan waarschijnlijk niet anders want er zijn niet genoeg dagen in een jaar om alles een dag van te geven. Hebben jullie bijvoorbeeld op 4 juni stilgestaan bij de dag van de bouw? En hebben jullie op 22 april gedacht aan de dag van de aarde? Er zijn ook heel veel weken van. Van 26 september tot 1 oktober is de week van de pijn. Wist je dat? Van 27 t/m 31 maart is de week van h...

Zoals ik van de week schreef in "oude en nieuwe vrienden" moet je af en toe de bezem halen door je digitale vriendenkring. Ook mijn blogspot behoeft de nodige aandacht. De eerste spot is vol en traag. Ik heb geen geduld om eindeloos te wachten op een blog dat nogmaals gelezen of aangepast moet worden, ik heb dus een vervolgblogspot gemaakt. De achtergrond is zachtblauw, maar dat pas ik misschien nog aan. Een aantal blogs die mij zelf dierbaar zijn heb ik voor alle zekerheid vast overgeheveld (Yolande, herinnering aan mijn  vader en grote broer). Ik herlas "herinnering aan mijn vader" en daarna op facebook een berichtje over een man die met zijn demente vader "quando, quando, quando" zong. En ik dacht aan mijn vader en aan zijn laatste dagen. Op een zaterdagavond in 1990 werden we gebeld door de Amstelhof. Jullie kennen het gebouw wel, jullie noemen het de Hermitage. Voor mij blijft het de Amstelhof, het tehuis waar mijn vader zijn laatste jaren heeft ...

L'honneur aux dames Mijn vader was een hoffelijke man. Hij was een stuk ouder dan mijn moeder en stamde uit de eeuw nog voor de vorige. Hij is opgegroeid in een tijd dat hoffelijkheid normaal was. Ik denk vaak aan hem als ik bij een bushalte opzij gegooid word door iemand die eraan hecht een tel eerder in te stappen dan ik. Laatst stond ik bij de uitgang van de trein, er stond een man voor me en die ging een stap opzij en sprak: "Na u, mevrouw". Ik was verbijsterd, ik was ontroerd. Ik kwam zowat in tranen op kantoor aan met mijn vader in mijn kielzog. Niet echt natuurlijk, hij is al jaren dood, maar hij was even heel dicht bij me. Sinds die dag denk ik veel aan mijn vader en aan onze mooie momenten samen. Mijn vader was al oud toen ik geboren werd. Ik heb als kind nooit geweten dat ik een oude vader had. Er werd wel eens gedacht dat hij mijn opa was. Ik vond dat raar en de mensen die dat dachten vond ik stom. Later kwam ik er pas achter dat mijn vader oud...

Een handig woord van English speaking people vind ik siblings. Wij moeten vragen: " heb je broers of zusters?" (als we dat willen weten natuurlijk), het antwoord is dan bijvoorbeeld :"ja, 2 broers en 3 zusters". Een Amerikaan kan vragen: "do you have any siblings?", als we bovenstaande gezinssamenstelling aanhouden, kan het antwoord kort zijn : "5". Elke keer als ik dat woord "sibling" hoor vraag ik me weer af waarom wij geen verzamelnaam voor broers en zusters hebben. Niet dat ik er persoonlijk behoefte aan heb. Herman en ik hebben allebei 1 broer. Dan zou je kunnen zeggen :"I have one sibling". Dat zeg je niet, denk ik. Dan zou ik zeggen: "I have 1 brother". Of hier in Nederland zeg je dan natuurlijk gewoon : "ik heb 1 broer". "Goh"  vraagt de belangstellende gesprekspartner dan "ouder of jonger". Mijn  broertje is jonger, bijna 5 jaar jonger. Heel vroeg op een ochtend in okt...

Het blijft tegenzitten voor Yolande, de galblaas moet er eigenlijk uit, maar dat kan nog niet en nu heeft ze ook een drain voor de lever. Weer een weekend ziekenhuis. Mijn facebook en mijn blogs zijn ofwel zakelijk ofwel vrolijk. Het zakelijk facebook gebruik ik voor actualiteiten op mijn vakgebied, de zakelijke blogs gaan ook over ontwikkelingen op hypotheekgebied. Mijn privé facebook account toont de blijde plaatjes en de mooie wandelingen. Die zijn er ook, de blijde plaatjes, de leuke momenten en de mooie wandelingen. Mijn privé blog dient voornamelijk om mijzelf en mijn dagelijkse probleempjes te relativeren en ik hou ervan mijzelf  te belachelijk te maken. Dat lukt, de meeste blogs helpen mij om grote en kleine vraagstukken in een bepaalde context te plaatsen. Er zijn niet veel blogs waarin ik mij kwetsbaar opstel.  Humor gaat mij beter af dan kwetsbaarheid. De blogs waar ik zelf bij moet slikken zijn bijvoorbeeld  herinnering aan mijn vader  en   grot...

Mijn blogspot werd te traag .Eind  2012 ben ik begonnen met bloggen en inmiddels zijn we 300 blogs en een aantal foto's verder. Mijn blogspot is te vol, dus ik ga verder als Mariannecroes 2, met als naam marliecc.blogspot.com. Als ik weer een keer tijd heb zal ik een aantal blogs overhevelen naar deze nieuwe blogspot met de verrassend goed gekozen naam. De meeste lezers zien een nieuwe blog op facebook, klikken op de link en lezen, tenminste dat denk ik. Ik ben actief op facebook, via fb blijf je op de hoogte van het wel en wee van mensen die je anders uit het oog zou verliezen. Ik vind het ook leuk dat er af en toe berichten verschijnen van mensen die ik allang niet meer gezien of gesproken heb. Met sommigen pak je zo de draad, die lang onzichtbaar is geweest, weer op. Ik heb ook wat contacten op facebook waarvan ik geen notie heb wie ze zijn. Hebben jullie dat ook? Je moet af en toe de bezem erdoor gooien. Ik verwonder me ook over de vriendschapsverzoeken. Ik accepteer nie...

Het is een gewone werkdag, dus ik dien mijn ding te doen, maar eerst even dit.... Hebben jullie dat ook wel eens, dat je door een gebeurtenis opeens in een ander deel van je leven belandt? Je wordt bijvoorbeeld op facebook benaderd door iemand van vroeger en opeens zit je weer in je schooltijd, in je puberteit en in je onzekerheid. Of. je hoort een liedje en je bent opeens weer even een kleuter, en gevallen kleuter in dit geval en je hoort je oma zingen: "Zitte mejapie, zitte mejapie zit". Ik zag een kleutertje vallen en hoorde mijn oma zingen: Sitte mejapie, sittemejapie, sittemejapie sit". Door dat liedje van mejapie herinnerde ik me ineens weer allerlei andere dingen. Zoals een verjaarspartijtje toen ik een jaar of 6 werd (denk ik, het kan ook 5 of 7 zijn geweest). Ik had een poppenkast met poppen gekregen en mijn moeder en tante Gerda hadden samen een uitgebreide poppenkastvoorstelling ingestudeeerd. Ze hadden er ...