Dag me schat
Het kantoorpand waar ik zit is nogal gehorig. Mijn directe buurvrouw is een psychologe. Een aardige, goedlachse, stevige en Surinaamse vrouw.
Ze gebruikt haar kantoorkamer maar één of hooguit twee keer per week, ze is hier dus niet vaak.
Maar als ze er is, nou dan is ze er ook.
Voor de eerste afspraak 's morgens is ze steevast te laat. Haar klanten zitten dan in een zitje in de gang te wachten. Het zitje is ongeveer 20 meter van mijn kamer, maar zelfs met de deur dicht hoor ik haar arriveren.
Haar begroeting loeit door de hele verdieping: "Dag meschat". Deze begroeting wordt direct gevolgd door een verklaring van haar te late aankomst. In haar kamer aangekomen doet ze eerst de catering.
"Wat wil je drinken, meschat?" . Als meschat de bestelling opgegeven heeft, schommelt ze naar de keuken voor de thee of de koffie en voor haarzelf een dubbele cup-a-soup. Ze houdt van hartig, ze doet twee zakjes in één koppie warm water.
In verband met de discretie is haar deur altijd dicht als ze een cliënt heeft. Theoretisch zal die dichte deur een gevoel van bescherming geven praktisch gezien heeft het geen enkel nut.
Mevrouw de psychologe praat zo hard dat de meschat van dat moment er tegenin gaat schreeuwen. Geen idee hoe dat psychologisch werkt, misschien is het net zoiets als spiegelen.
Het is toch al gehorig hier, maar met het lawaai dat de psychologe en meschat produceren, versta ik elk woord letterlijk. Ik vind het wat gênant, de meest persoonlijke problemen bereiken mij via de wand. Ik hoor ze huilen en schelden, Ik wil wel iets anders gaan doen maar ik ben nogal beperkt als mijn buurvrouw ook aan het werk is. Ik kan niet bellen, mijn klanten en ik kunnen elkaar absoluut niet verstaan. Dat vind ik geen goede reclame, een nieuwe klant zou direct afhaken, die durft hier niet eens naar binnen. Ik had laatst een geldverstrekker aan de telefoon die vroeg of ik in een zwembad zat.
Een moeilijke berekening maken gaat niet, ik kan me absoluut niet concentreren. Op de één of andere manier raak ik steeds meer betrokken bij de problemen van meschat.
Gelukkig is mevrouw de psychologe nogal humoristisch, dus elke sessie met elke meschat wordt afgesloten met een gulle lach. vond ik de therapie al lawaaierig, als ze begint met het theater van de lach krijg ik acuut zware hoofdpijn.
Als ik pech heb gaat ze 's middags een paar uur zitten bellen, met allemaal komische tiepjes aan het gebulder te oordelen.
Nog een paar maanden, dan ben ik hier weg. Bij het afscheid roep ik bulderend van het lachen:
"Dag meschat".
Ze gebruikt haar kantoorkamer maar één of hooguit twee keer per week, ze is hier dus niet vaak.
Maar als ze er is, nou dan is ze er ook.
Voor de eerste afspraak 's morgens is ze steevast te laat. Haar klanten zitten dan in een zitje in de gang te wachten. Het zitje is ongeveer 20 meter van mijn kamer, maar zelfs met de deur dicht hoor ik haar arriveren.
Haar begroeting loeit door de hele verdieping: "Dag meschat". Deze begroeting wordt direct gevolgd door een verklaring van haar te late aankomst. In haar kamer aangekomen doet ze eerst de catering.
"Wat wil je drinken, meschat?" . Als meschat de bestelling opgegeven heeft, schommelt ze naar de keuken voor de thee of de koffie en voor haarzelf een dubbele cup-a-soup. Ze houdt van hartig, ze doet twee zakjes in één koppie warm water.
In verband met de discretie is haar deur altijd dicht als ze een cliënt heeft. Theoretisch zal die dichte deur een gevoel van bescherming geven praktisch gezien heeft het geen enkel nut.
Mevrouw de psychologe praat zo hard dat de meschat van dat moment er tegenin gaat schreeuwen. Geen idee hoe dat psychologisch werkt, misschien is het net zoiets als spiegelen.
Het is toch al gehorig hier, maar met het lawaai dat de psychologe en meschat produceren, versta ik elk woord letterlijk. Ik vind het wat gênant, de meest persoonlijke problemen bereiken mij via de wand. Ik hoor ze huilen en schelden, Ik wil wel iets anders gaan doen maar ik ben nogal beperkt als mijn buurvrouw ook aan het werk is. Ik kan niet bellen, mijn klanten en ik kunnen elkaar absoluut niet verstaan. Dat vind ik geen goede reclame, een nieuwe klant zou direct afhaken, die durft hier niet eens naar binnen. Ik had laatst een geldverstrekker aan de telefoon die vroeg of ik in een zwembad zat.
Een moeilijke berekening maken gaat niet, ik kan me absoluut niet concentreren. Op de één of andere manier raak ik steeds meer betrokken bij de problemen van meschat.
Gelukkig is mevrouw de psychologe nogal humoristisch, dus elke sessie met elke meschat wordt afgesloten met een gulle lach. vond ik de therapie al lawaaierig, als ze begint met het theater van de lach krijg ik acuut zware hoofdpijn.
Als ik pech heb gaat ze 's middags een paar uur zitten bellen, met allemaal komische tiepjes aan het gebulder te oordelen.
Nog een paar maanden, dan ben ik hier weg. Bij het afscheid roep ik bulderend van het lachen:
"Dag meschat".
Reacties
Een reactie posten