Geef dat ding eens door
Het is een gewone werkdag, dus ik dien mijn ding te doen, maar eerst even dit....
Hebben jullie dat ook wel eens, dat je door een gebeurtenis opeens in een ander deel van je leven belandt?
Je wordt bijvoorbeeld op facebook benaderd door iemand van vroeger en opeens zit je weer in je schooltijd, in je puberteit en in je onzekerheid.
Of. je hoort een liedje en je bent opeens weer even een kleuter, en gevallen kleuter in dit geval en je hoort je oma zingen: "Zitte mejapie, zitte mejapie zit".
Ik zag een kleutertje vallen en hoorde mijn oma zingen: Sitte mejapie, sittemejapie, sittemejapie sit".
Door dat liedje van mejapie herinnerde ik me ineens weer allerlei andere dingen. Zoals een verjaarspartijtje toen ik een jaar of 6 werd (denk ik, het kan ook 5 of 7 zijn geweest). Ik had een poppenkast met poppen gekregen en mijn moeder en tante Gerda hadden samen een uitgebreide poppenkastvoorstelling ingestudeeerd.
Ze hadden er zelf meer plezier in dan de verzamelde feestgangers, mijn vriendinnen snakten naar koekhappen en ezeltje prik.
Dat waren de belangrijke programmapunten op een kinderverjaardag toen. We gingen niet naar pretparken of kinderparadijsjes, die waren er ook niet trouwens.
We gingen later wel eens naar Rialto op de Ceintuurbaan op woensdagmiddag. Het hoogtepunt van de middag was dat de jarige kinderen op het podium mochten komen.
We zijn op een kinderfeestje van mijn broertje ook eens naar Artis geweest. "Nooit meer" riep mijn moeder toen alle jongetjes weer in goede staat bij hun ouders waren afgeleverd. Mijn ouders hadden doodsangsten uitgestaan met een hele club wilde, schreeuwende en vechtende jongens.
Op mijn volgende partijtje deden we "Casparus". Ik vond dat een fascinerend spel.
Het ging als volgt: mijn moeder ging voor de groep meisjes staan, sloeg haar handen in elkaar en sprak met gedragen stem: " Casparus ga, Casparus sta, luister naar het eerste woord en geef een hand die ik een hand zal geven".
Vervolgens zweeg ze en aangezien niemand wist wat de bedoeling was, zwegen ze allemaal mee. Tot een meisje voorzichtig begon met "mevrouw, mogen we...? Dat moedige kind werd bruut in de rede gevallen en mijn moeder zei, net zo plechtig:"Casparus, ga".
Casparus (dat was ik dan) diende de kamer te verlaten en de deur goed achter zich te sluiten.
Mijn moeder gaf het pratende meisje een hand , riep vervolgens : "Casparus kom".
Casparus schreed de kamer binnen en gaf, tot verbijstering van het hele gezelschap, hetzelfde meisje een hand.
Na de herinnering aan Japie en Casparus kwam het ding. Kennen jullie het spelletje van het ding?
Wij deden dat vroeger wel eens thuis volgens mij.
Het gaat ongeveer als volgt: je zit in een kring aan tafel en je hebt allemaal een ding. Wat voor ding maakt niet uit, als het maar een ding is. Denk aan een pen, een lepeltje, en plastic bekertje en wat je verder nog aan dingen kunt verzinnen.
Je begint met zijn allen langzaam te zingen: "Geef dat ding eens door" en je geeft dat ding door aan degene die naast je zit.
Het hele lied is als volgt:
"Geef dat ding eens door, geef dat ding eens door, geef dat ding eens door, maar niet vergissen hoor"
Bij "maar niet vergissen hoor" geef je het ding niet echt maar houdt het vast. Je gaat steeds sneller zingen en als je je vergist, dus het ding doorgeeft terwijl je het vast had moeten houden ben je af.
Ik heb "geef dat ding eens door" even gegoogeld, het is een algemeen bekend spel en er zijn zelfs filmpjes van.
Ik werd er nostalgisch van en ik ga binnenkort wat mensen uitnodigen om deze mooie traditie nieuw leven in te blazen. We hebben net 48 gebruikte tennisballen besteld, die kunnen het ding zijn.
Even een vraag aan mijn broer Hans, weet jij nog van het ding of heb ik het verzonnen, heb ik alleen maar gedroomd dat we het ding doorgeven en dat hele avonden lang.
Het is een gewone werkdag, dus ik laat het ding even voor wat het is en ga mijn ding doen.
Hebben jullie dat ook wel eens, dat je door een gebeurtenis opeens in een ander deel van je leven belandt?
Je wordt bijvoorbeeld op facebook benaderd door iemand van vroeger en opeens zit je weer in je schooltijd, in je puberteit en in je onzekerheid.
Of. je hoort een liedje en je bent opeens weer even een kleuter, en gevallen kleuter in dit geval en je hoort je oma zingen: "Zitte mejapie, zitte mejapie zit".
Ik zag een kleutertje vallen en hoorde mijn oma zingen: Sitte mejapie, sittemejapie, sittemejapie sit".
Door dat liedje van mejapie herinnerde ik me ineens weer allerlei andere dingen. Zoals een verjaarspartijtje toen ik een jaar of 6 werd (denk ik, het kan ook 5 of 7 zijn geweest). Ik had een poppenkast met poppen gekregen en mijn moeder en tante Gerda hadden samen een uitgebreide poppenkastvoorstelling ingestudeeerd.
Ze hadden er zelf meer plezier in dan de verzamelde feestgangers, mijn vriendinnen snakten naar koekhappen en ezeltje prik.
Dat waren de belangrijke programmapunten op een kinderverjaardag toen. We gingen niet naar pretparken of kinderparadijsjes, die waren er ook niet trouwens.
We gingen later wel eens naar Rialto op de Ceintuurbaan op woensdagmiddag. Het hoogtepunt van de middag was dat de jarige kinderen op het podium mochten komen.
We zijn op een kinderfeestje van mijn broertje ook eens naar Artis geweest. "Nooit meer" riep mijn moeder toen alle jongetjes weer in goede staat bij hun ouders waren afgeleverd. Mijn ouders hadden doodsangsten uitgestaan met een hele club wilde, schreeuwende en vechtende jongens.
Op mijn volgende partijtje deden we "Casparus". Ik vond dat een fascinerend spel.
Het ging als volgt: mijn moeder ging voor de groep meisjes staan, sloeg haar handen in elkaar en sprak met gedragen stem: " Casparus ga, Casparus sta, luister naar het eerste woord en geef een hand die ik een hand zal geven".
Vervolgens zweeg ze en aangezien niemand wist wat de bedoeling was, zwegen ze allemaal mee. Tot een meisje voorzichtig begon met "mevrouw, mogen we...? Dat moedige kind werd bruut in de rede gevallen en mijn moeder zei, net zo plechtig:"Casparus, ga".
Casparus (dat was ik dan) diende de kamer te verlaten en de deur goed achter zich te sluiten.
Mijn moeder gaf het pratende meisje een hand , riep vervolgens : "Casparus kom".
Casparus schreed de kamer binnen en gaf, tot verbijstering van het hele gezelschap, hetzelfde meisje een hand.
Na de herinnering aan Japie en Casparus kwam het ding. Kennen jullie het spelletje van het ding?
Wij deden dat vroeger wel eens thuis volgens mij.
Het gaat ongeveer als volgt: je zit in een kring aan tafel en je hebt allemaal een ding. Wat voor ding maakt niet uit, als het maar een ding is. Denk aan een pen, een lepeltje, en plastic bekertje en wat je verder nog aan dingen kunt verzinnen.
Je begint met zijn allen langzaam te zingen: "Geef dat ding eens door" en je geeft dat ding door aan degene die naast je zit.
Het hele lied is als volgt:
"Geef dat ding eens door, geef dat ding eens door, geef dat ding eens door, maar niet vergissen hoor"
Bij "maar niet vergissen hoor" geef je het ding niet echt maar houdt het vast. Je gaat steeds sneller zingen en als je je vergist, dus het ding doorgeeft terwijl je het vast had moeten houden ben je af.
Ik heb "geef dat ding eens door" even gegoogeld, het is een algemeen bekend spel en er zijn zelfs filmpjes van.
Ik werd er nostalgisch van en ik ga binnenkort wat mensen uitnodigen om deze mooie traditie nieuw leven in te blazen. We hebben net 48 gebruikte tennisballen besteld, die kunnen het ding zijn.
Even een vraag aan mijn broer Hans, weet jij nog van het ding of heb ik het verzonnen, heb ik alleen maar gedroomd dat we het ding doorgeven en dat hele avonden lang.
Het is een gewone werkdag, dus ik laat het ding even voor wat het is en ga mijn ding doen.
Reacties
Een reactie posten