Goedemorgen Minister
Dag Jeroen,
Dat lijkt me de beste aanhef: "Dag Jeroen". Geachte minister Dijsselbloem vind ik niet kunnen, voor lieve ken ik je niet goed genoeg en beste klinkt te aardig.
Je kent me niet dus ik zal me even voorstellen. Ik ben een hypotheekadviseur van 60+ met een werkervaring van 30+. Nadat ik jarenlang een eigen advieskantoor heb gehad ben ik, door omstandigheden gedwongen, in 2004 in loondienst gegaan als hypotheekadviseur bij een makelaarskantoor. Tengevolge van de crisis ben ik 3 jaar geleden ontslagen. Ik ben een jaar werkeloos geweest en heb in die tijd een aanvullende cursus gevolgd als financieel echtscheidingsadviseur. Alle WFT opleidingen besteden daar niet voldoende aandacht aan en we komen het nogal eens tegen, echtscheiding en de eigen woning.
Sinds enige tijd heb ik weer mijn eigen advieskantoor.
Ik heb jarenlang de Permanente Educatie gevolgd met als resultaat een map vol diploma;s en certificaten. Mijn collega's en ik zijn in verwarring geweest over welke opleidingen we nog moesten doen en welke diploma's gelijkgesteld waren.
Inmiddels is het duidelijk, we moeten opnieuw examen doen en onze diploma's en certificaten moeten omgewisseld worden. Dat moest eigenlijk voor 1-1-2016 afgerond zijn, maar gelukkig kregen we een jaar extra van je. Misschien ook omdat bijna niemand slaagde voor de examens.
Ik ben er op tijd aan begonnen, echt waar. Maar ik moest geopereerd worden en ik was een bedrijf aan het opbouwen. Daarbij werd ik helemaal depressief als ik de slagingspercentages zag. In het begin slaagde haast niemand voor het diploma Permanente Educatie Hypothecair Krediet.
Ik ben in juli weer geopereerd en in augustus vol aan de studie gegaan. Ik heb een bedrijf en gelukkig heb ik klanten, klanten die aandacht nodig hebben. Sinds een paar weken leer ik elke dag, via een opleidingsinstituut heb ik een goede digitale leeromgeving en ik maak dagelijks meerdere proefexamens.
En ja, ik weet het weer, ik weet hoe ik kan uitrekenen hoeveel iemand met een annuïteitenhypotheek na 23 jaar en 2 maanden heeft afgelost. Ik heb me weer verdiept in de diverse fiscale regimes met betrekking tot Kapitaalverzekeringen Eigen Woning en lijfrentes.
Ik heb weer die vreselijke formule in mijn hoofd gestampt van de korting op de ANW.
Het allerfijnste is dat ik met pen en papier kan uitrekenen wat Frans met een bruto inkomen van € 90.000,00 (ja, twee nullen achter de komma, anders is het fout) na aftrek van inkomsten eigen woning en na berekening van de diverse heffingskortingen en de bijtelling uit box 3 aan consumptief besteedbaar inkomen heeft. Nou ja, dat hoor ik te kunnen, maar dat kan ik niet. Ik raak in paniek als ik zo'n opgave op het scherm zie.
Het gekke is dat ik het ergens met je eens ben, we moeten up to date zijn, we moeten Permanent Actueel zijn en we moeten Permanente Educatie volgen.
Maar we moeten er ook voor onze klanten zijn, ik wil tijd aan ze besteden, ik wil ze goed voorlichten want dat verlang je van ons.
Mijn tijd gaat nu voornamelijk zitten in het in mijn hoofd stampen van formules en feiten waarvan mijn collega's die het examen al afgelegd hebben zeggen dat je ze de dag na het examen weer bent vergeten. De kosten voor de opleidingen, de examentrainingen, het examen zelf en de omwisselactie lopen behoorlijk op.
PE met een toets, prima. Maar geen klant verwacht van mij dat ik op papier een annuïteit uitreken of dat ik de formule van de algemene heffingskorting gewoon voor de lol op een kladpapiertje zet.
We hebben namelijk naslagwerken en een computer vol informatie. We kunnen alles nakijken en opzoeken. We moeten weten hoe het in elkaar zit, maar dat wisten we al voor jullie dit nieuwe vakbekwaamheidsbouwwerk verzonnen.
Mijn klant verwacht dat ik fit en fris en vrolijk aan zijn dossier werk. En dat gaat moeilijker als ik een hele nacht heb gedroomd over de nieuwe berekening vermogensrendementsheffing en rentemiddeling.
Ik moet, dus ik doe het. Ik zat vanmorgen om 5.30 op de bushalte aan je te denken, het was nog donker, ik voelde me niet helemaal prettig in het donker, alleen op de bushalte. Ik was vroeg want dan kan ik 3 uur sommen maken voor de eerste klant komt en ik kan me in mijn kantoortje het beste concentreren. Ik was niet lang alleen, er kwam een vrouw van mijn leeftijd aansjokken in een oranje broek, zoals ze in de plantsoendienst wel dragen. Ze sjouwde met een aantal plastic tassen en had een te zware rugzak om Ze dook eerst in de prullenmand op de bushalte. Ik heb haar mijn pakje met twee boterhammen met kaas gegeven en ik zit nu in een doodstil en donker kantoorgebouw aan de studie.
En ik denk aan die vrouw die in het donker rondsjouwt en in de vuilnisbakken duikt voor een hap eten. Ik ga verder, even uitrekenen hoe het met de beleggingen gaat in Casus Bernard.Het is gek, maar bij de beleggingen van Bernard moet ik weer denken aan die vrouw op de bushalte en ik bedenk dat het nog gekker kan in Nederland.
De een moet veel tijd en geld besteden aan het opnieuw halen van de diploma's die ze al had om te zorgen dat mensen op verantwoorde wijze een dak boven hun hoofd kunnen kopen en de ander zwerft dakloos over straat in een oranje plastic broek en hoopt iets eetbaars te vinden in een vuilnisbak.
Dat lijkt me de beste aanhef: "Dag Jeroen". Geachte minister Dijsselbloem vind ik niet kunnen, voor lieve ken ik je niet goed genoeg en beste klinkt te aardig.
Je kent me niet dus ik zal me even voorstellen. Ik ben een hypotheekadviseur van 60+ met een werkervaring van 30+. Nadat ik jarenlang een eigen advieskantoor heb gehad ben ik, door omstandigheden gedwongen, in 2004 in loondienst gegaan als hypotheekadviseur bij een makelaarskantoor. Tengevolge van de crisis ben ik 3 jaar geleden ontslagen. Ik ben een jaar werkeloos geweest en heb in die tijd een aanvullende cursus gevolgd als financieel echtscheidingsadviseur. Alle WFT opleidingen besteden daar niet voldoende aandacht aan en we komen het nogal eens tegen, echtscheiding en de eigen woning.
Sinds enige tijd heb ik weer mijn eigen advieskantoor.
Ik heb jarenlang de Permanente Educatie gevolgd met als resultaat een map vol diploma;s en certificaten. Mijn collega's en ik zijn in verwarring geweest over welke opleidingen we nog moesten doen en welke diploma's gelijkgesteld waren.
Inmiddels is het duidelijk, we moeten opnieuw examen doen en onze diploma's en certificaten moeten omgewisseld worden. Dat moest eigenlijk voor 1-1-2016 afgerond zijn, maar gelukkig kregen we een jaar extra van je. Misschien ook omdat bijna niemand slaagde voor de examens.
Ik ben er op tijd aan begonnen, echt waar. Maar ik moest geopereerd worden en ik was een bedrijf aan het opbouwen. Daarbij werd ik helemaal depressief als ik de slagingspercentages zag. In het begin slaagde haast niemand voor het diploma Permanente Educatie Hypothecair Krediet.
Ik ben in juli weer geopereerd en in augustus vol aan de studie gegaan. Ik heb een bedrijf en gelukkig heb ik klanten, klanten die aandacht nodig hebben. Sinds een paar weken leer ik elke dag, via een opleidingsinstituut heb ik een goede digitale leeromgeving en ik maak dagelijks meerdere proefexamens.
En ja, ik weet het weer, ik weet hoe ik kan uitrekenen hoeveel iemand met een annuïteitenhypotheek na 23 jaar en 2 maanden heeft afgelost. Ik heb me weer verdiept in de diverse fiscale regimes met betrekking tot Kapitaalverzekeringen Eigen Woning en lijfrentes.
Ik heb weer die vreselijke formule in mijn hoofd gestampt van de korting op de ANW.
Het allerfijnste is dat ik met pen en papier kan uitrekenen wat Frans met een bruto inkomen van € 90.000,00 (ja, twee nullen achter de komma, anders is het fout) na aftrek van inkomsten eigen woning en na berekening van de diverse heffingskortingen en de bijtelling uit box 3 aan consumptief besteedbaar inkomen heeft. Nou ja, dat hoor ik te kunnen, maar dat kan ik niet. Ik raak in paniek als ik zo'n opgave op het scherm zie.
Het gekke is dat ik het ergens met je eens ben, we moeten up to date zijn, we moeten Permanent Actueel zijn en we moeten Permanente Educatie volgen.
Maar we moeten er ook voor onze klanten zijn, ik wil tijd aan ze besteden, ik wil ze goed voorlichten want dat verlang je van ons.
Mijn tijd gaat nu voornamelijk zitten in het in mijn hoofd stampen van formules en feiten waarvan mijn collega's die het examen al afgelegd hebben zeggen dat je ze de dag na het examen weer bent vergeten. De kosten voor de opleidingen, de examentrainingen, het examen zelf en de omwisselactie lopen behoorlijk op.
PE met een toets, prima. Maar geen klant verwacht van mij dat ik op papier een annuïteit uitreken of dat ik de formule van de algemene heffingskorting gewoon voor de lol op een kladpapiertje zet.
We hebben namelijk naslagwerken en een computer vol informatie. We kunnen alles nakijken en opzoeken. We moeten weten hoe het in elkaar zit, maar dat wisten we al voor jullie dit nieuwe vakbekwaamheidsbouwwerk verzonnen.
Mijn klant verwacht dat ik fit en fris en vrolijk aan zijn dossier werk. En dat gaat moeilijker als ik een hele nacht heb gedroomd over de nieuwe berekening vermogensrendementsheffing en rentemiddeling.
Ik moet, dus ik doe het. Ik zat vanmorgen om 5.30 op de bushalte aan je te denken, het was nog donker, ik voelde me niet helemaal prettig in het donker, alleen op de bushalte. Ik was vroeg want dan kan ik 3 uur sommen maken voor de eerste klant komt en ik kan me in mijn kantoortje het beste concentreren. Ik was niet lang alleen, er kwam een vrouw van mijn leeftijd aansjokken in een oranje broek, zoals ze in de plantsoendienst wel dragen. Ze sjouwde met een aantal plastic tassen en had een te zware rugzak om Ze dook eerst in de prullenmand op de bushalte. Ik heb haar mijn pakje met twee boterhammen met kaas gegeven en ik zit nu in een doodstil en donker kantoorgebouw aan de studie.
En ik denk aan die vrouw die in het donker rondsjouwt en in de vuilnisbakken duikt voor een hap eten. Ik ga verder, even uitrekenen hoe het met de beleggingen gaat in Casus Bernard.Het is gek, maar bij de beleggingen van Bernard moet ik weer denken aan die vrouw op de bushalte en ik bedenk dat het nog gekker kan in Nederland.
De een moet veel tijd en geld besteden aan het opnieuw halen van de diploma's die ze al had om te zorgen dat mensen op verantwoorde wijze een dak boven hun hoofd kunnen kopen en de ander zwerft dakloos over straat in een oranje plastic broek en hoopt iets eetbaars te vinden in een vuilnisbak.
Reacties
Een reactie posten