Marianne Croes2

2020, het jaar van Corona Een jaar geleden wisten we nog van niets en nu gaan we al 9 maanden gebukt onder het juk dat Corona heet. Wonderlijk hoe snel we toch gewend zijn geraakt aan mondkapjes en de anderhalve meter samenleving. Als je een pre-corona film ziet waar mensen dicht bij elkaar staan raak je gewoon overstuur.  "uit elkaar en afstand houden" zou ik ze willen toeschreeuwen. Vond ik een half jaar geleden mensen met mondkapjes in de supermarkt diep in mijn hart een tikkie aanstellerig, nu ga ik met een boog, of liever gezegd cirkelommetje, heen om mensen zonder mondkapje, of zoals ik laatst las muilluier. Vind ik zelf een leuker woord. "Heb je je muilluier bij je" klinkt vrolijker dan "heb je je mondkapje in je tas". Elkaar de hand schudden, we doen het allang niet meer. Dat wordt weer wennen als deze crisis ooit voorbij is. Niezen in je elleboog, ook zoiets. Het was wennen maar nu weten we niet beter. Werden de kinderen vroeger opgevoed met de ve...

  Op 26 april 2010 ben ik geboren. Bij Annette Schreuder van "Of Eastside Forest " in Lelystad. Mijn stamboomnaam is: Wildwillow of Eastside Forest, mijn roepnaam is Casper. Mijn vader Robin woonde niet bij ons, mijn moeder heet Esra. Mijn moeder is blond, mijn broertjes en zusjes en ik zijn allemaal zwart. Dat hebben wij van mijn vader. Ik zie mijn broers en zusjes niet meer. Ik heb wel van mijn mensen gehoord dat het goed met ze gaat. Van de eerste paar weken weet ik niet zoveel meer. Vanaf dat we een week of drie waren kwamen er aldoor mensen naar ons kijken. Nou, dat was ik gauw zat. Ze zeiden allemaal hetzelfde, dat we oooh zo leuk en ooooh zo lief en ooooh zo schattig waren. We waggelden met zijn allen in het rond en kregen lekkere pap. We dronken toen niet meer bij mama Esra. Toen we wat ouder waren ging Annette beslissen wie onze mensen zouden worden. Natuurlijk moeten die mensen wel bij je passen.  Op een zondag, toen we zes weken waren, kwamen al onze nieuwe men...

Een lekkende vaatwasser En toen lekte de vaatwasmachine een paar maanden geleden. Niet handig en ook de afzuigkap had wat mankementen, eigenlijk liep de hele keuken op zijn laatste benen. Op zich niet raar, want hij doet al ruim 20 jaar dienst. Dus we besloten ons eens te oriënteren op een nieuwe keuken. Wij zijn snelle beslissers als we iets kopen.. Over het algemeen zitten Herman en ik op één lijn bij grote en kleine aanschaffen. Behalve bij dekbedhoezen, daar kunnen we eindeloos over zeuren. Toen we de voordeel-en showroomkeukens unaniem afgekeurd hadden, kwamen we bij de keuken waar we allebei blij van werden. Met een aardige keukenmevrouw hebben we de wensen, de mogelijkheden en onmogelijkheden doorgenomen. We hebben een kleine keuken en dan heb je niet zoveel aan een groot, landelijk ontwerp. Koelkast Nou hadden we nog niet zo lang geleden een mooie, grote en vooral rode koelkast gekocht en die wilden we houden, dus keuken zonder koelkast.  Euforisch gingen we naar huis, waar...

  Nieuwe koelkast We worden allemaal ouder, wij, onze honden en onze inboedel veroudert mee. Je vervangt wel eens iets en er gaat wel eens iets kapot. Zo ook onze koelkast twee jaar geleden. Wij hebben toen een prachtige nieuwe koelkast gekocht, een super mooie rooie. Op de dag dat hij bezorgd werd voelde ik me niet helemaal lekker, ik voelde me zelfs zo onlekker dat ik de spoedpost gebeld heb om te vragen wat ik het beste in kon nemen tegen die vreselijke pijn in mijn nek en borst. Ademhalen werd in plaats van een natuurlijk proces een enorme klus. En het was natuurlijk zaterdag, dus onze gezellige huisarts was onbereikbaar. Terwijl Herman de honden uitliet dekte ik de ontbijttafel en belde dus de spoedpost. Ik huldig het principe dat alle kwaaltjes vanzelf overgaan,. Meestal is dat ook zo, maar deze pijn maakte geen zelfgenezende indruk. Ambulance Ik vind het zelf altijd nogal aanstellerig om in het weekend de spoedpost te bellen (behalve als het om de honden gaat). Maar ik zag m...

De meeste mensen die mij kennen weten dat Herman mijn 3e echtgenoot is. Mijn eerste man heet Henk, dat huwelijk heeft niet lang geduurd, zo ongeveer 2 jaar,  ik was toen nog jong en slank. Na de scheiding zelfs slanker dan ik daarvoor of daarna ooit ben geweest. Als ik nog kleding had uit die tijd zou ik echt nergens meer inpassen. Na 4 manloze jaren leerde ik tijdens een  werktechnisch oninteressante periode  bij de gemeente Amsterdam Jan kennen. Jan en ik zijn 20 jaar samen geweest, waarvan 18 jaar in huwelijkse staat. Vlak na mijn scheiding van Jan kocht ik een winterjas. Een heerlijkzittende jas van nepbont. Ik kocht die jas in 1998 voor een bedrag van fl. 300,-. Ik had die jas dus lang voordat ik Herman in de catalogus huwbare mannen vond. Zo'n 8 jaar voor Herman kocht ik die jas in een inmiddels niet meer bestaand winkeltje. Ik kocht de jas in de tijd dat ik besloten had de rest van mijn leven als single door te brengen. Herman en ik zijn trouwens inmiddel...

Vroeger hechtte ik veel belang aan mooie lingerie, mooie beha, bijpassend slipje. Bij elke kleur outfit een bijpassende kleur ondergoed.  Ik kan me nog goed mijn eerste beha herinneren. Ik was een jaar of twaalf en de vrouwelijke vormen waren al duidelijk aanwezig. Het was een witte met zachtblauw afgezet en een blauw strikje tussen de cups. Ik was zo razendtrots op dat ding dat ik regelmatig mijn trui optrok om hem te tonen. Mijn broer verzuchtte in die tijd regelmatig geïrriteerd: Daar heb je haar weer met haar borsten. Vanaf mijn veertiende had ik een zaterdag-/vakantiebaantje in een lingeriewinkel, dus keus te over.  Daar is mijn liefde voor mooie lingerie ontstaan. Niet alleen lingerie, ook nachthemdjes en dusters, ik kon er geen genoeg van krijgen. Wat later in mijn leven moest ik noodgedwongen de dure gewoonte om bij elke jurk een bijpassend setje lingerie te hebben laten varen.  Ook niet erg, zwart en wit kunnen tenslotte bij alles.  Op...

Elke ochtend, voor het ontbijt, laat ik onze mooie Golden Retriever uit. Het tijdstip varieert, dat hangt af van de werkzaamheden op de dag die komen gaat. Mijn houding varieert ook, ik huppel vrolijk naast mijn blonde meid of ik sjok mistroostig richting uitlaatveldje. Mijn houding varieert ook afhankelijk van de werkzaamheden van de dag die voor me ligt. Een klein beetje want of ik nu een afspraak met klanten heb, een ontmoeting met een accountmanager. of ik een dossier mag optuigen of afhandelen, of dat ik een schrijfdag tegemoet ga, ik vind het eigenlijk allemaal leuk.  Of ik huppel of sjok hangt meer af van de kwaliteit en kwantiteit van de genoten nachtrust en van het weer. Carlie's houding is een constante factor. Ze is blij, ze huppelt en ze snuffelt naar iets eetbaars. Haar criterium van eetbaar wijkt af van dat van ons, dus daar zal ik verder niet over uitweiden. (was ik toch even aan het twijfelen over uitweiden of uitwijden, maar het moet met ei). Als onze eerst...