Corona Volente

2020, het jaar van Corona

Een jaar geleden wisten we nog van niets en nu gaan we al 9 maanden gebukt onder het juk dat Corona heet.

Wonderlijk hoe snel we toch gewend zijn geraakt aan mondkapjes en de anderhalve meter samenleving. Als je een pre-corona film ziet waar mensen dicht bij elkaar staan raak je gewoon overstuur.  "uit elkaar en afstand houden" zou ik ze willen toeschreeuwen.

Vond ik een half jaar geleden mensen met mondkapjes in de supermarkt diep in mijn hart een tikkie aanstellerig, nu ga ik met een boog, of liever gezegd cirkelommetje, heen om mensen zonder mondkapje, of zoals ik laatst las muilluier. Vind ik zelf een leuker woord.

"Heb je je muilluier bij je" klinkt vrolijker dan "heb je je mondkapje in je tas".

Elkaar de hand schudden, we doen het allang niet meer. Dat wordt weer wennen als deze crisis ooit voorbij is.

Niezen in je elleboog, ook zoiets. Het was wennen maar nu weten we niet beter. Werden de kinderen vroeger opgevoed met de vermaning: "handje voor je mondje" groeit er nu een hele club kinderen op met "neusje in je boogje".

Het brengt sociale armoede met zich mee, deze crisis. Maar er zijn ook wat verrijkingen voor hen die het zien willen. Vooral taalkundig gezien.

Tijdens de eerste golf viel het me vooral op dat er zoveel harten onder riemen werden gestoken of riemen onder harten, dat mag ook. Overigens betekent in beide varianten van dit spreekwoord hart niet hart maar moed.

Een uitdrukking die ik ook voorheen nooit gebruikt heb is "onderliggend lijden", dan heb je al een kwaaltje waardoor het virus je eerder te pakken schijnt te hebben. Nu vind ik onderliggend lijden een heel normale uitdrukking.

Hebben jullie het ooit zo vaak gehad over quarantaine? Logischerwijs verwacht je dat een quarantaine 40 dagen duurt, dat is gelukkig niet zo. Meestal is het 10 dagen, raadsel waarom we dat dan niet gewoon dixaine noemen.

Maar goed, het woord quarantaine is al moeilijk genoeg, daarom ben ik blij met de versimpelde versie die iemand op facebook zette, namelijk carontijne. Super en waarom niet. Mijn oma zei afijn in plaats van enfin, dus waarom niet gewoon gesproken over carontijne.

Jammer alleen van al die corona-overtreders, die maken het voor ons allemaal ingewikkelder en dan zie je de cijfers weer opstijgen, zoals een deskundige op de tv verkondigde. Ik kijk niet graag naar die overtreders die zorgen voor opstijgende cijfers.

Geef me dan die geïnterviewde voorbijganger maar, die merkte heel terecht op dat iedereen zijn hand in eigen broekzak moest steken.

Wij houden ons aan de regeltjes, we brengen voornamelijk tijd door met onze eigen bubbel (dat zijn de mensen waarmee je in één huis woont).  Wij hebben samen een klein en overzichtelijk bubbeltje, maar we hebben in ieder geval een bubbeltje.

Ik heb vreselijk te doen met al die mensen die alleen zijn in deze tijd, noemden we die vroeger alleenstaanden, tegenwoordig zijn dat bubbellozen. 

Even wennen: hoe is uw thuissituatie? Nou, ik ben dus bubbelloos. Een jaar geleden hadden we geen idee gehad wat er bedoeld werd.

Corona gooit de hele tijd roet in allerlei eten, bij evenementen, films, horeca. Afijn, jullie weten het zelf.

Maar, om er nog maar even een cliché in te gooien: er schijn licht aan het eind van de tunnel, er is weer wat perspectief. Want hij komt eraan: De vaccinatie.

Er zijn de nodige twijfels over de veiligheid, maar aangezien een coronabesmetting mij ook helemaal niet veilig lijkt gaan wij voor de prik zodra ze ons daartoe uitnodigen. 

Ik hoop dat we lang genoeg gezond blijven om een carontijne te voorkomen. Als we allebei vaccinado's zijn kunnen we andere vaccinado's weer thuis uitnodigen, misschien kunnen we dan zelfs wel weer richting Horeca, als corona tenminste geen roet meer in het eten gooit. Dan eet ik liever thuis.

Tot die tijd houden we het bij wuifbezoekjes en cirkelommetjes.

Maar aangezien er licht aan het eind van de tunnel schijnt, hoop ik iedereen gauw weer life te kunnen zien.

Daar gaan we dan maar van uit, Corona Volente natuurlijk.