De nieuwe koelkast

 

Nieuwe koelkast

We worden allemaal ouder, wij, onze honden en onze inboedel veroudert mee. Je vervangt wel eens iets en er gaat wel eens iets kapot. Zo ook onze koelkast twee jaar geleden. Wij hebben toen een prachtige nieuwe koelkast gekocht, een super mooie rooie.

Op de dag dat hij bezorgd werd voelde ik me niet helemaal lekker, ik voelde me zelfs zo onlekker dat ik de spoedpost gebeld heb om te vragen wat ik het beste in kon nemen tegen die vreselijke pijn in mijn nek en borst. Ademhalen werd in plaats van een natuurlijk proces een enorme klus. En het was natuurlijk zaterdag, dus onze gezellige huisarts was onbereikbaar.

Terwijl Herman de honden uitliet dekte ik de ontbijttafel en belde dus de spoedpost. Ik huldig het principe dat alle kwaaltjes vanzelf overgaan,. Meestal is dat ook zo, maar deze pijn maakte geen zelfgenezende indruk.

Ambulance

Ik vind het zelf altijd nogal aanstellerig om in het weekend de spoedpost te bellen (behalve als het om de honden gaat). Maar ik zag me niet het hele weekend doorhuppelen met deze pijn, dus bellen.

De dame aan de lijn stelde me aantal vragen en sprak toen streng: U gaat nu zitten, er is een ambulance onderweg.

Het is nogal verbijsterend als je belt voor een pijnstiller en ze sturen meteen een loeiende ambulance met 3 groen/gele mannen.

Casper vond het gezellig, die hond gaat er altijd van uit dat iedereen primair voor hem komt en secondair net zo dol is op tennisballen als hijzelf. Hij kwam dus bereidwillig en kwispelend aanhuppelen met een bek vol tennisballen. Carlie begroette ze zoals ze altijd doet vriendelijk maar iets terughoudend.

De honden moesten de kamer uit. Herman zei nog trots dat ze niets deden, maar de mannen hadden de nodige ervaringen met honden die hun baas gaan verdedigen, dus honden de tuin in.

Er werd een hartfilmpje gemaakt, de uitslag was nogal verontrustend want ik moest op de brancard. Dit ondanks mijn protesten dat ik nog niet opgemaakt was, dat ik telefoon, lipstick, e-reader en leesbril absoluut nodig had. Ze waren niet gevoelig voor mijn protesten, één duwde nog, om van het gezeur af te zijn, een leesbril in mijn handen. Dus met leesbril in mijn hand op de brancard. Herman is ons gevolgd met mijn handtas compleet met de onmisbare attributen. Alleen een leesbril zonder iets te lezen heb je weinig aan natuurlijk.

Op de spoedpost werden we verwelkomd door een verzameling witte jassen en voor ik het wist lag ik aan de hartbewaking. Herman moest weer naar huis voor de rooie koelkast, hij heeft zijn zaterdag verdeeld tussen koelkast en echtgenote.

Hartbewaking

Na wat onderzoeken kwam men tot de conclusie dat ik moest blijven, op de afdeling hartbewaking. Inmiddels had Herman de koelkastbezorgmeneren zo ver gekregen dat ze hu route aanpasten, dus nadat de rode koelkast geïnstalleerd en gevuld was kwam hij met  een AH tasje met een verschoninkje de afdeling hartbewaking op.

Ik moet trouwens zeggen, als je je niet al te beroerd voelt is een verblijf op de afdeling hartbewaking een luxe bedoening.

Na 4 dagen mocht ik,  na de nodige onderzoeken en een stapel recepten het ziekenhuis weer uit, Herman kwam me halen en toen kon ik eindelijk naar huis, naar de honden en de rooie koelkast.

Het is dus niet verwonderlijk dat wij een zwak hart hebben voor onze mooie rooie.