Mijn ouwe jas
De meeste mensen die mij kennen weten dat Herman mijn 3e echtgenoot is.
Mijn eerste man heet Henk, dat huwelijk heeft niet lang geduurd, zo ongeveer 2 jaar, ik was toen nog jong en slank. Na de scheiding zelfs slanker dan ik daarvoor of daarna ooit ben geweest.
Als ik nog kleding had uit die tijd zou ik echt nergens meer inpassen.
Na 4 manloze jaren leerde ik tijdens een werktechnisch oninteressante periode bij de gemeente Amsterdam Jan kennen.
Jan en ik zijn 20 jaar samen geweest, waarvan 18 jaar in huwelijkse staat.
Vlak na mijn scheiding van Jan kocht ik een winterjas. Een heerlijkzittende jas van nepbont. Ik kocht die jas in 1998 voor een bedrag van fl. 300,-.
Ik had die jas dus lang voordat ik Herman in de catalogus huwbare mannen vond. Zo'n 8 jaar voor Herman kocht ik die jas in een inmiddels niet meer bestaand winkeltje.
Ik kocht de jas in de tijd dat ik besloten had de rest van mijn leven als single door te brengen. Herman en ik zijn trouwens inmiddels bijna 12,5 jaar getrouwd.
Ik heb die jas dus inmiddels 21 jaar. Elk voorjaar gaat hij in de wasmachine en vervolgens hangt hij fris gewassen te wachten op de volgende winter.
Ik heb van die jas nooit afstand kunnen doen, hij was wel eens een winter niet in gebruik, dan ging ik vreemd met een andere winterjas.
De laatste (tijdelijke) jas heb ik vorig jaar na de winter weggegooid. Hij was niet mooi meer en zat niet lekker meer.
Van de week heb ik mijn nepbontje weer van zolder gehaald, hij hing nog steeds braaf, schoon en puntgaaf op me te wachten.
Nou ja, puntgaaf, de middelste knoop bungelt nog aan één draadje. Als ik een degelijk type was geweest had ik allang draad en naald gepakt om de knoop weer stevig bevestigen. Maar zo'n type ben ik niet dus vermoedelijk verlies ik de knoop binnenkort en moet mijn jas met een knoop minder het leven door. Nou ja, daar is mee te leven, niets is volmaakt tenslotte. Ik ontdekte van de week trouwens dat de rechterzak stuk is. Sleutels en hondenbrokken waren in de zoom gezakt door een heel klein gaatje, Om het huis binnen te komen diende ik het gaatje groter te maken. Nou ja, dat is gewoon even wennen, alles in de linkerzak.
Maar hij zit nog steeds lekker, hij zit zo lekker als een ouwe jas zeg maar.
Nepbont is trouwens weer helemaal in de mode. We zitten dus goed, jas en ik.
Wat zegt dit verhaal over de jas over mij?
Dat ik, behalve dat ik val op mannen met degelijke Hollandse namen en gemakzuchtig ben met verstelwerk, langer met een jas doe dan met een echtgenoot. Ik ben trouwens wel van plan met Herman het record van huwelijk 2 te breken.
Wij hopen op nog vele gelukkige jaren, in warmte en liefde. Herman, jas en ik.
En wat leuk als een collega zegt: "Wat een leuke man heb je en wat een mooie jas is dat". En dat is toevallig allebei waar.
Mijn eerste man heet Henk, dat huwelijk heeft niet lang geduurd, zo ongeveer 2 jaar, ik was toen nog jong en slank. Na de scheiding zelfs slanker dan ik daarvoor of daarna ooit ben geweest.
Als ik nog kleding had uit die tijd zou ik echt nergens meer inpassen.
Na 4 manloze jaren leerde ik tijdens een werktechnisch oninteressante periode bij de gemeente Amsterdam Jan kennen.
Jan en ik zijn 20 jaar samen geweest, waarvan 18 jaar in huwelijkse staat.
Vlak na mijn scheiding van Jan kocht ik een winterjas. Een heerlijkzittende jas van nepbont. Ik kocht die jas in 1998 voor een bedrag van fl. 300,-.
Ik had die jas dus lang voordat ik Herman in de catalogus huwbare mannen vond. Zo'n 8 jaar voor Herman kocht ik die jas in een inmiddels niet meer bestaand winkeltje.
Ik kocht de jas in de tijd dat ik besloten had de rest van mijn leven als single door te brengen. Herman en ik zijn trouwens inmiddels bijna 12,5 jaar getrouwd.
Ik heb die jas dus inmiddels 21 jaar. Elk voorjaar gaat hij in de wasmachine en vervolgens hangt hij fris gewassen te wachten op de volgende winter.
Ik heb van die jas nooit afstand kunnen doen, hij was wel eens een winter niet in gebruik, dan ging ik vreemd met een andere winterjas.
De laatste (tijdelijke) jas heb ik vorig jaar na de winter weggegooid. Hij was niet mooi meer en zat niet lekker meer.
Van de week heb ik mijn nepbontje weer van zolder gehaald, hij hing nog steeds braaf, schoon en puntgaaf op me te wachten.
Nou ja, puntgaaf, de middelste knoop bungelt nog aan één draadje. Als ik een degelijk type was geweest had ik allang draad en naald gepakt om de knoop weer stevig bevestigen. Maar zo'n type ben ik niet dus vermoedelijk verlies ik de knoop binnenkort en moet mijn jas met een knoop minder het leven door. Nou ja, daar is mee te leven, niets is volmaakt tenslotte. Ik ontdekte van de week trouwens dat de rechterzak stuk is. Sleutels en hondenbrokken waren in de zoom gezakt door een heel klein gaatje, Om het huis binnen te komen diende ik het gaatje groter te maken. Nou ja, dat is gewoon even wennen, alles in de linkerzak.
Maar hij zit nog steeds lekker, hij zit zo lekker als een ouwe jas zeg maar.
Nepbont is trouwens weer helemaal in de mode. We zitten dus goed, jas en ik.
Wat zegt dit verhaal over de jas over mij?
Dat ik, behalve dat ik val op mannen met degelijke Hollandse namen en gemakzuchtig ben met verstelwerk, langer met een jas doe dan met een echtgenoot. Ik ben trouwens wel van plan met Herman het record van huwelijk 2 te breken.
Wij hopen op nog vele gelukkige jaren, in warmte en liefde. Herman, jas en ik.
En wat leuk als een collega zegt: "Wat een leuke man heb je en wat een mooie jas is dat". En dat is toevallig allebei waar.
Reacties
Een reactie posten