Marianne Croes2

Op 2 december werd de schroef uit mijn geopereerde voet gehaald. De orthopeed is een man van weinig woorden. Hij  bekeek mijn voet, was tevreden, trok met een combinatietang de schroef uit mijn teen, zei dat de volgende controle over 3 maanden was, keek op zijn horloge, stond op en voor het wisten stonden we weer op de gang. Zonder schroef en zonder antwoorden op mijn vragen. Een controle bij mijn orthopeed is niet echt een tijdrovend klusje, een vervolgafspraak maken daarentegen is niet 1 2 3 gebeurd. Het was 2 december, dat zei ik al, drie maanden later is 2 maart. Nou hoeft dat niet op de dag af 3 maanden te zijn, maar een afspraak begin maart is logisch. Dat vond de mevrouw die de afspraken moest inplannen ook. Er was alleen één klein probleempje: Eind 2014 liet de computer maar een paar maanden van 2015 zien. En maart was niet één van die maanden. In de aanbieding had ze januari, februari en juni. Dus een afspraak begin maart was niet in te plannen op 2 december. De afsprakenm...

Herman was vorige week jarig, door verdrietige omstandigheden had ik geen verrassingen voorbereid, geen etentje, theaterbezoek of surpriseparty. De dag voor zijn verjaardag zat ik moe en lusteloos achter mijn laptop iets feestelijks te verzinnen. Het meest feestelijke dat in me opkwam was een verrassingsontbijt, met champagne, een gekookt eitje, allerlei kaasjes en vleeswaren, met yoghurt en fruit, croissantjes en krentebollen. Kortom zo'n ontbijt waarvan je na 3 dagen de restjes moet wegdonderen en met als blijvend souvenir minipakjes hagelslag en jam. Ontbijtservices schijnen er plezier in te hebben de site zo ingewikkeld mogelijk te maken Als een website ingewikkeld is haak ik al snel af. Als ik voor de derde keer al mijn gegevens ingevuld heb en naar de afdeling betalen wil en ik vlieg weer naar de homepagina, is voor mij de lol er gauw af. Ik stond redelijk onder druk omdat Herman even weg was en een verrassingsontbijt geen verrassingsontbijt meer is als hij ervan weet. I...

Het kantoorpand waar ik zit is nogal gehorig. Mijn directe buurvrouw is een psychologe. Een aardige, goedlachse, stevige en Surinaamse vrouw. Ze gebruikt haar kantoorkamer maar één of hooguit twee keer per week, ze is hier dus niet vaak. Maar als ze er is, nou dan is ze er ook. Voor de eerste afspraak 's morgens is ze steevast te laat. Haar klanten zitten dan in een zitje in de gang te wachten. Het zitje is ongeveer 20 meter van mijn kamer, maar zelfs met de deur dicht hoor ik haar arriveren. Haar begroeting loeit door de hele verdieping: "Dag meschat". Deze begroeting wordt direct gevolgd door een verklaring van haar te late aankomst.  In haar kamer aangekomen doet ze eerst de catering. "Wat wil je drinken, meschat?" . Als meschat de bestelling opgegeven heeft, schommelt ze naar de keuken voor de thee of de koffie en voor haarzelf een dubbele cup-a-soup. Ze houdt van hartig, ze doet twee zakjes in één koppie warm water. In verband met de discretie is h...

Mijn vriendin Yolande is ziek, erg ziek. Ze heeft een maand of 10 gevochten.  Begin dit jaar hoorde ze dat ze Non Hodgkin had. Maar als positieve kanttekening werd haar verteld dat het een goed te behandelen vorm was. Yolande ging de strijd aan, ze kreeg chemokuren. Behalve dat de kuren weinig uitrichtten kreeg ze met steeds meer ellende te kampen. Ze werd regelmatig in het ziekenhuis opgenomen met hartklachten, koorts of pijn.  Ze slikte prednison en morfine. Ze werd kaal en ze was misselijk. Haar galblaas liet het afweten en ze kreeg een slang in haar zij met een zak eraan om het galvocht af te voeren.  Er kwam nog een slang met een zak bij voor de lever.  Ze kreeg uitdrogingsverschijnselen en ze kreeg vocht via een infuus. Ze kreeg een andere chemokuur,  afgelopen maandag begon ze een vijfdaagse kuur. Vorige week was ik bij haar, voordat de kuur begon. Ze was helder en rustig. Ze had namelijk de euthanasiepapieren getekend. Ze had het gevo...

Ik reis met bus 5 van en naar mijn kantoortje, naar volle tevredenheid trouwens.  De rit vanaf de halte bij ons huis tot het eindpunt bij het station duurt amper 10 minuten en bus 5 rijdt in de spits elke 7 minuten. Ik ga vroeg of laat naar kantoor. Voor de spits of na de spits, voor of na de puberplaag. De puberplaag begint trouwens al tijdens de wandeling langs het fietspad naar de bushalte.  Ik heb ooit deel uitgemaakt van de puberplaag, dus ik wil niet zeuren. Maar helemaal begrijpen doe ik het niet meer. Het is natuurlijk heel gezellig dat een aantal tienermeisjes met lang haar, beugels en ongeveer hetzelfde gekleed in clubverband naar school wil fietsen. Maar kan iemand mij uitleggen waarom de ideale verzamelplaats een kruispunt is? En waarom geen van die meisjes bedenkt dat ze de weg voor medeweggebruikers blokkeren? En snappen jullie waarom de meeste puberjongens fietsen in een tergend traag tempo, maar dan wel met heel veel achter elkaar. Een ware jongensfile ont...

Als wij iets nodig hebben zoiets als een stofzuiger, doet Herman altijd een uitgebreid onderzoek via sites als Advieskeuze en de Consumentenbond. Als we ergens willen eten, lezen we eerst hoe eters voor ons de betreffende tent vonden. Als ik bij een bank een hypotheek gesloten heb voor een klant krijg ik vaak na voltooiing van het proces een enquête in de mail. Die enquêtes kosten meestal slechts enkele minuten en de slotvraag is "Hoe groot is de kans, op een schaal van 1 tot 10, dat u ons bij collega's zult aanbevelen". Dat antwoord is de ene keer totaal anders dan de andere keer, dat hangt volledig af van de afhandeling van het bewuste dossier. Onderzoek naar de tevredenheid of ontevredenheid van je klanten is voor elke ondernemer heel belangrijk. Tevreden klanten zijn goed voor je ego, je motivatie en zorgen voor nieuwe klanten. Een klant die op-/of aanmerkingen heeft zorgt voor een leermomentje. Ik ben met mijn bedrijfje aangesloten bij Advieskeuze. Volgens de...

Zoals de meeste van mijn collega's ben ik het vak van hypotheekadviseur ingerold, bij toeval of door het lot. Mijn broertje wou vroeger betonmolenman worden. Hij had als kind  dus al een duidelijke ambitie. Zij voornaamste drijfveer was trouwens dat betonmolenmannen nooit hun handen hoefden te wassen. Hij heeft het ideaal dat hij als kind had overigens niet waargemaakt, hij werkt ook met mensen en hij dient te zorgen voor schone handen. Ik had minder omlijnde ideeën over mijn beroepskeuze. Het is dus niet zo dat ik op de lagere school al kraaide: "ikke wor hypotheekadviseur", Ik vond en vind het een leuk vak, vooral het intense contact met zoveel verschillende mensen is geweldig. Zoals ik vorige week aan Jeroen D. al schreef oefen ik dit vak nu ruim 30 jaar uit. Toen ik ermee begon vond ik het leuk, maar ik had nog geen idee dat het een keuze voor het leven was. Dat blijkt het dus wel te zijn geweest, omscholen zit er niet meer in. Gelukkig vind ik het nog steed...