Marianne Croes2

Het is oudejaarsavond 2017. Ik hoop voor jullie allemaal een leuke en feestelijke avond. Voor ons is het een drama, voor ons is de hele afgelopen week al een drama. Wij hebben namelijk honden. En honden begrijpen het nut van die angstaanjagende knallen niet. En als ik eerlijk ben begrijp ik dat ook niet. Wij proberen altijd weg te zijn op oudejaarsavond. Wij zaten vorig jaar nog op een vuurwerkvrij bungalowpark.  Althans zo werd het aangeprezen. In realiteit was was het een vuurwerkvrij woonwagenpark, We sliepen in een kast. We hadden het grote voordeel dat er geen oud-en nieuw oorlog was, maar dat was ook het enige voordeel. Dit jaar zijn we weer thuis gebleven. En geloof me, als we ooit een verkeerde beslissing hebben genomen was dat thuisblijven met oud en nieuw. Bij ons in onze keurige straat woont namelijk een aantal volkomen gestoorde, gefrustreerde debielen. Bij ons schuin aan de overkant woont een nette man, die zich het hele jaar gedraagt naar zijn uitstraling, N...

Casper's blog Jullie, labgenoten, zullen met me eens zijn dat die mensen niet helemaal sporen. Elk jaar als het koud is en gauw donker komt er een tijd dat we buiten allemaal knallen horen. Ik maak me er niet zo druk om, al begrijp ik totaal niet waarom ze dat doen. Het wordt steeds erger, tot het moment dat er heel veel knallen en flitsen zijn en de volgende dag is het weer over. Raar hè? Snappen jullie er wat van? Omdat mijn hondenzusje Carlie al die knallen erg eng vindt vertrouw ik het ook niet helemaal. Er zijn ook wel eens harde knallen en lichten als het regent. Dat vindt ze ook eng ze gaat dan altijd met Knorrie in haar bek staan wachten tot onze mensen beneden komen. Als het erg is blijft één van de twee beneden. Daar maak ik me verder niet druk om, ik vind het alleen storend als zo'n mens op mijn bank gaat liggen 's nachts. Ik heb ook mijn rust nodig, dus laat ze boven blijven in hun eigen mand. We gaan vaak in die winterknallentijd naar een huis...

Toen ik 25 werd had ik het voor het eerst. Het besef van vergankelijkheid en van het voortschrijden van de tijd. Een beetje het spiegelbeeldgevoel. Kennen jullie dat liedje nog? Spiegelbeeld vertel eens even, ben ik echt zo oud als jij??? Iedereen die me een beetje kent weet dat ik op mijn 39e gestopt ben met tellen. Ik dank iedereen die mij ruim 20 jaar lang heeft gefeliciteerd met mijn 39e verjaardag. Toen ik 50 was zeiden mensen die hoorden dat ik 50 was: "Nou dat zou je niet zeggen". Dat zeiden ze tot voor kort trouwens nog steeds als ik mijn echte leeftijd meldde: "Dat zou ik je niet geven". Tot mijn grote deceptie zegt men dat het laatste jaar niet meer. Als ik wel eens, op een dag dat ik me jong en stralend  voel, zeg hoe oud ik ben is de reactie meestal "Goh". Ik kijk ze dan nog even afwachtend aan in de hoop dat er na "goh" nog iets komt, maar dat komt niet. Als ik zeg dat ik weer eens een opleiding doe of een leuke opdrach...

Hoewel mijn ouders opvoeden niet direct tot levenskunst hebben verheven, was mijn vader heel strict in het ons bijbrengen van tafelmanieren. Dramatisch dat je tot aan en na je pensionering last houdt van de opvattingen over tafelmanieren van je opvoeder. Mijn vader had als jongste in een gezin van 18 kinderen van een Brabants boerengezin begin vorige eeuw een Spartaanse opvoeding genoten. Volgens hem stond de hele kinderschaar van de familie von Croes aan tafel. Ze stonden niet gewoon, ze hadden een stok achter hun rug met hun ellebogen daarom heen. Dan stond je recht, dan moest je recht staan. Zover ging hij bij ons niet, hoewel dit verhaal regelmatig verteld werd als we met een gebogen rug aan tafel zaten. Ellebogen op  tafel was bij ons thuis uit den boze. Beginnen met eten als nog niet iedereen aan tafel zat, fout. Je vlees snijden voordat je begon met eten:  volstrekt niet bon ton. Drinken en daarbij klokkende geluiden maken en na het drinken een welgemeend "ee...