Coco di coco da

Le coq est mort
le coq est mort;
Le coq est mort
le coq est mort.
Il ne dira plus co co di
co co da

Il ne dira plus co co di
co co da

co co co co co co co co di
co co da.

Kennen jullie dit liedje? Het gaat over een haan die dood is en niet meer co co di coco da zal zeggen, wij zouden zeggen: de haan is dood (4x) en hij kukelt niet meer.

Ik weet niet of jullie het weten, we praten er niet graag over, maar wij zijn een beetje hanofoob hier in huis.

Deze afwijking is in 2012 ontstaan tijdens een vakantie in Drenthe. Wij waren niet blij in die vakantie, de dag voor wij vertrokken was Joy zeer plotseling overleden. We hebben nog even overwogen de vakantie af te zeggen. Het plezier is er wel een beetje af als je je geweldige Golden Retriever levenloos in de kamer vindt. Voor Casper zijn we toch maar gegaan.

Voor mij is de herinnering aan die vakantie er één van verdriet. We misten Joy.

De eerste ochtend van deze jankvakantie ging Herman met Casper op een klein sanitair rondje en achter een heg kraaide een haan. De coq zei "cocoda, cocodi" of "kukelu". Dat maakt niet uit, Cas schrok zich de pleuris. Cas heeft daar een trauma aan over gehouden. Als er op de radio of de tv een haan te horen is, kunnen wij de rest van het programma vergeten.

Op zaterdagochtend is Bert Haandrikman op de radio. Dat is op zich prima, het is alleen vervelend dat hij regelmatig een haan laat kukelen. Dat is niets voor gewone mensen met hanofobe hond. Onze hele ochtend ligt in puin. Hond overstuur, blaft (hard), wij moeten hond corrigeren en daarbij ook een beetje lachen. Eigenlijk denken wij op die momenten:

Was het maar waar, le coq est mort!!!

Vanmorgen keek ik tijdens het uitoefenen van mijn hobby (strijken) naar Mr.Frank Visser. Super programma met al die mensen die ruzie maken om onzinnige dingen. Meestal gaat het om schuttingen, erfafscheidingen, kookluchtjes of bomen die zo ongemanierd zijn blaadjes in de tuin van de buren te laten vallen.

De aflevering van vanmorgen ging over..... jawel een haan. De ene buurman had een haan die coco di coco da deed, de naam van de haan was Kukel. In het hok van Kukel zat nog een kip die luisterde naar de naam Tok, op zich wel heel origineel.

Tok was het probleem niet, maar de buren van de baas van Kukel en Tok had vreselijk veel last van Kukel, want die deed 's morgens vroeg heel erg coco di coco da.

De buurman wond zich daar erg over op en greep elke morgen, nadat hij wakkergekukeld was meteen naar zijn bloeddrukmeter. De bloeddruk van de buurman steeg enorm na elke coco di coco da. De buurman had het toch al niet makkelijk want zijn echtgenote had nogal wat kwalen.

Bij het gesprek dat de medewerker van Mr. Frank Visser met het echtpaar had zat mevrouw met haar voet op een stoel en een brace om haar nek en haar echtgenoot zat vol overtuiging en diep verontwaardigd zijn bloeddrukmeter in de gaten te houden.

Victor (de geweldige assistent van Frankie) zat op zijn eigen onnavolgbare wijze heel begrijpend te zijn. Hij vroeg bezorgd naar de gezondheidstoestand van de man ( niet best) en zei tegen de vrouw met de brace: "Ben jij ongerust?".

"Ja natuurlijk" zei de vrouw met de brace. "Hij is mijn man" En net toen ik medelijden met haar begon te krijgen, kwam de rest van het woord: "telzorger".

Ze was niet zozeer bezorgd om haar geliefde echtgenoot, ze was als de dood dat haar mantelzorger iets zou gebeuren, dat zou uitermate ongemakkelijk zijn.

De uitspraak kwam:  De haan moet weg. 

Il ne fera plus coco di coco da.

De bloeddrukmeter kan in de kast, de buurman kan lekker slapen en de buurvrouw houdt haar mantelzorger.

De baas van Kukel en Tok is het er niet mee eens.  Hij overweegt in hoger beroep te gaan.

Ik was net op tijd klaar met strijken, gelukkig doe ik dat boven. Tenslotte hebben we allemaal recht op onze gevoeligheden. En voor Cas, c'est le coq,

Dus beneden een conflict over een kukelende haan te bekijken is hier onmogelijk.