Rije, rije, rije in een wagentje
Het is ongelijk verdeeld in deze wereld, sommige mensen barsten van het geld, anderen worden achtervolgd door deurwaarders. Sommige mensen rennen met een rood hoofd en een flessie water aan een riem om hun middel als gekken over het fietspad. Anderen zijn gedwongen zich voort te bewegen in een scootmobiel.
De ene mens is aardiger dan de andere, dat is in de wereld van de scootmobielers niet anders.
Ik wil beslist niet iedereen over één kam scheren maar ik heb in mijn leven best wat scootmobielers en rolstoelers ontmoet die ik niet erg aardig vond.
Mijn eigen moeder is een aantal keer aan haar been geopereerd, mijn moeder had veel gevoel voor theater en alle kwalen en ongemakken werden breed uitgemeten, geëtaleerd en misbruikt.
Na een knie operatie bewoog zij zich per rolstoel voort door de gangen van het Slotervaartziekenhuis. Zij ging daarbij uit van het principe "zielig heeft voorrang".
Wij gingen eens tijdens het bezoekuur in colonne naar beneden voor een kop koffie. Moeder ging voorop met haar geopereerde been recht voor zich uit op een standaard. De lift kwam en moe rolde zonder op of om te kijken naar binnen net op het moment dat een oudere man eruit wilde stappen. Het was niet zo'n grote man en mijn moeders gipsbeen raakte hem recht in het kruis. De man stond kronkelend voor de lift, wij mompelden wat gegeneerd excuses, moe haalde haar schouders op en sprak "Ja, ik zit in een rolstoel".
Deze houding is representatief voor sommige scootmobielers. Het lijkt ook wel of er steeds meer van die dingen rondrijden. Er is bij ons in de buurt een man die rondsjeest of hij aan de Formule 1 meedoet. Naast hem rent zijn hond zich de poten van het lijfje. Die man schijnt helemaal niets te hebben, hij is klein en dat vindt hij gênant. Dat hij klein is valt minder op in een scootmobiel. Ik hoop trouwens niet dat ik hem jaren geleden al eens in het Slotervaart ontmoet heb.
We hebben ook nog een mevrouw in de buurt, ook een scootmobiel en ook een hond. Die mevrouw heeft het onvriendelijk zijn tot levenskunst verheven en daar slaagt ze goed in. Haar hond is een schatje, hij loopt altijd vriendelijk kwispelend naast zijn norse en rollende bazin. Een tijd geleden had ze er een klein hondje bij. Een chihuahua. Casper en wij zijn niet echt gek op die mormeltjes, maar dat is onze mening. Ik liep op een dag richting kantoor, ik loop vaak langs het fietspad en ik zie mevrouw worstelen, ze was zelfs lichtelijk in paniek.
Het kleine hondje liep aan een rollijn naast de rolstoel (wel toepasselijk) en deze Chico was een aantal keren om een boom heen gerend, de lijn was aan zijn uitrollimiet en zat zo vaak om de boom gewikkeld dat Chico zijn kleine voorpootjes niet meer op de grond kreeg. De mevrouw zat ernaar te kijken met een rode kop en in de stress, Chico hing piepend en trappelend aan de boom en Rakker stond er kwispelend naast, vaag om zich heenkijkend of hij er niet bij wilde horen.Ik begreep Rakker wel. Iedereen fietste en liep er ongeïnteresseerd langs, maar ik moest natuurlijk weer de reddende engel zijn.
Ik riep naar de mevrouw "Wacht maar, ik doe dat wel", ik heb Chico ontwikkeld en heb hem in het mandje voor in haar vervoermiddel gezet, Rakker een koekje gegeven en ik kon met het tevreden gevoel dat ik mijn goede daad voor die dag verricht had mijn weg vervolgen. De eerste paar keer na dit voorval zei mevrouw mij gedag en Rakker kwam een koekje halen. Na een paar keer draaide ze op de vertrouwde wijze haar hoofd weer om als ze me zag. Dat is niet persoonlijk bedoeld, dat is haar manier van doen. Ze doet het her way.
Ik dacht wel: "Zal jou nog eens helpen, chagrijnig kreng".
Vanmorgen kwam ik haar weer tegen, zij kwam van de ene kant en een brommer van de andere kant, ik hield dus even in. Mevrouw keek me even aan met venijnig dichtgeknepen oogjes en sprak: "Er is een stoep hoor tyfuswijf". Ik schoot in de lach en zei: "Wat ben je toch een schatje".
Ze moet omgedraaid zijn want even later kwam ze met een rotgang langs en riep, nee gilde "Vuile Trut". Ik kon er eigenlijk alleen maar om lachen. Arme vrouw, wat moet ze ongelukkig zijn.
Volgende keer zoekt ze het maar uit maar haar kleine pleurishondje.
De ene mens is aardiger dan de andere, dat is in de wereld van de scootmobielers niet anders.
Ik wil beslist niet iedereen over één kam scheren maar ik heb in mijn leven best wat scootmobielers en rolstoelers ontmoet die ik niet erg aardig vond.
Mijn eigen moeder is een aantal keer aan haar been geopereerd, mijn moeder had veel gevoel voor theater en alle kwalen en ongemakken werden breed uitgemeten, geëtaleerd en misbruikt.
Na een knie operatie bewoog zij zich per rolstoel voort door de gangen van het Slotervaartziekenhuis. Zij ging daarbij uit van het principe "zielig heeft voorrang".
Wij gingen eens tijdens het bezoekuur in colonne naar beneden voor een kop koffie. Moeder ging voorop met haar geopereerde been recht voor zich uit op een standaard. De lift kwam en moe rolde zonder op of om te kijken naar binnen net op het moment dat een oudere man eruit wilde stappen. Het was niet zo'n grote man en mijn moeders gipsbeen raakte hem recht in het kruis. De man stond kronkelend voor de lift, wij mompelden wat gegeneerd excuses, moe haalde haar schouders op en sprak "Ja, ik zit in een rolstoel".
Deze houding is representatief voor sommige scootmobielers. Het lijkt ook wel of er steeds meer van die dingen rondrijden. Er is bij ons in de buurt een man die rondsjeest of hij aan de Formule 1 meedoet. Naast hem rent zijn hond zich de poten van het lijfje. Die man schijnt helemaal niets te hebben, hij is klein en dat vindt hij gênant. Dat hij klein is valt minder op in een scootmobiel. Ik hoop trouwens niet dat ik hem jaren geleden al eens in het Slotervaart ontmoet heb.
We hebben ook nog een mevrouw in de buurt, ook een scootmobiel en ook een hond. Die mevrouw heeft het onvriendelijk zijn tot levenskunst verheven en daar slaagt ze goed in. Haar hond is een schatje, hij loopt altijd vriendelijk kwispelend naast zijn norse en rollende bazin. Een tijd geleden had ze er een klein hondje bij. Een chihuahua. Casper en wij zijn niet echt gek op die mormeltjes, maar dat is onze mening. Ik liep op een dag richting kantoor, ik loop vaak langs het fietspad en ik zie mevrouw worstelen, ze was zelfs lichtelijk in paniek.
Het kleine hondje liep aan een rollijn naast de rolstoel (wel toepasselijk) en deze Chico was een aantal keren om een boom heen gerend, de lijn was aan zijn uitrollimiet en zat zo vaak om de boom gewikkeld dat Chico zijn kleine voorpootjes niet meer op de grond kreeg. De mevrouw zat ernaar te kijken met een rode kop en in de stress, Chico hing piepend en trappelend aan de boom en Rakker stond er kwispelend naast, vaag om zich heenkijkend of hij er niet bij wilde horen.Ik begreep Rakker wel. Iedereen fietste en liep er ongeïnteresseerd langs, maar ik moest natuurlijk weer de reddende engel zijn.
Ik riep naar de mevrouw "Wacht maar, ik doe dat wel", ik heb Chico ontwikkeld en heb hem in het mandje voor in haar vervoermiddel gezet, Rakker een koekje gegeven en ik kon met het tevreden gevoel dat ik mijn goede daad voor die dag verricht had mijn weg vervolgen. De eerste paar keer na dit voorval zei mevrouw mij gedag en Rakker kwam een koekje halen. Na een paar keer draaide ze op de vertrouwde wijze haar hoofd weer om als ze me zag. Dat is niet persoonlijk bedoeld, dat is haar manier van doen. Ze doet het her way.
Ik dacht wel: "Zal jou nog eens helpen, chagrijnig kreng".
Vanmorgen kwam ik haar weer tegen, zij kwam van de ene kant en een brommer van de andere kant, ik hield dus even in. Mevrouw keek me even aan met venijnig dichtgeknepen oogjes en sprak: "Er is een stoep hoor tyfuswijf". Ik schoot in de lach en zei: "Wat ben je toch een schatje".
Ze moet omgedraaid zijn want even later kwam ze met een rotgang langs en riep, nee gilde "Vuile Trut". Ik kon er eigenlijk alleen maar om lachen. Arme vrouw, wat moet ze ongelukkig zijn.
Volgende keer zoekt ze het maar uit maar haar kleine pleurishondje.
Reacties
Een reactie posten