Marianne Croes2

2020, het jaar van Corona Een jaar geleden wisten we nog van niets en nu gaan we al 9 maanden gebukt onder het juk dat Corona heet. Wonderlijk hoe snel we toch gewend zijn geraakt aan mondkapjes en de anderhalve meter samenleving. Als je een pre-corona film ziet waar mensen dicht bij elkaar staan raak je gewoon overstuur.  "uit elkaar en afstand houden" zou ik ze willen toeschreeuwen. Vond ik een half jaar geleden mensen met mondkapjes in de supermarkt diep in mijn hart een tikkie aanstellerig, nu ga ik met een boog, of liever gezegd cirkelommetje, heen om mensen zonder mondkapje, of zoals ik laatst las muilluier. Vind ik zelf een leuker woord. "Heb je je muilluier bij je" klinkt vrolijker dan "heb je je mondkapje in je tas". Elkaar de hand schudden, we doen het allang niet meer. Dat wordt weer wennen als deze crisis ooit voorbij is. Niezen in je elleboog, ook zoiets. Het was wennen maar nu weten we niet beter. Werden de kinderen vroeger opgevoed met de ve...

  Op 26 april 2010 ben ik geboren. Bij Annette Schreuder van "Of Eastside Forest " in Lelystad. Mijn stamboomnaam is: Wildwillow of Eastside Forest, mijn roepnaam is Casper. Mijn vader Robin woonde niet bij ons, mijn moeder heet Esra. Mijn moeder is blond, mijn broertjes en zusjes en ik zijn allemaal zwart. Dat hebben wij van mijn vader. Ik zie mijn broers en zusjes niet meer. Ik heb wel van mijn mensen gehoord dat het goed met ze gaat. Van de eerste paar weken weet ik niet zoveel meer. Vanaf dat we een week of drie waren kwamen er aldoor mensen naar ons kijken. Nou, dat was ik gauw zat. Ze zeiden allemaal hetzelfde, dat we oooh zo leuk en ooooh zo lief en ooooh zo schattig waren. We waggelden met zijn allen in het rond en kregen lekkere pap. We dronken toen niet meer bij mama Esra. Toen we wat ouder waren ging Annette beslissen wie onze mensen zouden worden. Natuurlijk moeten die mensen wel bij je passen.  Op een zondag, toen we zes weken waren, kwamen al onze nieuwe men...

Een lekkende vaatwasser En toen lekte de vaatwasmachine een paar maanden geleden. Niet handig en ook de afzuigkap had wat mankementen, eigenlijk liep de hele keuken op zijn laatste benen. Op zich niet raar, want hij doet al ruim 20 jaar dienst. Dus we besloten ons eens te oriënteren op een nieuwe keuken. Wij zijn snelle beslissers als we iets kopen.. Over het algemeen zitten Herman en ik op één lijn bij grote en kleine aanschaffen. Behalve bij dekbedhoezen, daar kunnen we eindeloos over zeuren. Toen we de voordeel-en showroomkeukens unaniem afgekeurd hadden, kwamen we bij de keuken waar we allebei blij van werden. Met een aardige keukenmevrouw hebben we de wensen, de mogelijkheden en onmogelijkheden doorgenomen. We hebben een kleine keuken en dan heb je niet zoveel aan een groot, landelijk ontwerp. Koelkast Nou hadden we nog niet zo lang geleden een mooie, grote en vooral rode koelkast gekocht en die wilden we houden, dus keuken zonder koelkast.  Euforisch gingen we naar huis, waar...

  Nieuwe koelkast We worden allemaal ouder, wij, onze honden en onze inboedel veroudert mee. Je vervangt wel eens iets en er gaat wel eens iets kapot. Zo ook onze koelkast twee jaar geleden. Wij hebben toen een prachtige nieuwe koelkast gekocht, een super mooie rooie. Op de dag dat hij bezorgd werd voelde ik me niet helemaal lekker, ik voelde me zelfs zo onlekker dat ik de spoedpost gebeld heb om te vragen wat ik het beste in kon nemen tegen die vreselijke pijn in mijn nek en borst. Ademhalen werd in plaats van een natuurlijk proces een enorme klus. En het was natuurlijk zaterdag, dus onze gezellige huisarts was onbereikbaar. Terwijl Herman de honden uitliet dekte ik de ontbijttafel en belde dus de spoedpost. Ik huldig het principe dat alle kwaaltjes vanzelf overgaan,. Meestal is dat ook zo, maar deze pijn maakte geen zelfgenezende indruk. Ambulance Ik vind het zelf altijd nogal aanstellerig om in het weekend de spoedpost te bellen (behalve als het om de honden gaat). Maar ik zag m...