Neutraal
Soms ga ik een dagje naar Amsterdam, mijn geboortestad. Amsterdam is erg vertrouwd en vol herinneringen. Het is ook erg druk, als ik op het Stationsplein sta voel ik me de eerste paar minuten echt blonde Greetje uit de Polder. (blond is mijn zomervacht). In de drukte op het Stationsplein, wachtend op mijn afspraak vallen mij voornamelijk de verschillen op met vroeger. Vlak voor het station is een Metrostation, de trams zijn verdeeld in A-trams en B-trams. Gelukkig rijdt lijn 16 nog steeds als vroeger richting mijn ouderlijk huis.
Niet dat daar nog iets ouderlijks te vinden is natuurlijk, maar de buurt is vertrouwd. De Stadhouderskade, de Pijp, de Ferdinand Bol, de Albert Cuyp en ga maar door. We komen langs de speeltuin en de Heineken Brouwerij.
Mijn jeugd heeft zich in die buurt afgespeeld. Het komt allemaal even terug, touwtje springen, elastieken, kapotte knieën De weg naar volwassenheid, het ontdekken van de liefde en de daarbij behorende verdrietjes.
Ik heb laatst met mijn broer het toneel van onze jeugd bewandeld. Het ouderlijk huis, het balkonnetje waar mijn vader mij een klap gaf omdat ik tijdens dodenherdenking in de lach schoot.
De hele dag was een feest van herkenning en één van verbazing om de veranderingen Vertrouwd en verrassend tegelijk. Een mooie dag omdat ik met mijn broer was. Mooi, omdat de band tussen ons nog altijd even sterk is.
Een paar weken geleden was ik in Amsterdam met mijn stiefzoon Janwillem. Ook iemand die mij zeer vertrouwd is. We hadden veel te bespreken, we hebben eigenlijk die dag 5 uur gelopen en 7 uur gepraat.
Die twee uur hadden we nodig voor stops, het menselijk lichaam is zo ontworpen dat er regelmatig iets in en even regelmatig iets uit moet.
De eerste stop was op het terras van de Schouwburg. Toen ik nog klein was hadden ze daar geen terras. Je ging naar de Schouwburg en eventueel in de pauze iets drinken. Nu aten we op het terras bij de Schouwburg een broodje en daarna ging ik op zoek naar het toilet. Bij het zoeken naar de WC kijk ik naar de termen "Dames en heren" of naar de poppetjes met een rok of een broek. Dat hebben ze niet in de Schouwburg. Er hing een bord met "toiletten". Hou ouder je wordt, hoe ongeduldiger je blaas. Ik stond dus wiebelend en vertwijfeld in de Schouwburg. Wat bleek? Ze doen niet meer aan dames en heren. De toiletten zijn transgenderneutraal. In de praktijk maakt het weinig uit. Alleen de WC bril was niet af. Er was een opening in het midden. Ik denk dat zittendplassende transgenders dan minder last hebben van staandplassende transgenders. We moeten er even aan wennen, maar dan kunnen ze volstaan met een bordje toiletten. Niets meer mannen/vrouwen, rokje/broekje, maar gewoon toiletten. Het lijkt vooruitstrevend maar wij hebben thuis twee toiletten, allebei transgenderneutraal.
Ik was trots op deze ervaring, mijn allereerste keer op een transgenderneutraal toilet.
Ik zit toch al in een rare levensfase, de meeste van mijn leeftijdgenoten zijn aan het genieten van hun welverdiende rust (dat is de term) of ze sloffen de laatste maanden tot hun pensioen door. Ik hoor ze weleens aan elkaar vragen :"Hoe lang moet jij nog?". Herman en ik zijn volop bezig met ons bedrijfje en dat blijven we ook doen. Ik zeg maar zo, 65 is het nieuwe 45. Ik moet niet, maar ik mag nog.
Van de week zat ik met wat kennissen aan de lunch, het gesprek ging over discriminatie, daar leerde ik dat wit het nieuwe zwart is.
Ik begon dit jaar als een vrouw van begin 60, ik ben nu een op een transgendertoilet plassende, zwart persoon van begin 40. Het leven blijft me verrassen.
Niet dat daar nog iets ouderlijks te vinden is natuurlijk, maar de buurt is vertrouwd. De Stadhouderskade, de Pijp, de Ferdinand Bol, de Albert Cuyp en ga maar door. We komen langs de speeltuin en de Heineken Brouwerij.
Mijn jeugd heeft zich in die buurt afgespeeld. Het komt allemaal even terug, touwtje springen, elastieken, kapotte knieën De weg naar volwassenheid, het ontdekken van de liefde en de daarbij behorende verdrietjes.
Ik heb laatst met mijn broer het toneel van onze jeugd bewandeld. Het ouderlijk huis, het balkonnetje waar mijn vader mij een klap gaf omdat ik tijdens dodenherdenking in de lach schoot.
De hele dag was een feest van herkenning en één van verbazing om de veranderingen Vertrouwd en verrassend tegelijk. Een mooie dag omdat ik met mijn broer was. Mooi, omdat de band tussen ons nog altijd even sterk is.
Een paar weken geleden was ik in Amsterdam met mijn stiefzoon Janwillem. Ook iemand die mij zeer vertrouwd is. We hadden veel te bespreken, we hebben eigenlijk die dag 5 uur gelopen en 7 uur gepraat.
Die twee uur hadden we nodig voor stops, het menselijk lichaam is zo ontworpen dat er regelmatig iets in en even regelmatig iets uit moet.
De eerste stop was op het terras van de Schouwburg. Toen ik nog klein was hadden ze daar geen terras. Je ging naar de Schouwburg en eventueel in de pauze iets drinken. Nu aten we op het terras bij de Schouwburg een broodje en daarna ging ik op zoek naar het toilet. Bij het zoeken naar de WC kijk ik naar de termen "Dames en heren" of naar de poppetjes met een rok of een broek. Dat hebben ze niet in de Schouwburg. Er hing een bord met "toiletten". Hou ouder je wordt, hoe ongeduldiger je blaas. Ik stond dus wiebelend en vertwijfeld in de Schouwburg. Wat bleek? Ze doen niet meer aan dames en heren. De toiletten zijn transgenderneutraal. In de praktijk maakt het weinig uit. Alleen de WC bril was niet af. Er was een opening in het midden. Ik denk dat zittendplassende transgenders dan minder last hebben van staandplassende transgenders. We moeten er even aan wennen, maar dan kunnen ze volstaan met een bordje toiletten. Niets meer mannen/vrouwen, rokje/broekje, maar gewoon toiletten. Het lijkt vooruitstrevend maar wij hebben thuis twee toiletten, allebei transgenderneutraal.
Ik was trots op deze ervaring, mijn allereerste keer op een transgenderneutraal toilet.
Ik zit toch al in een rare levensfase, de meeste van mijn leeftijdgenoten zijn aan het genieten van hun welverdiende rust (dat is de term) of ze sloffen de laatste maanden tot hun pensioen door. Ik hoor ze weleens aan elkaar vragen :"Hoe lang moet jij nog?". Herman en ik zijn volop bezig met ons bedrijfje en dat blijven we ook doen. Ik zeg maar zo, 65 is het nieuwe 45. Ik moet niet, maar ik mag nog.
Van de week zat ik met wat kennissen aan de lunch, het gesprek ging over discriminatie, daar leerde ik dat wit het nieuwe zwart is.
Ik begon dit jaar als een vrouw van begin 60, ik ben nu een op een transgendertoilet plassende, zwart persoon van begin 40. Het leven blijft me verrassen.
Reacties
Een reactie posten