Grenzeloos
Het is voor mij een alsmaar terugkerend probleem: ik vergeet mijn grenzen aan te geven. Soms ben ik zo in het leven en de problemen van anderen getrokken dat ik me verantwoordelijk ga voelen.
Raar, omdat ik zelf altijd predik dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen leven en eigen geluk, zit ik toch weer in een situatie waarbij ik het gevoel heb me te moeten verontschuldigen tegenover iemand die ik alleen maar heb willen helpen.
Is dat er nou een tegelijk is er mee te dealen, maar het zijn er op dit moment meerderen. Er is niets mis mee om iemand te helpen, er is wel iets mis als je er zelf geen goed gevoel meer bij hebt.
Een paar daarvan zijn klanten en die mogen dat, die mogen beslag op me leggen en die hebben er recht op dat ik me verantwoordelijk voor het hypotheekproces. Een belangrijke fase in hun leven. Zij betalen me tenslotte en ze hebben gedurende een bepaalde periode recht op me.
Dat ik volkomen doorsla in mijn verantwoordelijkheid weten Herman en ik, de klanten merken dat niet eens.
Het komt regelmatig voor dat ik voor een klant heb gestrest, gediscussieerd, wakker gelegen en gevochten. Als ik geloof in een zaak, komt het goed. het komt altijd goed. Na het verlossende bericht van een geldverstrekker bel ik de klant. Door de kamer stuiterend van de adrenaline, bel ik mijn klant. Ik roep enthousiast: "gefeliciteerd, je hypotheek is finaal akkoord".
Je verwacht van zo'n klant wat medeleven, ik weet niet wat ik verwacht. Een vreugdekreet, tranen van opluchting? Meestal reageert de klant heel lauw, zo van :"Oh, fijn". Dat is zo'n anticlimax dat ik, volkomen ontnuchterd, nog wat emotie probeer los te peuteren. Zo van: "Ben je niet blij".
Het antwoord is over het algemeen :"Ik heb vertrouwen in je, ik wist toch dat het goed zou komen?".
Blijft mij niets over dan het hele proces nog een keer voor Herman te herkauwen hoewel hij alle strijd van dichtbij heeft meegemaakt. Gelukkig begrijpt hij dat ik nog een uitlaadklep nodig heb en samen doen we een uitgebreide evaluatie.
Een klantendossier kan ik afronden, ik ga mee naar de notaris, ze krijgen een cadeautje, ik word betaald en het contact wordt minder. Ze krijgen af en toe een nieuwsbrief en ze weten dat ze altijd terecht kunnen als ze vragen of problemen hebben.
Verder verhuist het dossier naar de map: afgehandeld.
Anders is dat met mensen in de privésfeer die denken rechten op je te hebben. Mensen die jou in een situatie manipuleren dat je je verantwoordelijk voor ze gaat voelen. Ik heb daar van de week een heel gesprek over gehad met een vriendin. En ik weet dat ik de grenzen moet bepalen en dat ga ik doen ook.
Sterker nog, ik ben er al mee begonnen. Vanmorgen zat ik op de bushalte naast een jonge vrouw en dochtertje in buggy. Dochtertje moest eten en kreeg de keuze tussen een boterham met smeerkaas en een met pasta. Ik vermoed chocopasta. Kind wou niet en moeder wees naar mij en zei :"kijk die mevrouw heeft vanmorgen ook een broodje gegeten, zullen we vragen wat die mevrouw op haar broodje had?".
Een grenzeloos type gaat in discussie, vertelt wat ze voor het ontbijt genuttigd heeft en helpt moe kind te bewegen een hap te nemen. Ik geef grenzen aan en ben het gesprek niet aangegaan. Ik vraag me trouwens toch af waarom moeders denken dat iedereen hun gebroed leuk vindt.
Ik vind het ene kind leuk, het andere niet.
Zoals niet iedereen onze honden leuk vindt, dat is weer onbegrijpelijk, want die zijn echt leuk.
Raar, omdat ik zelf altijd predik dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen leven en eigen geluk, zit ik toch weer in een situatie waarbij ik het gevoel heb me te moeten verontschuldigen tegenover iemand die ik alleen maar heb willen helpen.
Is dat er nou een tegelijk is er mee te dealen, maar het zijn er op dit moment meerderen. Er is niets mis mee om iemand te helpen, er is wel iets mis als je er zelf geen goed gevoel meer bij hebt.
Een paar daarvan zijn klanten en die mogen dat, die mogen beslag op me leggen en die hebben er recht op dat ik me verantwoordelijk voor het hypotheekproces. Een belangrijke fase in hun leven. Zij betalen me tenslotte en ze hebben gedurende een bepaalde periode recht op me.
Dat ik volkomen doorsla in mijn verantwoordelijkheid weten Herman en ik, de klanten merken dat niet eens.
Het komt regelmatig voor dat ik voor een klant heb gestrest, gediscussieerd, wakker gelegen en gevochten. Als ik geloof in een zaak, komt het goed. het komt altijd goed. Na het verlossende bericht van een geldverstrekker bel ik de klant. Door de kamer stuiterend van de adrenaline, bel ik mijn klant. Ik roep enthousiast: "gefeliciteerd, je hypotheek is finaal akkoord".
Je verwacht van zo'n klant wat medeleven, ik weet niet wat ik verwacht. Een vreugdekreet, tranen van opluchting? Meestal reageert de klant heel lauw, zo van :"Oh, fijn". Dat is zo'n anticlimax dat ik, volkomen ontnuchterd, nog wat emotie probeer los te peuteren. Zo van: "Ben je niet blij".
Het antwoord is over het algemeen :"Ik heb vertrouwen in je, ik wist toch dat het goed zou komen?".
Blijft mij niets over dan het hele proces nog een keer voor Herman te herkauwen hoewel hij alle strijd van dichtbij heeft meegemaakt. Gelukkig begrijpt hij dat ik nog een uitlaadklep nodig heb en samen doen we een uitgebreide evaluatie.
Een klantendossier kan ik afronden, ik ga mee naar de notaris, ze krijgen een cadeautje, ik word betaald en het contact wordt minder. Ze krijgen af en toe een nieuwsbrief en ze weten dat ze altijd terecht kunnen als ze vragen of problemen hebben.
Verder verhuist het dossier naar de map: afgehandeld.
Anders is dat met mensen in de privésfeer die denken rechten op je te hebben. Mensen die jou in een situatie manipuleren dat je je verantwoordelijk voor ze gaat voelen. Ik heb daar van de week een heel gesprek over gehad met een vriendin. En ik weet dat ik de grenzen moet bepalen en dat ga ik doen ook.
Sterker nog, ik ben er al mee begonnen. Vanmorgen zat ik op de bushalte naast een jonge vrouw en dochtertje in buggy. Dochtertje moest eten en kreeg de keuze tussen een boterham met smeerkaas en een met pasta. Ik vermoed chocopasta. Kind wou niet en moeder wees naar mij en zei :"kijk die mevrouw heeft vanmorgen ook een broodje gegeten, zullen we vragen wat die mevrouw op haar broodje had?".
Een grenzeloos type gaat in discussie, vertelt wat ze voor het ontbijt genuttigd heeft en helpt moe kind te bewegen een hap te nemen. Ik geef grenzen aan en ben het gesprek niet aangegaan. Ik vraag me trouwens toch af waarom moeders denken dat iedereen hun gebroed leuk vindt.
Ik vind het ene kind leuk, het andere niet.
Zoals niet iedereen onze honden leuk vindt, dat is weer onbegrijpelijk, want die zijn echt leuk.
Reacties
Een reactie posten