Schoon
Het is weer zaterdag, zaterdag is onze echtelijke schoonmaakdag. Herman doet boven incl., de halve trap, ik doe beneden en de andere helft van de trap.
Ik heb gedurende vele jaren van mijn werkende bestaan hulpen gehad, heel vroeger noemde je zo iemand een werkster, daarna interieurverzorgster en volgens mij heten ze tegenwoordig in het kader van gelijke behandeling gewoon hulp.
Een lekkere neutrale titel, iedereen kan iedereen met van alles helpen. Maar nu heb ik het even over het soort hulpen dat de meubels aan de kant gooit, stofzuigt, dweilt en de ramen lapt.
Zo'n hulp die zorgt dat je na een dag hard werken binnenwandelt in een glimmend huis dat naar citroen of seringen ruikt.
Diverse hulpen hebben mijn bestaan vergemakkelijkt en mijn huis verfrist.
Ik denk nog wel eens aan Marja, die zo gevoelig was dat ze bijna aldoor in tranen was. Als je vroeg of ze de slaapkamer wilde lappen vatte ze dat op als kritiek en ging snikkend aan het werk.Op een dag kwam ik thuis en werd opgewacht door een volkomen hysterische hulp. Ze was er zo erg aan toe dat haar man was gekomen om haar te ondersteunen in deze crisis. Ze had namelijk het glazen planchet in de badkamer gebroken en ze wist niet waar ze een nieuwe moest kopen en ze zou het vergoeden als ik alsjeblieft, alsjeblieft maar niet boos zou zijn. Ik heb haar gerust kunnen stellen en ze ging, blij dat ze niet geëxecuteerd zou worden, naar huis. Om het goed te maken ging ze zwanen voor me haken. De zwanen werden na voltooiing in suikerwater gedoopt en bleven vervolgens zoet in de houding staan. Na een paar weken stond de hele woonkamer vol met zwanen. Een of twee zwanen had ik misschien nog aangekund, maar 30 zwanen was te. Ik had een speciale zwanendoos en dinsdagavond zette ik ze op hun plekje en woensdagavond haalde ik ze weer weg.
Gelukkig brak Marja een vaas waardoor ze burned out raakte en ik heb afscheid van haar genomen.
Na Marja kwam Albert, bijzonder een mannelijke hulp, hoewel mannelijk niet helemaal de juiste omschrijving was. Albert was een tiepje met oog voor detail. Behalve schoonmaken streek hij ook. Hij deed verstelwerk en heeft zelfs eens bloemetjes geborduurd op een wit sloop. Albert vond het wel gezellig in "zijn" huisjes. Hoe gezellig bleek wel toen hij op een avond met de sleutel binnenkwam. Ik zat verstijfd van schrik op mijn stoel. "Blijf maar zitten hoor" riep Albert gastvrij "ik pak zelf wel even een pilsje, wil jij nog wat drinken?". Ik ben niet op mijn mondje gevallen en niet gauw sprakeloos, maar ik had geen tekst. Ik heb de week daarna afscheid genomen van Albert.
Na een hulpeloze tijd kwam Lies. Een pittige dame die bij de "sollicitatie" al aangaf dat zij haar eigen werkwijze had en dat ik haar vooral niet voor de voeten moest lopen. Lies had een mening, over alles en ze liet haar uitlatingen altijd volgen door de zin: "en dat meen ik echt, anders zou ik het niet zeggen".
Zo kon het gebeuren dat Lies binnenkwam en zei: "meid, wat een tyfusweer en dat meen ik echt, anders zou ik het niet zeggen".
Die zin gebruik ik nog veel.
Lies werd ziek en moest afhaken, jammer want Lies was de ideale hulp.
Vervolgens werd ik via een collega in contact gebracht met ene Coby. aardige, lieve en hardwerkende vrouw. Coby had veel kwalen en allergieën. Ze was vooral allergisch voor chocola. Daar kreeg ze uitslag van, vooral op haar "vrouwelijkheid". Als je Coby een chocolaatje aanbod, reageerde of ze gestoken was en zei: "Nee, echt niet, dan krijg ik last van mijn vrouwelijkheid", daarbij wapperde ze met haar hand voor haar kruis. Jammer dat ik de allergie altijd vergat, ik bleef haar chocola offreren.
Sinds Herman niet meer werkt en ik mijn eigen tijd kan indelen, doen we het dus zelf. Herman boven en ik beneden. Helemaal alleen hoef ik het niet te doen, ik heb mijn eigen PA. Zie Casper, Personal Assistent
Ik heb gedurende vele jaren van mijn werkende bestaan hulpen gehad, heel vroeger noemde je zo iemand een werkster, daarna interieurverzorgster en volgens mij heten ze tegenwoordig in het kader van gelijke behandeling gewoon hulp.
Een lekkere neutrale titel, iedereen kan iedereen met van alles helpen. Maar nu heb ik het even over het soort hulpen dat de meubels aan de kant gooit, stofzuigt, dweilt en de ramen lapt.
Zo'n hulp die zorgt dat je na een dag hard werken binnenwandelt in een glimmend huis dat naar citroen of seringen ruikt.
Diverse hulpen hebben mijn bestaan vergemakkelijkt en mijn huis verfrist.
Ik denk nog wel eens aan Marja, die zo gevoelig was dat ze bijna aldoor in tranen was. Als je vroeg of ze de slaapkamer wilde lappen vatte ze dat op als kritiek en ging snikkend aan het werk.Op een dag kwam ik thuis en werd opgewacht door een volkomen hysterische hulp. Ze was er zo erg aan toe dat haar man was gekomen om haar te ondersteunen in deze crisis. Ze had namelijk het glazen planchet in de badkamer gebroken en ze wist niet waar ze een nieuwe moest kopen en ze zou het vergoeden als ik alsjeblieft, alsjeblieft maar niet boos zou zijn. Ik heb haar gerust kunnen stellen en ze ging, blij dat ze niet geëxecuteerd zou worden, naar huis. Om het goed te maken ging ze zwanen voor me haken. De zwanen werden na voltooiing in suikerwater gedoopt en bleven vervolgens zoet in de houding staan. Na een paar weken stond de hele woonkamer vol met zwanen. Een of twee zwanen had ik misschien nog aangekund, maar 30 zwanen was te. Ik had een speciale zwanendoos en dinsdagavond zette ik ze op hun plekje en woensdagavond haalde ik ze weer weg.
Gelukkig brak Marja een vaas waardoor ze burned out raakte en ik heb afscheid van haar genomen.
Na Marja kwam Albert, bijzonder een mannelijke hulp, hoewel mannelijk niet helemaal de juiste omschrijving was. Albert was een tiepje met oog voor detail. Behalve schoonmaken streek hij ook. Hij deed verstelwerk en heeft zelfs eens bloemetjes geborduurd op een wit sloop. Albert vond het wel gezellig in "zijn" huisjes. Hoe gezellig bleek wel toen hij op een avond met de sleutel binnenkwam. Ik zat verstijfd van schrik op mijn stoel. "Blijf maar zitten hoor" riep Albert gastvrij "ik pak zelf wel even een pilsje, wil jij nog wat drinken?". Ik ben niet op mijn mondje gevallen en niet gauw sprakeloos, maar ik had geen tekst. Ik heb de week daarna afscheid genomen van Albert.
Na een hulpeloze tijd kwam Lies. Een pittige dame die bij de "sollicitatie" al aangaf dat zij haar eigen werkwijze had en dat ik haar vooral niet voor de voeten moest lopen. Lies had een mening, over alles en ze liet haar uitlatingen altijd volgen door de zin: "en dat meen ik echt, anders zou ik het niet zeggen".
Zo kon het gebeuren dat Lies binnenkwam en zei: "meid, wat een tyfusweer en dat meen ik echt, anders zou ik het niet zeggen".
Die zin gebruik ik nog veel.
Lies werd ziek en moest afhaken, jammer want Lies was de ideale hulp.
Vervolgens werd ik via een collega in contact gebracht met ene Coby. aardige, lieve en hardwerkende vrouw. Coby had veel kwalen en allergieën. Ze was vooral allergisch voor chocola. Daar kreeg ze uitslag van, vooral op haar "vrouwelijkheid". Als je Coby een chocolaatje aanbod, reageerde of ze gestoken was en zei: "Nee, echt niet, dan krijg ik last van mijn vrouwelijkheid", daarbij wapperde ze met haar hand voor haar kruis. Jammer dat ik de allergie altijd vergat, ik bleef haar chocola offreren.
Sinds Herman niet meer werkt en ik mijn eigen tijd kan indelen, doen we het dus zelf. Herman boven en ik beneden. Helemaal alleen hoef ik het niet te doen, ik heb mijn eigen PA. Zie Casper, Personal Assistent
Reacties
Een reactie posten