Marianne Croes2

Sinds we Nina, ons 7-jarige teefje uit Curaçao, hebben geadopteerd, is ons leven verrijkt. Ze is ongelooflijk lief, slim en aanhankelijk. Ik maak me altijd meer zorgen over haar gezondheid dan over die van mezelf. Nina heeft zich geweldig aangepast aan haar nieuwe leven. Ze geniet van haar eigen kluifjes, zachte slaapplekken en regelmatige wandelingen. Twee keer per dag eet ze met smaak haar voer en komt ze trouw melden wanneer haar bak leeg is voor haar welverdiende dessertkoekje. Maar twee weken geleden veranderde alles. Nina stopte plotseling met eten. Koekjes in de woonkamer at ze nog wel, dus doodziek leek ze niet. Als hondeneigenaar raak ik behoorlijk gestrest van een hond die niet eet, dus ik probeerde van alles: andere brokken, natvoer, paté - niets hielp. De dierenarts vond niets bijzonders. "Volmaakt gezond," was het oordeel. Ik zocht verder op internet, sprak met voedingsdeskundigen en kocht nog meer soorten hondenvoer. Tot ik een klein artikel ontdekte waarin ston...

  Herinneringen aan 4 mei Vandaag herdenken we de oorlogsslachtoffers. Voor veel mensen is dit een abstract begrip, maar voor mij roept het sterke herinneringen op aan 4 mei 1964. Ik stond toen met mijn ouders en broertje op ons balkonnetje aan de Stadhouderskade in Amsterdam. De straatlantaarns gingen aan en we moesten stil zijn. Mijn vader was, zoals altijd in die eerste meiweek, anders. Hij was er wel, maar toch ook niet. Hij vertelde nooit waarom. Die avond viel om acht uur de stilte in. Niet helemaal - een man op een brommertje reed nog over de Stadhouderskade. Je zag zijn verwarring toen hij merkte dat alle auto's stilstonden. Hij draaide om, maar zijn brommer bleef hoorbaar in de stilte. Ik schoot in de lach. Ik wist dat het niet mocht, maar begreep niet waarom. Mijn vader draaide zich om en gaf me een klap op mijn wang - de enige die ik me van hem kan herinneren. Pas veel later begreep ik waarom. Mijn vader had in de oorlog zijn eerste grote liefde verloren bij een bombarde...

  2025: Het jaar waarin innovatie ons leven op z'n kop zet De stille revolutie in je dagelijks leven Laten we eerlijk zijn: de wereld staat in brand. Oorlogen, klimaatcrisis, politieke spanningen - het nieuws beukt dagelijks op je in. Maar terwijl iedereen zich blindstaart op de ellende, gebeurt er iets fascinerends onder onze neus. Een revolutie in het alledaagse. En geloof me, het is verdomd opwindend. Vier innovaties die je leven veranderen (of je het wilt of niet) 1. Het all-in-one dekbed: de middelvingers naar strijkijzers Vergeet alles wat je dacht te weten over beddengoed. Het dekbed met geïntegreerde hoes is hier, en het veegt de vloer aan met traditie. Geen gevecht meer met weerbarstige hoezen, geen frustrerende zoektocht naar die ene verdwenen hoek. Gooi het hele ding in de was, en je bent klaar. Mis je het strijken? Serieus? Zoek hulp. 2. De wasstrip: plastic flessen zijn voor losers Plastic wasmiddelflessen zijn zo 2023. De nieuwe rebellen gebruiken wasstrips - dunne ve...

  Van Verdriet naar Vreugde: Ons Avontuur met Nina Een Onverwachte Wending op Curaçao Soms neemt het leven een verrassende wending wanneer je het het minst verwacht. Na het overlijden van onze trouwe Golden Retriever in april was ons huis plotseling stil geworden. Te stil. Na 30 jaar samenleven met honden voelde deze leegte onnatuurlijk. Om even afstand te nemen van het verdriet, besloten we een vakantie naar Curaçao te boeken. Wat we niet wisten, was dat deze reis ons leven compleet zou veranderen! Een Bezoek dat Alles Veranderde Tijdens ons verblijf op...

Ons wondertje uit Curaçao: een hartverwarmend adoptieverhaal Geloof jij in wonderen? Wij ook niet... totdat we er onlangs eentje in huis haalden. Ons wondertje heeft vier poten, een kwispelende staart, een prachtig koppie en weegt zo'n 17 kilo. Haar naam? Nina, onze Pearl of the Caribbean die inmiddels is omgedoopt tot Parel uit de Polder. Als een nieuw hoofdstuk begint Een paar weken na het overlijden van onze Golden Retriever werden we geconfronteerd met een hondloos bestaan. Met verdriet in ons hart wisten we niet zeker of we, na 30 jaar met honden te hebben geleefd, weer aan een nieuwe viervoeter toe waren. Om ons rouw- en denkproces wat rust te geven, boekten we een vakantie naar Curaçao. De zon, zee en het ontspannen eilandleven brachten helderheid: ja, we wilden weer een hond in ons leven. Een onverwachte ontmoeting Op de laatste dag van onze vakantie, 22 mei, hadden we een afspraak met Djoeke Gilliam van Stichting Dog Curaçao. Binnen dertig minuten was het gebeurd - we hadd...