Marianne Croes2

Ik vind het goed om uit te komen voor mijn zwakke en mindere eigenschappen dus ik zal het nu maar op tafel gooien:  enige vorm van snobisme is mij niet vreemd. Tijdens mijn kinder-en jeugdtijd was er weinig om snobistisch over te zijn. Er was gewoon geen geld voor snobisme. We hadden geen merkkleding, ja een merkje van CenA in de nek van je praktische jurk. Tweemaal per jaar gingen we met de tram naar CenA en dan werden we tijdens de uitverkoop (dat heet nu sale) in een nieuwe outfit gehesen.  Ik heb daar als kind niet onder geleden, op school had de één weliswaar mooiere en duurdere kleding dan de ander, maar er was niemand op Nikes liep of in een bijzonder merk spijkerbroek. Sterker nog, we liepen helemaal niet op sneakers en in jeans, als we al van het bestaan van die dingen wisten.  In mijn MMS tijd mochten we niet eens in een broek naar school. Ook make-up was not done. Het dragen van een broek was voor twee meisjes toegestaan, die meisjes hielden van ...

Eén van de leukste dingen van buiten de deur eten vind ik, behalve het eten, je mede-eters. En dan niet de tot je gezelschap behorende mede-eters, maar de vreemde eters aan andere tafels. Ik heb eens met een vriendin een welness weekend doorgebracht in een tres chique resort. De tegenstelling Spa-eetzaal was enorm. Sjouwden we overdag gezellig in badjassen rond of renden we van en naar de sauna slechts gehuld in een handdoekje, de dresscode voor de eetzaal was streng. Zo dienden de heren voorzien te zijn van een stropdas en colbert, moesten de damesbenen bedekt zijn en werd spijkerstof omschreven als niet "bon ton". We betraden 's avonds de eetzaal, sorry restaurant, keurig gekleed, gekapt en gemaquilleerd. Nette kleding, een föhn en een uitgebreide make-up zijn eigenlijk niet je eerste behoeften na een dag zweten en stomen, maar die voorschriften zijn er niet voor niets. We kregen wel waar voor ons geld, in het restaurant zat een pianist de hele avond stemmige muziek...