Marianne Croes2

Soms ga ik een dagje naar Amsterdam, mijn geboortestad. Amsterdam is erg vertrouwd en vol herinneringen. Het is ook erg druk, als ik op het Stationsplein sta voel ik me de eerste paar minuten echt blonde Greetje uit de Polder. (blond is mijn zomervacht). In de drukte op het Stationsplein, wachtend op mijn afspraak vallen mij voornamelijk de verschillen op met vroeger. Vlak voor het station is een Metrostation, de trams zijn verdeeld in A-trams en B-trams. Gelukkig rijdt lijn 16 nog steeds als vroeger richting mijn ouderlijk huis. Niet dat daar nog iets ouderlijks te vinden is natuurlijk, maar de buurt is vertrouwd. De Stadhouderskade, de Pijp, de Ferdinand Bol, de Albert Cuyp en ga maar door. We komen langs de speeltuin en de Heineken Brouwerij. Mijn jeugd heeft zich in die buurt afgespeeld. Het komt allemaal even terug, touwtje springen, elastieken, kapotte knieën De weg naar volwassenheid, het ontdekken van de liefde en de daarbij behorende verdrietjes. Ik heb laatst met mijn broe...

Het is voor mij een alsmaar terugkerend probleem: ik vergeet mijn grenzen aan te geven. Soms ben ik zo in het leven en de problemen van anderen getrokken dat ik me verantwoordelijk ga voelen. Raar, omdat ik zelf altijd predik dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen leven en eigen geluk, zit ik toch weer in een situatie waarbij ik het gevoel heb me te moeten verontschuldigen tegenover iemand die ik alleen maar heb willen helpen. Is dat er nou een tegelijk is er mee te dealen, maar het zijn er op dit moment meerderen. Er is niets mis mee om iemand te helpen, er is wel iets mis als je er zelf geen goed gevoel meer bij hebt. Een paar daarvan zijn klanten en die mogen dat, die mogen beslag op me leggen en die hebben er recht op dat ik me verantwoordelijk voor het hypotheekproces. Een belangrijke fase in hun leven. Zij betalen me tenslotte en ze hebben gedurende een bepaalde periode recht op me. Dat ik volkomen doorsla in mijn verantwoordelijkheid weten Herman en ik, de klante...