Marianne Croes2

Dag Jeroen, Dat lijkt me de beste aanhef: "Dag Jeroen". Geachte minister Dijsselbloem vind ik niet kunnen, voor lieve ken ik je niet goed genoeg en beste klinkt te aardig. Je kent me niet dus ik zal me even voorstellen. Ik ben een hypotheekadviseur van 60+ met een werkervaring van 30+. Nadat ik jarenlang een eigen advieskantoor heb gehad ben ik, door omstandigheden gedwongen, in 2004 in loondienst gegaan als hypotheekadviseur bij een makelaarskantoor. Tengevolge van de crisis ben ik 3 jaar geleden ontslagen. Ik ben een jaar werkeloos geweest en heb in die tijd een aanvullende cursus gevolgd als financieel echtscheidingsadviseur. Alle WFT opleidingen besteden daar niet voldoende aandacht aan en we komen het nogal eens tegen, echtscheiding en de eigen woning. Sinds enige tijd heb ik weer mijn eigen advieskantoor. Ik heb jarenlang de Permanente Educatie gevolgd met als resultaat een map vol diploma;s en certificaten. Mijn collega's en ik zijn in verwarring geweest ov...

Vanmorgen werd ik op Facebook verrast met een wit duifje. De witte duifje wordt door iedereen gedeeld, want het is de dag van de vrede. Tegenwoordig heb je niet alleen een "dat vind ik leuk" button, maar je kunt nuances aanbrengen. Er zijn er meerdere, maar ik gebruik behalve "vind ik leuk" alleen geweldig. Dat is een hartje. Vandaag vind ik alles geweldig want vandaag glijden er hartjes over elke foto die we geweldig vinden. Eigenaardig vind ik wel dat de dag van de vrede op dezelfde dag valt als de dag van Alzheimer. Ik vind Vrede en Alzheimer nogal heel verschillende begrippen. Het kan waarschijnlijk niet anders want er zijn niet genoeg dagen in een jaar om alles een dag van te geven. Hebben jullie bijvoorbeeld op 4 juni stilgestaan bij de dag van de bouw? En hebben jullie op 22 april gedacht aan de dag van de aarde? Er zijn ook heel veel weken van. Van 26 september tot 1 oktober is de week van de pijn. Wist je dat? Van 27 t/m 31 maart is de week van h...

Zoals ik van de week schreef in "oude en nieuwe vrienden" moet je af en toe de bezem halen door je digitale vriendenkring. Ook mijn blogspot behoeft de nodige aandacht. De eerste spot is vol en traag. Ik heb geen geduld om eindeloos te wachten op een blog dat nogmaals gelezen of aangepast moet worden, ik heb dus een vervolgblogspot gemaakt. De achtergrond is zachtblauw, maar dat pas ik misschien nog aan. Een aantal blogs die mij zelf dierbaar zijn heb ik voor alle zekerheid vast overgeheveld (Yolande, herinnering aan mijn  vader en grote broer). Ik herlas "herinnering aan mijn vader" en daarna op facebook een berichtje over een man die met zijn demente vader "quando, quando, quando" zong. En ik dacht aan mijn vader en aan zijn laatste dagen. Op een zaterdagavond in 1990 werden we gebeld door de Amstelhof. Jullie kennen het gebouw wel, jullie noemen het de Hermitage. Voor mij blijft het de Amstelhof, het tehuis waar mijn vader zijn laatste jaren heeft ...

L'honneur aux dames Mijn vader was een hoffelijke man. Hij was een stuk ouder dan mijn moeder en stamde uit de eeuw nog voor de vorige. Hij is opgegroeid in een tijd dat hoffelijkheid normaal was. Ik denk vaak aan hem als ik bij een bushalte opzij gegooid word door iemand die eraan hecht een tel eerder in te stappen dan ik. Laatst stond ik bij de uitgang van de trein, er stond een man voor me en die ging een stap opzij en sprak: "Na u, mevrouw". Ik was verbijsterd, ik was ontroerd. Ik kwam zowat in tranen op kantoor aan met mijn vader in mijn kielzog. Niet echt natuurlijk, hij is al jaren dood, maar hij was even heel dicht bij me. Sinds die dag denk ik veel aan mijn vader en aan onze mooie momenten samen. Mijn vader was al oud toen ik geboren werd. Ik heb als kind nooit geweten dat ik een oude vader had. Er werd wel eens gedacht dat hij mijn opa was. Ik vond dat raar en de mensen die dat dachten vond ik stom. Later kwam ik er pas achter dat mijn vader oud...

Een handig woord van English speaking people vind ik siblings. Wij moeten vragen: " heb je broers of zusters?" (als we dat willen weten natuurlijk), het antwoord is dan bijvoorbeeld :"ja, 2 broers en 3 zusters". Een Amerikaan kan vragen: "do you have any siblings?", als we bovenstaande gezinssamenstelling aanhouden, kan het antwoord kort zijn : "5". Elke keer als ik dat woord "sibling" hoor vraag ik me weer af waarom wij geen verzamelnaam voor broers en zusters hebben. Niet dat ik er persoonlijk behoefte aan heb. Herman en ik hebben allebei 1 broer. Dan zou je kunnen zeggen :"I have one sibling". Dat zeg je niet, denk ik. Dan zou ik zeggen: "I have 1 brother". Of hier in Nederland zeg je dan natuurlijk gewoon : "ik heb 1 broer". "Goh"  vraagt de belangstellende gesprekspartner dan "ouder of jonger". Mijn  broertje is jonger, bijna 5 jaar jonger. Heel vroeg op een ochtend in okt...

Het blijft tegenzitten voor Yolande, de galblaas moet er eigenlijk uit, maar dat kan nog niet en nu heeft ze ook een drain voor de lever. Weer een weekend ziekenhuis. Mijn facebook en mijn blogs zijn ofwel zakelijk ofwel vrolijk. Het zakelijk facebook gebruik ik voor actualiteiten op mijn vakgebied, de zakelijke blogs gaan ook over ontwikkelingen op hypotheekgebied. Mijn privé facebook account toont de blijde plaatjes en de mooie wandelingen. Die zijn er ook, de blijde plaatjes, de leuke momenten en de mooie wandelingen. Mijn privé blog dient voornamelijk om mijzelf en mijn dagelijkse probleempjes te relativeren en ik hou ervan mijzelf  te belachelijk te maken. Dat lukt, de meeste blogs helpen mij om grote en kleine vraagstukken in een bepaalde context te plaatsen. Er zijn niet veel blogs waarin ik mij kwetsbaar opstel.  Humor gaat mij beter af dan kwetsbaarheid. De blogs waar ik zelf bij moet slikken zijn bijvoorbeeld  herinnering aan mijn vader  en   grot...

Mijn blogspot werd te traag .Eind  2012 ben ik begonnen met bloggen en inmiddels zijn we 300 blogs en een aantal foto's verder. Mijn blogspot is te vol, dus ik ga verder als Mariannecroes 2, met als naam marliecc.blogspot.com. Als ik weer een keer tijd heb zal ik een aantal blogs overhevelen naar deze nieuwe blogspot met de verrassend goed gekozen naam. De meeste lezers zien een nieuwe blog op facebook, klikken op de link en lezen, tenminste dat denk ik. Ik ben actief op facebook, via fb blijf je op de hoogte van het wel en wee van mensen die je anders uit het oog zou verliezen. Ik vind het ook leuk dat er af en toe berichten verschijnen van mensen die ik allang niet meer gezien of gesproken heb. Met sommigen pak je zo de draad, die lang onzichtbaar is geweest, weer op. Ik heb ook wat contacten op facebook waarvan ik geen notie heb wie ze zijn. Hebben jullie dat ook? Je moet af en toe de bezem erdoor gooien. Ik verwonder me ook over de vriendschapsverzoeken. Ik accepteer nie...