Marianne Croes2

Sinds we Nina, ons 7-jarige teefje uit Curaçao, hebben geadopteerd, is ons leven verrijkt. Ze is ongelooflijk lief, slim en aanhankelijk. Ik maak me altijd meer zorgen over haar gezondheid dan over die van mezelf. Nina heeft zich geweldig aangepast aan haar nieuwe leven. Ze geniet van haar eigen kluifjes, zachte slaapplekken en regelmatige wandelingen. Twee keer per dag eet ze met smaak haar voer en komt ze trouw melden wanneer haar bak leeg is voor haar welverdiende dessertkoekje. Maar twee weken geleden veranderde alles. Nina stopte plotseling met eten. Koekjes in de woonkamer at ze nog wel, dus doodziek leek ze niet. Als hondeneigenaar raak ik behoorlijk gestrest van een hond die niet eet, dus ik probeerde van alles: andere brokken, natvoer, paté - niets hielp. De dierenarts vond niets bijzonders. "Volmaakt gezond," was het oordeel. Ik zocht verder op internet, sprak met voedingsdeskundigen en kocht nog meer soorten hondenvoer. Tot ik een klein artikel ontdekte waarin ston...

  Herinneringen aan 4 mei Vandaag herdenken we de oorlogsslachtoffers. Voor veel mensen is dit een abstract begrip, maar voor mij roept het sterke herinneringen op aan 4 mei 1964. Ik stond toen met mijn ouders en broertje op ons balkonnetje aan de Stadhouderskade in Amsterdam. De straatlantaarns gingen aan en we moesten stil zijn. Mijn vader was, zoals altijd in die eerste meiweek, anders. Hij was er wel, maar toch ook niet. Hij vertelde nooit waarom. Die avond viel om acht uur de stilte in. Niet helemaal - een man op een brommertje reed nog over de Stadhouderskade. Je zag zijn verwarring toen hij merkte dat alle auto's stilstonden. Hij draaide om, maar zijn brommer bleef hoorbaar in de stilte. Ik schoot in de lach. Ik wist dat het niet mocht, maar begreep niet waarom. Mijn vader draaide zich om en gaf me een klap op mijn wang - de enige die ik me van hem kan herinneren. Pas veel later begreep ik waarom. Mijn vader had in de oorlog zijn eerste grote liefde verloren bij een bombarde...