Marianne Croes2

Het moest er maar eens van komen, vonden we. Een paar maanden geleden hebben wij unaniem besloten dat ons bed aan vervanging toe is. Over het algemeen zijn wij snelle beslissers bij aankopen. De aankoop van onze trouwringen bijvoorbeeld was een transactie van een minuut of vijf, daarna zijn we nog wel tien minuten bezig geweest de juwelier ervan te overtuigen dat hij echt, heus echt werkelijk waar geen andere plateautjes met ringen uit zijn afgesloten vitrinekastje hoefde te halen. Over aan te schaffen meubelstukken zijn we het altijd gauw eens en toen we laatst een hanglamp zochten was de eerste de beste raak. Ik wijs, Herman knikt en we kunnen richting kassa. De aanschaf van het bed was een ingewikkeldere opdracht. Ik had een waterbed toen wij elkaar leerden kennen. De aanschaf daarvan was ook niet eenvoudig geweest en toen stond ik nog alleen voor deze enorme beslissing.  zie LEGGE . Heerlijk bed, heerlijk legge, maar gekocht voor een alleenstaande die ook wel eens wil leg...

Ik kan jullie vertellen, een lang weekend hartbewaking doet wat met je. Behalve de ruwe plekken  van de stickers waaraan de kabels zaten zijn er ook wat ruwe plekken op mijn ziel achtergebleven. Om een kennis met cardiologische ervaring te citeren "je wordt je bewust van je eigen sterfelijkheid"  Dat is vreemd en best wel beangstigend. Vreemd omdat je natuurlijk wel weet dat de dood de enige zekerheid in dit leven is, maar als je je probeert voor te stellen dat je hier binnen afzienbare tijd niet meer bent doet dat iets met je. Hooewel ik een jaar of 5 geleden al een blog schreef over het leven na dit leven.  Reincarnatie In mijn ziekenhuisbed lag ik  me af te vragen of Herman wel precies wist welke polissen in onze polismap geld waard zijn en ingewisseld kunnen worden tegen een overlijdensverklaring en een verklaring van erfrecht. Toen ik jaren geleden een uitvaartverzekering sloot was ik single. Hoewel mijn vader er een voor me gesloten had toen ik 4 was lee...

Het zal met het ouder worden te maken hebben, maar tegenwoordig denk ik wel eens aan de dood. Je ontkomt er ook niet aan natuurlijk, er zijn steeds meer herinneringen aan vrienden die niet meer bij ons zijn. Mijn vader is in 1990 overleden, ik was erbij en sinds die dag ben ik niet meer bang voor de dood. Ik zag zijn gezicht rustig worden, de rimpels wegtrekken en ik dacht bij mezelf "de dood kan niet erg zijn". Zo geruststellend ook dat je toch nog ongerimpeld eindigt. Het is meer de vraag "en daarna?" die me bezig houdt. En dan bedoel ik niet wat er daarna met de achterblijvers gebeurt. Die zitten bij elkaar aan mijn kist, ik neem aan dat Herman zorgt voor een gezellig bloemetje, sommigen zullen spreken en vervolgens gaat iedereen op mijn verzoek aan de borrel. Ik hoop dat er gelachen wordt, niemand hoeft zich verplicht te voelen een lachbui te onderdrukken. Ik weet hoe dat voelt, dus wie lachen wil lache. Misschien kijk ik wel toe en spreek ik bij mezelf de goude...

Herman en ik gingen samenwonen in het huis waar ik al woonde, nam hij ondermeer zijn bed mee. Een groot bed, een mooi houten bed met aangebouwde machtkastjes. We dienden van 2 kamers 1 te maken om het bed de benodigde ruToen imte te geven. Het bed waar ik tot die tijd in sliep was een soort brede twijfelaar, toen ik dat bed kocht had ik nog het plan de rest van mijn leven als vrijgezel te slijten. Het was een waterbed. Op een gegeven moment kreeg ik wat pijnlijke gewrichten en ik hoorde van iemand dat zij baat had gehad bij een waterbed. Ik had er eigenlijk niets mee, om de een of andere reden had ik het idee dat je misselijk zou worden op een waterbed. Toch stapte ik op een zaterdagmiddag een waterbeddenwinkel hier in de buurt binnen. De winkel bestaat niet meer. Ze hadden echt alleen maar waterbedden en onduidelijke waterbedbenodigdheden. Ik stond dus die zaterdagmiddag te midden van een hele verzameling waterbedden. "Wat ken ik voor je doen zus?" Ik reageerde niet...