Marianne Croes2

Gisteren had ik een afspraak met Tineke. Dankzij Tineke ben ik gaan bloggen. Tineke is schrijfster en ik ben hobbyblogger. Behalve onze liefde voor schrijven delen we wat familie en wij hadden afgesproken in de woonplaats van onze gemeenschappelijke familieleden. Zo konden we onze lunch combineren met familiebezoek. Om 9.40 nam ik de trein in Almere-Buiten. Herman had de hele treinreis uitgeprint. Dat is handig, hij kent me. Ik ben niet zo richting- en treinreisgevoelig. Ik ga in de trein tegenover een schermpje zitten met mijn lijstje. Tot mijn grote trots stond ik op de afgesproken tijd op de afgesproken plaats en we zaten al snel aan de koffie in een groot en nagenoeg verlaten restaurant. Het gebrek aan gezelschap vonden wij niet storend, we hadden genoeg te bespreken. Rechts zag ik het podium waar regelmatig Tineke’s favoriete band speelt. Links aan de overkant van de straat zag ik het Stadhuis waar Tineke was getrouwd en aan de overkant van het tafeltje zat Tineke. ...

Het kantoorpand waar ik een kamertje huur wordt opgeleukt. Er verschijnen posters aan de muren, kunstplanten in de hal en gezellige zitjes met een tafeltje met trendy potjes erop. Het pand heeft namelijk een nieuwe beheerder. Een actieve beheerder. Ik zit al vanaf juni met een barst in het raam. Er komt gemiddeld eens in de maand een man met een werkbroek aan en een meetapparaat bij zich om het raam op te meten. Aldoor een andere man, dat vind ik niet zo erg. Ik vind het wel vervelend dat ik aldoor van mijn plek af moet en dat ik ingewikkelde glasvragen moet beantwoorden. Mij is duidelijk geworden dat ik niets, maar dan ook niets van ramen weet. Behalve dat ze af en toe gelapt moeten worden natuurlijk. Ik weet de code van het raam niet, ik weet ook niet wat voor formaten er in alle andere kamers zitten.  Vanmorgen was er weer zo'n man binnen. Ik heb voorzichtig gezegd dat ik de code niet weet en ook niet weet in welke units dezelfde ramen zitten. Ik heb wel gezegd dat er al d...