Marianne Croes2

Vroeger Toen ik klein was werd er in mijn familie veel thee gedronken. Opa en oma hadden van die wijde theekoppen met schotel. Opa bibberde een beetje dus ik volgde elke keer weer ademloos de reis van het kopje van de schotel naar Opa's mond. Calamiteiten en rampen Als er iets fout liep in het leven ging de familie niet aan de jenever of whisky, Nee, ze namen een koppie thee. Mijn ouders dronken thee uit mokken met een boerenbont motief. Thee moest voor mijn ouders sterk zijn en volgens mij deden ze er nog melk in ook. De losse thee ging in de matchende boerenbont pot en werd door een zeefje in de mokken geschonken. Koffie Ik kan me eigenlijk niet veel koffie herinneren van vroeger thuis. Bij mijn toenmalige verloofde thuis werd wel koffie gedronken. Op de koffiepot kwam een filter, daar ging de versgemalen koffie in, vervolgens een schepje buisman en daarna diende met beleid en scheutsgewijs het kokende water op de koffie gegoten te worden. Je moest wachten tot de s...

Lezen Mensen die zeggen dat ze niet van lezen houden, begrijp ik nooit helemaal. Ik ben een fanatiek lezer en dat al vanaf het moment dat ik kan lezen. Mijn eerste boek heette "Poes Pinkie" en mijn ouders hebben dat eindeloos voorgelezen. Ik kende het hele verhaal redelijk snel uit mijn kleuterhoofd en vulde halve zinnen in gebrekkig kleuternederlands aan. Mijn lagere schooltijd werd gedomineerd door lectuur als de Vrolijke Tweeling en Pitty op kostschool. Niels Holgersons Toen ik een jaar of acht was besloot mijn vader dat het tijd was voor een boek met meer inhoud en ik kreeg dat vreselijke boek van een jongetje dat met ganzen omging. Ik heb nog steeds iets tegen ganzen. Ik ben in dat boek nooit verder gekomen dan het eerste hoofdstuk want ik las er alleen in als mijn vader op me lette. En hij gaf aldoor zulke uitgebreide mondelinge recensies dat er van lezen niet veel kwam. Witte Raven Welk meisje las ze niet? De boeken van uitgeverij de Witte Raven. De ...

oktober 2014 Tegelijk met het ontbijt nemen wij ook altijd het nieuws tot ons. Vaak is er in het nieuws iets te zien of te horen dat mij inspireert tot een tragisch, vrolijk of humoristisch verhaal. Zoveel uitbundigheid aan het begin van de dag wordt hier ter plaatse niet op prijs gesteld, dus meestal hou ik me in. Vanmorgen raakte ik zo geïnspireerd dat ik niet alleen Herman maar jullie allemaal lastig val met een herinnering, ik kon er weer om lachen. Deze herinnering werd opgeroepen door de premiere van de film "toen was geluk heel gewoon" en de overvaltraining die winkeliers op het moment krijgen. Lang geleden, toen geluk heel gewoon was, werkte ik bij de Amrobank op het filiaal Haarlemmerplein. Superleuke buurt om in te werken, gezellige joviale klanten en Frits Lambrechts (maar dat is een verhaal apart). Overvallen waren toen nog niet echt common use, geluk dus wel. Op een bankfiliaal had je, behalve het gewone volk, procuratiehouders. Meestal waren dat wat ...