Marianne Croes2

Heel vroeger, toen ik nog heel jong was, ging je je verloven. Als je elkaar erg leuk vond en je was voornemens je leven met elkaar te delen maar het was te vroeg om te trouwen, ging je je verloven. Een rare onderneming eigenlijk, zo achteraf gezien. Ik ben 3 keer getrouwd maar ik heb me maar 1 keer verloofd. Mijn eerste echtgenoot, Henk, en ik hebben ons in december 1970 verloofd. Daar moet jullie je niet teveel bij voorstellen. Wij hebben op de Ruysdaelkade in Amsterdam (de plek van de eerste kus) elkaar een ring omgedaan en we zijn 's avonds met de beide families bij de Chinees  op de Ceintuurbaan gaan eten. We kregen een pannenset (een BK pannenset). Een jaar later werden de verlovingsringen trouwringen en vier jaar later gingen de ringen weer af. De verloving en het huwelijk zijn herinnering, een mooie herinnering weliswaar, maar toch.... Charles Áznavour zong het al: "tu deviendras pour moi que'un lointain souvenir, et pourtant, pourtant je n´aime que toi....

Casper, ons showmodel Hondenshow voor dummies Wij hebben honden, uiteraard zijn onze honden de mooiste en de liefste van de hele wereld. Onze Golden Retriever Carlie heeft geen stamboom, aan haar smalle koppie en ranke lijf te zien hebben sommige voorouders van Carlie hun vertier wel eens buiten de Goldenfamilie gezocht. Onze Casper is een ander verhaal.  Toen wij besloten dat wij een zwarte Labradorpup wilden zijn we op zoek gegaan naar een betrouwbare fokker. Die vonden we vlak bij huis en in juni 2010 konden we onze pup  bij Annette Schreuder ( Of Eastside Forest ) in Lelystad ophalen. We hadden een goede keus gemaakt want onze Casper (Wild Willow Of Eastside Forest) werd van een aanbiddelijke pup een mooie puber en tenslotte een imposante zwarte man. Zo mooi dat wij besloten hem in te schrijven voor de Labrador Clubmatch in 2011. Je ziet het wel eens op de televisie en ik moet het met jullie eens zijn, een hondenshow is geen vertoning. Maar toch heb...

Doei Ik kan op een voor anderen irritante manier met taal bezig zijn. Vooral de manier waarop spreekwoorden en gezegden soms misbruikt worden vind ik een bron van vreugde De Metafose Ik zat een aantal jaren geleden op een crematieplechtigheid. Een vriend van de overledene had een afscheidsgedicht geschreven. Hij nam plaats achter het spreekgestoelte, je kon in het zaaltje een speld horen vallen. Bij wijze van spreken dan, niemand had een speld bij zich om te laten vallen. De spreker stond wat te hannesen met zijn brillenkoker. Toen hij de koker eindelijk open had en zijn bril op zijn neus stond was hij vermoedelijk zo opgelucht dat hij vlak voor de microfoon de koker dichtklapte. Het leek of er een kanon werd afgeschoten in het doodstille zaaltje. Ik voelde een voorzichtige maar nog te bedwingen lach. Met gedragen stem sprak hij de titel van het gedicht uit: " De metafose"  Ik graaide in paniek in mijn tas op zoek naar zonnebril en zakdoekje en had beide net op tijd...

Vroeger liep ik elke dag met 3 andere baasjes en hun honden. Dat was lang voordat Casper en Carlie het levenslicht aanschouwden, zelfs voordat Joy onze roedel kwam versterken. Het was de periode dat ik alleen met Jimmy woonde. Jimmy was een super eigenwijze, mooie en lieve Parson Russell Terriër. De andere baasjes waren: Piet met Micky ( Maltezer leeuwtje)  Lees meer over Piet Hennie met Krista ( Hollandse Smoushond) Judith met Mira (Middelslag Schnauzer) Dit verhaal gaat vooral over Judith. Ze was al jaren getrouwd met Bart. Judith, Bart, Mira en de moeder van Judith woonden gezamenlijk in een huis. Wij kwamen allemaal ook bij elkaar over de vloer.  De moeder van Judith zat altijd in een hoek van de kamer in een fauteuil. De benaming stoel was echt te min voor dit meubel. Vanuit haar fauteuil regeerde de moeder van Judith met strenge hand. Ze was Duitse van geboorte en het principe Befehl ist Befehl was haar op het lijf geschreven. Haar Befehl wel te verst...

Wat de toekomst brengen moge Het zal met het ouder worden te maken hebben, maar tegenwoordig denk ik wel eens aan de dood. Je ontkomt er ook niet aan natuurlijk, er zijn steeds meer herinneringen aan vrienden die niet meer bij ons zijn. Mijn vader is in 1990 overleden, ik was erbij en sinds die dag ben ik niet meer bang voor de dood. Ik zag zijn gezicht rustig worden, de rimpels wegtrekken en ik dacht bij mezelf "de dood kan niet erg zijn". Zo geruststellend ook dat je toch nog ongerimpeld eindigt. Het is meer de vraag "en daarna?" die me bezig houdt. En dan bedoel ik niet wat er daarna met de achterblijvers gebeurt. Die zitten bij elkaar aan mijn kist, ik neem aan dat Herman zorgt voor een gezellig bloemetje, sommigen zullen spreken en vervolgens gaat iedereen op mijn verzoek aan de borrel. Ik hoop dat er gelachen wordt, niemand hoeft zich verplicht te voelen een lachbui te onderdrukken. Ik weet hoe dat voelt, dus wie lachen wil lache. Misschien kij...

Vakantie Wij zijn met vakantie, we zitten in een prachtig huis in een prachtige omgeving in Duitsland. Ik weet niet hoe het bij jullie is maar bij ons de aanloop tot de vakantie nooit de makkelijkste tijd van het jaar. All inclusive Misschien donderen jullie wat luchtige kleding in een koffer, nemen jullie een taxi naar Schiphol, gaan jullie een paar uur taxfree shoppen en stappen jullie in het vliegtuig. Om na een paar uur te landen waar de zon schijnt en met een bus naar een resort vervoerd te worden. Daar aangekomen krijgen jullie een vrolijk gekleurd armbandje om. Als je dat armbandje om hebt hoef je voor je eten en drinken niet meer te betalen, over het algemeen kom je het resort niet af en zit je de hele tijd aan een zwembad. Drie keer per dag ga je dan in de rij staan voor een blad vol eten en dat was het dan. Ik heb dat ook wel eens gedaan, ik denk dan altijd na een dag of 3 "hoe lang moet ik nog?". Soms lijkt het me trouwens heerlijk en rustig, een weekje al...